ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਸਿਦ੍ਧਾਦਿ ਵਿਦੇਵਸਂਘਾ ਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਦਿਵ੍ਯਾਪ੍ਸਰਸੋऽਭਿਰਾਮਾਃ । ਮੁਂਚਂਤਿ ਵृष੍ਟਿਂ ਕੁਸੁਮਾਂਬੁਮਿਸ਼੍ਰਾਂ ਗਂਧਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਧਰਕਿਨ੍ਨਰਾਦ੍ਯਾਃ
ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੁੰਦਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਕਿੰਨਰ ਆਦਿ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋऽਥ ਮੁਨੀਂਦ੍ਰਸਂਘੈਰਵਾਪ੍ਯ ਬੋਧਂ ਭਗਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ । ਸਮਾਵਿਸ਼ਨ੍ਮਂਡਲਮੇਤਦਗ੍ਰ੍ਯਂ ਤ੍ਰਯੀਮਯਂ ਯਤ੍ਰ ਵਿਭਾਤਿ ਰੁਦ੍ਰਃ
ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਲੋਂ ਸਤਿ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇਸ ਉੱਤਮ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰੁਦਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਸ ਪਿਸ਼ਾਚਭੂਤਂ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਮਨਸਾ ਮਹੇਸ਼ਮ੍ । ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਂ ਕਵਿਮੇਕਮਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤੁष੍ਟਾਵ ਕਪਰ੍ਦਿਨਂ ਤਮ੍
ਪਿਸ਼ਾਚ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਰੁਦਰ, ਇਕੋ ਕਵੀ ਤੇ ਅੱਗ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਂਕੁਕਰ੍ਣ ਉਵਾਚ-। ਕਪਰ੍ਦਿਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਤਃ ਪਰਸ੍ਤਾਦ੍ਗੋਪ੍ਤਾਰਮੇਕਂ ਪੁਰੁषਂ ਪੁਰਾਣਮ੍ । ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਮੀਪ੍ਸਿਤਾਰਮਾਦਿਤ੍ਯਮਗ੍ਨਿਂ ਕਪਿਲਾਧਿਰੂਢਮ੍
ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇਕੋ-ਇਕ ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ, ਯੋਗ ਦੇਵਤਾ, ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਾਰਂ ਹृਦਿ ਸਂਨਿਵਿष੍ਟਂ ਹਿਰਣ੍ਮਯਂ ਯੋਗਿਨਮਾਦਿਮਂ ਤਮ੍ । ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸ਼ਰਣਂ ਦਿਵਿष੍ਠਂ ਮਹਾਮੁਨਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮ੍
ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਮੂਲ ਯੋਗੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਰੁਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਓਟ, ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਸਰੂਪ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸਹਸ੍ਰਪਾਦਾਕ੍ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੋਭਿਯੁਕ੍ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਰੂਪਂ ਤਮਸਃ ਪਰਸ੍ਤਾਤ੍ । ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਰਂ ਪ੍ਰਣਮਾਮਿ ਸ਼ਂਭੁਂ ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਾਧਿਪਤਿਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਮ੍
ਜਿਸ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰ, ਅੱਖਾਂ, ਸਿਰ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪ ਹਨ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਹੈ, ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ—ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸੂਤਿਰ੍ਜਗਤੋ ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਯੇਨਾਵृਤਂ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਸ਼ਿਵੇਨ । ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਰਂ ਭਗਵਂਤਮੀਸ਼ਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਛ ਸ਼ਿਵ-ਸਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਸਰਵੋਚ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਅਲਿਂਗਮਾਲੋਕਵਿਹੀਨਰੂਪਂ ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭੁਂ ਚਿਤ੍ਪਤਿਮੇਕਰੂਪਮ੍ । ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਰਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨਮਸ੍ਕਰਿष੍ਯੇ ਨ ਯਤੋऽਨ੍ਯਦਸ੍ਤਿ
ਤੂੰ ਲਿੰਗ ਰਹਿਤ, ਦਿੱਖ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਚਿੱਤ ਦਾ ਇਕੋ-ਇਕ ਮਾਲਕ, ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਛ ਨਹੀਂ।
ਯਂ ਯੋਗਿਨਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਬੀਜਯੋਗਾ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਮਾਧਿਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਭੂਤਾਃ । ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਤੋऽਸ੍ਮਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਰਂ ਪਰਮਸ੍ਵਰੂਪਮ੍
ਜੋ ਯੋਗੀ ਬੀਜ ਵਾਲਾ ਯੋਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਮਾਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ ਸਰੂਪ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਯਤ੍ਰ ਨਾਮਾਦਿਵਿਸ਼ੇष ਕॢਪ੍ਤਿਰ੍ਨ ਸਂਦृਸ਼ੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਯਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਮ੍ । ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਰਂ ਪ੍ਰਣਤੋऽਸ੍ਮਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਜਿੱਥੇ ਨਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਦੀ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ—ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ ਸਰਵੋਚ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੈਨੂੰ, ਆਪ ਜਨਮਿਆ, ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦ੍ਵੇਦਵਾਦਾਭਿਰਤਾ ਵਿਦੇਹਂ ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਜ੍ਞਾਨਮਭੇਦਮੇਕਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਂਤ੍ਯਨੇਕਂ ਭਵਤਃ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਰਂ ਪ੍ਰਣਤੋऽਸ੍ਮਿ ਨਿਤ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਇਕੋ-ਇਕ ਅਟੱਲ ਹਕੀਕਤ ਵਜੋਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ ਸਰਵੋਚ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਤਃ ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਪੁਰੁषਃ ਪੁਰਾਣੋ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਣਮਂਤਿ ਦੇਵਾਃ । ਨਮਾਮਿ ਤਂ ਜ੍ਯੋਤਿषਿ ਸਨ੍ਨਿਵਿष੍ਟਂ ਕਾਲਂ ਬृਹਂਤਂ ਭਵਤਃ ਸ੍ਵਰੂਪਮ੍
ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੁਢਲਾ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ।
ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗੁਹੇਸ਼ਂ ਸ੍ਥਾਣੁਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਪੁਰਾਣਮ੍ । ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਹਰਿਮਿਂਦੁਮੌਲਿਂ ਪਿਨਾਕਿਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁਹੇਸ਼, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣਾ ਮਾਲਕ, ਅਟੱਲ, ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਸ਼ਿਵ, ਹਰੀ, ਚੰਦ-ਮੁਕਟ ਵਾਲਾ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਤੇਰੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਤੁਤ੍ਵੈਵਂ ਸ਼ਂਕੁਕਰ੍ਣੋऽਪਿ ਭਗਵਂਤਂ ਕਪਰ੍ਦਿਨਮ੍ । ਪਪਾਤ ਦਂਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਪ੍ਰੋਚ੍ਚਰਨ੍ਪ੍ਰਣਵਂ ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਜਟਾਧਾਰੀ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਣਵ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪਰਮਂ ਲਿਂਗਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਂ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨਮਾਨਂਦਮਤ੍ਯਂਤਂ ਕੋਟਿਜ੍ਵਾਲਾਗ੍ਨਿਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਉਸੇ ਪਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਿੰਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ—ਜੋ ਗਿਆਨ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਅੰਤਹੀਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲਉ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਂਕੁਕਰ੍ਣੋऽਥ ਮੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਤਦਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਗੋऽਮਲਃ । ਨਿਲਿਲ੍ਯੇ ਵਿਮਲੇ ਲਿਂਗੇ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ, ਜੋ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਸੀ, ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਵਾਕਈ ਅਜੋਬਾ ਸੀ।
ਏਤਦ੍ਰਹਸ੍ਯਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤੇ ਕਪਰ੍ਦ੍ਦਿਨਃ । ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਮਸਾ ਵਿਦ੍ਵਾਨਪ੍ਯਤ੍ਰ ਮੁਹ੍ਯਤਿ
ਇਹ ਰਾਜ਼, ਕਪਾਰਦੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—ਅਜੇਕਿ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੀ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਪਰਦੇ ਹੇਠ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯ ਇਮਾਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਥਾਂ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਸਾਮੀਪ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਕਥਾ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਠੇਚ੍ਚ ਸਤਤਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਰਂ ਮਹਾਸ੍ਤਵਮ੍ । ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਮਯੇ ਸ ਯੋਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਜੋ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਸਤੁਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਲਈ ਹੈ, ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਮਧਿਆਨ ਸਮੇਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜੋਗ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼ਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਾਨੇ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼ ਹੈ; ਉਸ ਥਾਂ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਰਮਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਰੁਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ
ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਰੁਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ; ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ—
ਉਵਾਸ ਵਤ੍ਸਰਂ ਕृष੍ਣਃ ਸਦਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤੈਰ੍ਯੁਤਃ । ਭਸ੍ਮੋਦ੍ਧੂਲਿਤਸਰ੍ਵਾਂਗੋ ਰੁਦ੍ਰਾਧ੍ਯਯਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਸ਼ੁਪਤ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਉਥੇ ਵੱਸੇ, ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਭਸਮ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਰੁਦਰ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਆਰਾਧਯਨ੍ਹਰਿਃ ਸ਼ਂਭੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂਵ੍ਰਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਬਹਵਃ ਸ਼ਿष੍ਯਾਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਪਰਾਯਣਾਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਪਸ਼ੁਪਤ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ; ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਹੋਏ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਦਨਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਦृष੍ਟਵਂਤੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਮੁਖ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਦੇਖ ਪਏ; ਉਸ ਨੂੰ, ਨੀਲ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਦਦੌ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਵਰਦੋ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯੇऽਰ੍ਚਯਂਤਿ ਚ ਗੋਵਿਂਦਂ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—'
ਤੇषਾਂ ਤਦੈਸ਼੍ਵਰਂ ਜ੍ਞਾਨਮੁਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਜਗਨ੍ਮਯਮ੍ । ਨਮਸ੍ਯੋऽਰ੍ਚਯਿਤਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਧ੍ਯਾਤਵ੍ਯੋ ਮਤ੍ਪਰੈਰ੍ਜਨੈਃ
'ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਐਸਾ ਇਸ਼ਵਰੀ ਗਿਆਨ ਮਿਲੇਗਾ ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋਵੇਗਾ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਪਾਸਨਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਧਿਆਨ ਯੋਗ ਹਾਂ।'
ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ । ਯੇऽਤ੍ਰ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍
'ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਵੀ ਇਥੇ ਸਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਦੇਵੇਸ਼, ਪਿਨਾਕੀਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਂ ਪਾਪਂ ਤੇषਾਮਾਸ਼ੁ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤਿ ਯੇ ਰ੍ਮਤ੍ਯਾਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਰਤਾ ਅਪਿ
'ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ, ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਹੋਣ, ਜਲਦੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਇਥੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦੇਣ, ਭਾਵੇਂ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਣ—'
ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਤਤ੍ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ । ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਖਲੁ ਤੇ ਵਿਜ੍ਞਾ ਮਂਦਾਕਿਨ੍ਯਾਂ ਕृਤੋਦਕਾਃ
'ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਕਈ ਧਨਿਆ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ।'
ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼੍ਵਰਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਦਾਨਂ ਤਪਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪਿਂਡਨਿਰ੍ਵਪਣਂ ਤ੍ਵਿਹ
ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਇਥੇ ਗਿਆਨ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਸ਼ਰਾਧ, ਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ—