ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਸੋਮਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਚਿਹ੍ਨਂ ਮਹਾਰਾਜ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਹਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਅੱਜ ਵੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਕਪਿਲਾ ਸਹਵਤ੍ਸਾ ਵੈ ਪਰ੍ਵਤੇ ਵਿਚਰਤ੍ਯੁਤਃ । ਸਵਤ੍ਸਾਯਾਃ ਪਦਾਨ੍ਯਸ੍ਯਾ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇऽਦ੍ਯਾਪਿ ਭਾਰਤ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਸਮੇਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਰਤ, ਅੱਜ ਵੀ ਉਸ ਗਾਂ ਅਤੇ ਵੱਛੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇषੂਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪਦੇषੁ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦਸ਼ੁਭਂ ਪਾਪਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ ਭਾਰਤ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹਨਾਂ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸ਼ੁਭ ਜਾਂ ਪਾਪ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਸਭ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਗृਧ੍ਰਵਟਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ । ਸ੍ਨਾਯਾਤ੍ਤੁ ਭਸ੍ਮਨਾ ਤਤ੍ਰ ਸਂਗਮ੍ਯ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍
ਫਿਰ ਗ੍ਰਿਧਰ ਵਟ ਜਾਵੋ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ। ਉਥੇ ਭਸਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਵੱਛਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਭਵੇਚ੍ਚੀਰ੍ਣਂ ਵ੍ਰਤਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕਮ੍ । ਇਤਰੇषਾਂ ਤੁ ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਂ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਵਰਤ ਨਿਭਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਵਰਗਾਂ ਲਈ ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਚ੍ਛੇਤ ਤਤ ਉਦ੍ਯਂਤਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗੀਤਨਾਦਿਤਮ੍ । ਸਾਵਿਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪਦਂ ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ, ਉੱਗਦੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਜਾਵੋ, ਜਿੱਥੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦਾ ਪੈਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸਂਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸੀਤ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ । ਉਪਾਸ੍ਤਾਹਿ ਭਵੇਤ੍ਸਂਧ੍ਯਾ ਤੇਨ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੀ
ਉਥੇ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ। ਉਥੇ ਸੰਧਿਆ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੋਨਿਦ੍ਵਾਰਂ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਤਤ੍ਰਾਭਿਗਮ੍ਯ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪੁਰੁषੋ ਯੋਨਿਸਂਕਟਾਤ੍
ਉਥੇ ਹੀ 'ਯੋਨੀ ਦਰਵਾਜਾ' ਨਾਮਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਥਾਂ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਜੰਮਣ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਕृष੍ਣਾਵੁਭੌ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਗਯਾਯਾਂ ਯੋ ਵਸੇਨ੍ਨਰਃ । ਪੁਨਾਤ੍ਯਾਸਪ੍ਤਮਂ ਰਾਜਨ੍ਕੁਲਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਯਾ ਵਿੱਚ ਚੰਨਣੀ ਤੇ ਕਾਲੀ ਪੱਖ ਦੋਵੇਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏष੍ਟਵ੍ਯਾ ਬਹਵਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਯਦ੍ਯਪ੍ਯੇਕੋ ਗਯਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਯਜੇਤ ਵਾਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਨੀਲਂ ਵਾ ਵृषਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍
ਚਾਹੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੀਦੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਜੇ ਇਕ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਗਯਾ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਗ ਕਰ ਲਵੇ, ਜਾਂ ਨੀਲਾ ਬਲਦ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਫਰਜ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਫਲ੍ਗੁਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਰਾਜਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਨਰਾਧਿਪ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਚ ਪਰਮਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਫਲਗੂ ਦਰਿਆ ਉੱਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਵਰਗਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਧਰ੍ਮਪृष੍ਠਂ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮੋ ਮਹਾਰਾਜ ਨਿਤ੍ਯਮਾਸ੍ਤੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਫਿਰ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਧਰਮਪ੍ਰਸ਼ਠ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਜੀ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਤਤ੍ਰਾਭਿਸਂਗਮ੍ਯ ਵਾਜਿਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ ਧਰਮ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਜਿਹਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿਗਮ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਰ੍ਚਯੇਨ੍ਨਿਯਤਵ੍ਰਤਃ । ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਭ੍ਯਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭਾਰਤ
ਉਥੇ, ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਤੋ ਰਾਜਗृਹਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਨਰਾਧਿਪ । ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਾਨਿਵ ਮੋਦਤੇ
ਫਿਰ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਗ੍ਰਿਹ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਕਸ਼ੀਵਾਨ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਾ ਨੈਤ੍ਯਕਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਗਗ੍ਨਿਪੁਰੁषਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਯਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਯਾ
ਉਥੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਯਕਸ਼ਣੀ ਦੀ ਨਿੱਤ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਯਕਸ਼ਣੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਣਿਨਾਗਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਨੈਤ੍ਯਕਂ ਭੁਂਜਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਮਣਿਨਾਗਸ੍ਯ ਮਾਨਵਃ
ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖ ਮਣਿਨਾਗ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਜਿਹਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਣਿਨਾਗ ਦੀ ਨਿੱਤ ਰਸਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਦष੍ਟਸ੍ਯਾਸ਼ੀਵਿषੇਣਾਸ੍ਯ ਨ ਵਿषਂ ਕ੍ਰਮਤੇ ਨृਪ । ਤਤ੍ਰੋष੍ਯ ਰਜਨੀਮੇਕਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਨੇ ਡੱਸ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ; ਉਥੇ ਇਕ ਰਾਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੇਰ੍ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਵਨਂ ਨृਪ । ਅਹਲ੍ਯਾਯਾ ਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਜੇਤ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਗੌਤਮ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਅਹਲਿਆ ਦੇ ਤਲਾਵ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਰਾਜਨ੍ਵਿਂਦਤੇ ਸ਼੍ਰਿਯਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਤਤ੍ਰੋਦਪਾਨੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮਜ੍ਞ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਵਾਜਿਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਜਨਕਸ੍ਯ ਤੁ ਰਾਜਰ੍षੇਃ ਕੂਪਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਪੂਜਿਤਃ
ਉਥੇ, ਜਦ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਵਰਗਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਜਨਕ ਦਾ ਕੁਆਂ ਵੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਤਤੋऽਵਿਨਾਸ਼ਨਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਮੋਚਨਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ਨ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਜਿਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੋਮਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਗਂਡਕੀਂ ਚ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਜਲੋਦ੍ਭਵਾਮ੍
ਉਹ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਜਿਹਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਗੰਡਕੀ ਦਰਿਆ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਜਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ।
ਵਾਜਪੇਯਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਤੋ ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਤਪੋਵਨਮ੍
ਉਹ ਵਾਜਪੇਯ ਜਿਹਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਧ੍ਰੂਵ ਦੇ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਗੁਹ੍ਯਕੇषੁ ਮਹਾਭਾਗ ਮੋਦਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕਰ੍ਮਦਾਂ ਤੁ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਦੀਂ ਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍
ਉਥੇ, ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਫਿਰ, ਉਹ ਕਰਮਦਾ ਦਰਿਆ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਂਡਰੀਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੋਮਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਤੋ ਵਿਸ਼ਾਲਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਦੀਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਪੁੰਡਰੀਕ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਦਰਿਆ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਅਥ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਧਾਰਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ ਧਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ । ਦਿਵੌਕਸਾਂ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਨੂੰ ਵੀ ਉੱਭਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ—
ਨ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਾਜਪੇਯਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ । ਅਥ ਮਾਹੇਸ਼ਪਦਂ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਹੇਸ਼ ਦਾ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਪਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਾਜਿਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤਤ੍ਰ ਕੋਟਿਸ੍ਤੁ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਪਦ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਾਜਿਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਹੇ ਭਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਥ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।