ਦੁਰ੍ਜਯਾਨ੍ਨਰਕਾਨ੍ਭੁਂਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗृਧ੍ਰੋऽਭੂਦ੍ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ । ਭਗਂਦਰੇਣ ਰੋਗੇਣ ਸਾਪਿ ਹਿਤ੍ਵਾ ਵਰਾਂ ਤਨੁਮ੍
ਅਜਿਹੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਧ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਭਗੰਦਰ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸੁੰਦਰ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਬੈਠੀ।
ਉਪੇਤ੍ਯ ਨਰਕਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਜਜ੍ਞੇ ਤਤ੍ਰ ਵਨੇ ਸ਼ੁਕੀ । ਕਣਾਨਾਦਾਤੁਕਾਮਾਂ ਤਾਂ ਸਂਚਰਂਤੀਮਿਤਸ੍ਤਤਃ
ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੋਤਾ ਬਣੀ। ਉਹ ਦਾਣੇ ਚੁਗਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇधर-ਉਧਰ ਘੁੰਮਦੀ ਫਿਰਦੀ ਸੀ।
ਵਿਦਦਾਰ ਨਖੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਗृਧ੍ਰੋ ਵੈਰਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ । ਨृਕਪਾਲੇ ਪਯਃ ਪੂਰ੍ਣੇ ਨਿਪਤਂਤੀਂ ਤਤਃ ਸ਼ੁਕੀਮ੍
ਗ੍ਰਿਧ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੈਰ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਤੋਤਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਗृਧ੍ਰੋऽਪਿ ਨਿਜਘ੍ਨੇ ਸ ਚ ਜਾਲਿਕੈਃ । ਪਤ੍ਨੀਵਿਯੋਜਿਤਾ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਨृਕਪਾਲਜਲੇ ਤਤਃ
ਗ੍ਰਿਧ ਵੀ ਉੱਥੇ ਦੌੜਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਮਨੁੱਖੀ ਖੋਪੜੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਬੈਠਾ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਮਮਜ੍ਜਾ ਸਾ ਵੇਤ੍ਯਕ੍ਰੂਰਤਰਃ ਖਗਃ । ਪਿਤृਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪੇਦਾਤੇ ਨੀਤੌ ਤੌ ਯਮਕਿਂਕਰੈਃ । ਪ੍ਰਾਕ੍ਕृਤਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ੍ਮਰਂਤੌ ਭਯਭਾਗਿਨੌ
ਉਥੇ ਹੀ ਉਹ ਤੋਤਾ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਰੂੜ ਪੰਛੀ ਵੀ; ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮੰਦ ਕਰਮ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਤਤੋ ਯਮਃ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਯੋਃ ਕਰ੍ਮ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਅਕਸ੍ਮਾਦੇਵਤਤ੍ਸ੍ਨਾਨਾਨ੍ਮਰਣੇ ਸੁਕृਤਂ ਮਹਤ੍
ਫਿਰ ਯਮ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਨਫਰਤਯੋਗ ਕਰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਮੌਤ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਅਨੁਜਜ੍ਞੇ ਤਤੋ ਲੋਕਮੀਪ੍ਸਿਤਂ ਗਂਤੁਮੇਤਯੋਃ । ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਘਾਤੈਰਪਿ ਦੁਰ੍ਦ੍ਧਰ੍षਮਾਨਸੌ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਮ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਸਨ।
ਤਤੋਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪਨ੍ਨੌ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਤੌ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਨਿਜਮ੍ । ਉਪੇਤ੍ਯ ਪ੍ਰਣਤੌ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵੈਵਸ੍ਵਤਮਪृਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮੰਦ ਕਰਮ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਦੋਵੇਂ, ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ।
ਸਂਚਿਤਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮਾਵਾਭ੍ਯਾਮਪਿ ਗਰ੍ਹਿਤਮ੍ । ਲੋਕਾਨਾਮੀਪ੍ਸਿਤਾਨਾਂ ਤੁ ਕੋ ਹੇਤੁਸ੍ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵ ਨੌ
ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਮੰਦ ਕਰਮ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ; ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇ, ਇਹ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮਾਹ ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਵਚਃ । ਆਸੀਦ੍ਗਂਗਾਤਟੇ ਨਾਮ੍ਨਾ ਬਟੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦੁਤ੍ਤਮਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਵੈਵਸਵਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਇੱਕ ਬਟੂ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਏਕਾਕੀ ਨਿਰ੍ਮਮਃ ਸ਼ਾਂਤੋ ਵੀਤਰਾਗੋ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ । ਗੀਤਾਨਾਂ ਪਂਚਮਾਧ੍ਯਾਯਮਾਵਰ੍ਤ੍ਤਯਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਇਕੱਲਾ, ਨਿਸ਼ਕਾਮ, ਸ਼ਾਂਤ, ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੀਤਾ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਪਾਪੀਯਾਨਪਿ ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਨੁਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਵਾਨਸੌ
ਉਸ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਸਦਾ ਦਾ ਬ੍ਰਹਮ ਜਾਣ ਲਿਆ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਾਪੀ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਾਣੀ ਸੁਣਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ।
ਨਿਰ੍ਮਲੀਕृਤਦੇਹਸ੍ਯ ਗੀਤਾਭਿਰ੍ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਤ੍ਕਪਾਲਜਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯੁਵਾਂ ਯਾਤੌ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾਮ੍
ਉਸ ਗੀਤਾ ਪਾਠ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਖੋਪੜੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦ੍ਗਚ੍ਛਤਂ ਯੁਵਾਂ ਲੋਕਾਨ੍ਮਨੋਰਥਪਥਿਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਗੀਤਾਨਾਂ ਪਂਚਮਾਧ੍ਯਾਯਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇਨ ਪਵਿਤ੍ਰਿਤੌ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਓ, ਗੀਤਾ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ।
ਏਵਂ ਤੌ ਬੋਧਿਤੌ ਤੇਨ ਮੁਦਿਤੌ ਸਮਵਰ੍ਤਿਨਾ । ਵ੍ਯੋਮਯਾਨਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪाकर, ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਦ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਗੀਤਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਏਕੋਨਾਸ਼ੀਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਗੀਤਾ ਮਹਾਤਮ ਦੇ ਇੱਕ ਸੌ ਉਣੱਸੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਪਚਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਹੈ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ- ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਵਾਨਿ ਭਵਮੁਕ੍ਤਯੇ । ਗੀਤਾਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਧ੍ਯਾਯਮਵਧਾਰਯ ਸੁਸ੍ਮਿਤੇ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਭਵਾਨੀ, ਭਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹੋਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਤੂੰ ਗੀਤਾ ਦੇ ਚੌਦਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਮੇਦਿਨ੍ਯਾਂ ਯਤ੍ਕਿਲਸ੍ਥੂਲਮਸ੍ਤਿ ਕਾਸ਼੍ਮੀਰਮਂਡਲਮ੍ । ਰਾਜਧਾਨੀ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਆਸ੍ਤੇ ਚੈਵ ਮਨੋਹਰਾ
ਧਰਤੀ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਨੋਹਰ ਹੈ।
ਯਾਮਧਿष੍ਠਾਯ ਵਾਗ੍ਦੇਵੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਹਂਸਮਾਰੁਹ੍ਯਮਾਨਾਪਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਪ੍ਰਹਤੈਰਪਿ
ਉਥੇ, ਵਾਗ ਦੇਵੀ ਰਾਜ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਹੰਸ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀਪਦਾਂਭੋਜ ਸੇਵਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕੁਂਕੁਮੈਃ । ਯਤ੍ਰ ਗੌਰਵਯਂਤ੍ਯਾਸ਼ਾ ਹਂਸਪਕ੍ਸ਼ਪੁਟੋਦ੍ਭਵੈਃ
ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਕੁੰਕੁਮ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਹੰਸ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਿਰਂਤਰਂ ਤਯਾ ਚੈਵ ਨृਣਾਂ ਸਂਸ੍ਕृਤਭਾषਿਣਾਮ੍ । ਸੁਪਰ੍ਵਾਣਮਯੀ ਭਾषਾ ਨਿਮੇषੇਣੋਪਲਭ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਲਗਾਤਾਰ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇਉਹਾਰ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਗृਹਾਂਗਣੋਦ੍ਭੂਤੈ ਰ੍ਯਤ੍ਰਕੁਂਕੁਮਪਾਂਸੁਲੈਃ । ਸਰ੍ਵਤੋਰੁਣਿਤਚ੍ਛਾਯ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕਰਵਿਮਂਡਲਮ੍
ਸਵੇਰੇ, ਘਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗਣਾਂ ਤੋਂ ਉਠੀ ਲਾਲ ਕੁੰਕਮ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ, ਚੰਦ ਦੀ ਚਕਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਦਿਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ਤੇਜਸਾਂ ਰਾਸ਼ਿਃ ਸ਼ੌਰ੍ਯਵਰ੍ਮਾ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਉਦ੍ਯਦੁਜ੍ਜ੍ਵਲਬਾਣੌਘ ਖਂਡਿਤਾਰਾਤਿਮਂਡਲਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੌਰਯਵਰਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।
ਅਭੂਚ੍ਚ ਸਿਂਹਲਦ੍ਵੀਪੇ ਰਾਜਾ ਸਿਂਹਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਨਾਮ੍ਨਾ ਵਿਕ੍ਰਮਵੇਤਾਲਃ ਕਲਾਨਾਮਪਿ ਸ਼ੇਵਧਿਃ
ਸਿੰਹਲ ਦਵੀਪ 'ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਿੰਹਪਰਾਕ੍ਰਮ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਕ੍ਰਮਵੇਤਾਲ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਕਲਾਵਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਸੀ।
ਉਭੌ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਮੈਤ੍ਰੀਂ ਵਰ੍ਦ੍ਧਯਾਂਚਕ੍ਰਤੁਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਤਤ੍ਤਦ੍ਦੇਸ਼ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੈਰਪੂਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਚੁਰੋਤ੍ਕਰੈਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਤਰਤਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਵੱਖਰੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤੋਹਫਿਆਂ ਨਾਲ।
ਏਕਦਾ ਪ੍ਰਹਿਤਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਪ੍ਰਭੂਤਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਵਰ੍ਮਣਾ । ਰਾਜਾ ਵਿਕ੍ਰਮਵੇਤਾਲੋ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸ਼ੁਨਕੀਦ੍ਵਯਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪਿਆਰ ਵਿਚੋਂ, ਸ਼ੌਰਯਵਰਮਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੋਹਫਾ ਭੇਜਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਵਿਕ੍ਰਮਵੇਤਾਲ ਨੇ ਵੇਖਿਆ—ਦੋ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਕੁੱਤੇ।
ਮਤ੍ਤਮਾਤਂਗਤੁਰਗ ਮਣਿਭੂषਣਚਾਮਰਮ੍ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਭੂਤਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਵਰ੍ਮਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰ ਸ਼ੌਰਯਵਰਮਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਚਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਭੇਜਿਆ।
ਏਕਦਾ ਸ਼ਿਬਿਕਾਰੂਢਸ਼੍ਚਾਰੁ ਚਾਮਰਵੀਜਿਤਃ । ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼ृਂਖਲਾਰੂਢਂ ਵਾਦ੍ਯਡਿਂਡਿਮਡਂਬਰਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸੋਹਣੀ ਚਮਰ ਨਾਲ ਝਲਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਡੋਲੀ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇ ਡੋਲ-ਡਮਾਂ ਦੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨਿਕਲਿਆ।
ਸ਼ੁਨੀਯੁਗਲਮਾਦਾਯ ਮृਗਯਾ ਕੌਤੁਕੋਤ੍ਸੁਕਃ । ਰਾਜਾ ਜਗਾਮ ਬਾਹ੍ਯਾਲੀਂ ਸਮਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰਕੈਃ
ਰਾਜਾ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਦੋ ਕੁੱਤੇ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਾਹਰੀ ਬਾਗ 'ਚ ਗਿਆ।
ਪਣਬਂਧਵਿਧਾਨੇਨ ਸਮੁਪੇਤਂ ਸ਼ਸ਼ਾਮਿषਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਮਹਾਨ੍ਕੋਲਾਹਲੋऽਭਵਤ੍
ਉਥੇ, ਦਾਅ ਲਗਾਉਣ ਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਖਰਗੋਸ਼ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਿਆ।