ਏਕਦਾ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਵृषਭੇਸ਼੍ਵਰਵਾਹਨਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਦृष੍ਟਃ ਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭੇਸ਼ਵਰ ਵਾਹਨ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ, ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾਚਿਰੇਣ ਕਾਲੇਨ ਪਂਚਤ੍ਵਮਹਮਾਗਤਃ । ਨ ਦृष੍ਟਂ ਤਨ੍ਮਹਾਘੋਰਂ ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਹੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਯਮ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਘਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਪਿਪਾਸਯਾਧੁਨਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਹਿਤਾਹਿਤਮ੍ । ਯਦਿ ਕਂਚਿਤ੍ਸਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮੁਪਾਯਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਨਹੀਂ ਪਤਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਢੰਗ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਕਰ।
ਕੁਰੁष੍ਵ ਤਂ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਂਕੁਕਰ੍ਣੋऽਥ ਪਿਸ਼ਾਚਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਨੇ ਪਿਸ਼ਾਚ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ:
ਤਾਦृਸ਼ੋ ਨਹਿ ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪੁਣ੍ਯਕृਤ੍ਤਮਃ । ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਭਗਵਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੈਥੋਂ ਵਧ ਕੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਸੀ।
ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਵਂਦਿਤੋ ਭੂਯਃ ਕੋऽਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਦृਸ਼ੋ ਭੁਵਿ । ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਦੇਸ਼ਮੇਤਂ ਸਮਾਗਤਃ
ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ—ਧਰਤੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਸ ਥਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਂਡੇ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਯੇਨੇਮਾਂ ਕੁਤ੍ਸਿਤਾਂ ਯੋਨਿਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਪ੍ਰਹਾਸ੍ਯਸਿ
ਇਸ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਨ੍ਹਾ ਲੈ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰ ਕੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਇਹ ਨਿਕੰਮਾ ਜਨਮ ਛੇਤੀ ਛੱਡ ਸਕੇਂ।
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਨਾ ਪਿਸ਼ਾਚੋ ਦਯਾਲੁਨਾ ਦੇਵਵਰਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਮ੍ । ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਮੀਸ਼ਿਤਾਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਮਾਧਾਯ ਮਨੋਵਗਾਹਮ੍
ਦਇਆਲੂ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾਵਗਾਢੋ ਮੁਨਿਸਨ੍ਨਿਧਾਨੇ ਮਮਾਰ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣੋਪਪਨ੍ਨਃ । ਅਦृਸ਼੍ਯਤਾਰ੍ਕਪ੍ਰਤਿਮੋ ਵਿਮਾਨੇ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕਚਿਹ੍ਨੀਕृਤਚਾਰੁਮੌਲਿ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਆਭੂਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ, ਚਾਨਣ ਵਾਲੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਭਾਤਿ ਰੁਦ੍ਰੈਃ ਸਹਿਤੋ ਦਿਵਿष੍ਠੈਃ ਸਮਾਭृਤੋ ਯੋਗਿਰਿਭਰਪ੍ਰਮੇਯੈਃ । ਸ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਦਿਭਿਰੇष ਦੇਵੋ ਯਥੋਦਯੇ ਭਾਨੁਰਸ਼ੇषਦੇਵਃ
ਉਹ ਰੁਦਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਦੁੱਤੀ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਵਤਾ, ਵਾਲਖਿਲਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਸਿਦ੍ਧਾਦਿ ਵਿਦੇਵਸਂਘਾ ਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਦਿਵ੍ਯਾਪ੍ਸਰਸੋऽਭਿਰਾਮਾਃ । ਮੁਂਚਂਤਿ ਵृष੍ਟਿਂ ਕੁਸੁਮਾਂਬੁਮਿਸ਼੍ਰਾਂ ਗਂਧਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਧਰਕਿਨ੍ਨਰਾਦ੍ਯਾਃ
ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੁੰਦਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਕਿੰਨਰ ਆਦਿ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋऽਥ ਮੁਨੀਂਦ੍ਰਸਂਘੈਰਵਾਪ੍ਯ ਬੋਧਂ ਭਗਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ । ਸਮਾਵਿਸ਼ਨ੍ਮਂਡਲਮੇਤਦਗ੍ਰ੍ਯਂ ਤ੍ਰਯੀਮਯਂ ਯਤ੍ਰ ਵਿਭਾਤਿ ਰੁਦ੍ਰਃ
ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਲੋਂ ਸਤਿ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇਸ ਉੱਤਮ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰੁਦਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਸ ਪਿਸ਼ਾਚਭੂਤਂ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਮਨਸਾ ਮਹੇਸ਼ਮ੍ । ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਂ ਕਵਿਮੇਕਮਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤੁष੍ਟਾਵ ਕਪਰ੍ਦਿਨਂ ਤਮ੍
ਪਿਸ਼ਾਚ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਰੁਦਰ, ਇਕੋ ਕਵੀ ਤੇ ਅੱਗ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਂਕੁਕਰ੍ਣ ਉਵਾਚ-। ਕਪਰ੍ਦਿਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਤਃ ਪਰਸ੍ਤਾਦ੍ਗੋਪ੍ਤਾਰਮੇਕਂ ਪੁਰੁषਂ ਪੁਰਾਣਮ੍ । ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਮੀਪ੍ਸਿਤਾਰਮਾਦਿਤ੍ਯਮਗ੍ਨਿਂ ਕਪਿਲਾਧਿਰੂਢਮ੍
ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇਕੋ-ਇਕ ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ, ਯੋਗ ਦੇਵਤਾ, ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਾਰਂ ਹृਦਿ ਸਂਨਿਵਿष੍ਟਂ ਹਿਰਣ੍ਮਯਂ ਯੋਗਿਨਮਾਦਿਮਂ ਤਮ੍ । ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸ਼ਰਣਂ ਦਿਵਿष੍ਠਂ ਮਹਾਮੁਨਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮ੍
ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਮੂਲ ਯੋਗੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਰੁਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਓਟ, ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਸਰੂਪ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸਹਸ੍ਰਪਾਦਾਕ੍ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੋਭਿਯੁਕ੍ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਰੂਪਂ ਤਮਸਃ ਪਰਸ੍ਤਾਤ੍ । ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਰਂ ਪ੍ਰਣਮਾਮਿ ਸ਼ਂਭੁਂ ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਾਧਿਪਤਿਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਮ੍
ਜਿਸ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰ, ਅੱਖਾਂ, ਸਿਰ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪ ਹਨ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਹੈ, ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ—ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸੂਤਿਰ੍ਜਗਤੋ ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਯੇਨਾਵृਤਂ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਸ਼ਿਵੇਨ । ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਰਂ ਭਗਵਂਤਮੀਸ਼ਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਛ ਸ਼ਿਵ-ਸਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਸਰਵੋਚ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਅਲਿਂਗਮਾਲੋਕਵਿਹੀਨਰੂਪਂ ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭੁਂ ਚਿਤ੍ਪਤਿਮੇਕਰੂਪਮ੍ । ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਰਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨਮਸ੍ਕਰਿष੍ਯੇ ਨ ਯਤੋऽਨ੍ਯਦਸ੍ਤਿ
ਤੂੰ ਲਿੰਗ ਰਹਿਤ, ਦਿੱਖ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਚਿੱਤ ਦਾ ਇਕੋ-ਇਕ ਮਾਲਕ, ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਛ ਨਹੀਂ।
ਯਂ ਯੋਗਿਨਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਬੀਜਯੋਗਾ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਮਾਧਿਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਭੂਤਾਃ । ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਤੋऽਸ੍ਮਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਰਂ ਪਰਮਸ੍ਵਰੂਪਮ੍
ਜੋ ਯੋਗੀ ਬੀਜ ਵਾਲਾ ਯੋਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਮਾਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ ਸਰੂਪ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਯਤ੍ਰ ਨਾਮਾਦਿਵਿਸ਼ੇष ਕॢਪ੍ਤਿਰ੍ਨ ਸਂਦृਸ਼ੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਯਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਮ੍ । ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਰਂ ਪ੍ਰਣਤੋऽਸ੍ਮਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਜਿੱਥੇ ਨਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਦੀ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ—ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ ਸਰਵੋਚ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੈਨੂੰ, ਆਪ ਜਨਮਿਆ, ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦ੍ਵੇਦਵਾਦਾਭਿਰਤਾ ਵਿਦੇਹਂ ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਜ੍ਞਾਨਮਭੇਦਮੇਕਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਂਤ੍ਯਨੇਕਂ ਭਵਤਃ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਰਂ ਪ੍ਰਣਤੋऽਸ੍ਮਿ ਨਿਤ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਇਕੋ-ਇਕ ਅਟੱਲ ਹਕੀਕਤ ਵਜੋਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ ਸਰਵੋਚ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਤਃ ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਪੁਰੁषਃ ਪੁਰਾਣੋ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਣਮਂਤਿ ਦੇਵਾਃ । ਨਮਾਮਿ ਤਂ ਜ੍ਯੋਤਿषਿ ਸਨ੍ਨਿਵਿष੍ਟਂ ਕਾਲਂ ਬृਹਂਤਂ ਭਵਤਃ ਸ੍ਵਰੂਪਮ੍
ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੁਢਲਾ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ।
ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗੁਹੇਸ਼ਂ ਸ੍ਥਾਣੁਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਪੁਰਾਣਮ੍ । ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਹਰਿਮਿਂਦੁਮੌਲਿਂ ਪਿਨਾਕਿਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁਹੇਸ਼, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣਾ ਮਾਲਕ, ਅਟੱਲ, ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਸ਼ਿਵ, ਹਰੀ, ਚੰਦ-ਮੁਕਟ ਵਾਲਾ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਤੇਰੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਤੁਤ੍ਵੈਵਂ ਸ਼ਂਕੁਕਰ੍ਣੋऽਪਿ ਭਗਵਂਤਂ ਕਪਰ੍ਦਿਨਮ੍ । ਪਪਾਤ ਦਂਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਪ੍ਰੋਚ੍ਚਰਨ੍ਪ੍ਰਣਵਂ ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਜਟਾਧਾਰੀ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਣਵ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪਰਮਂ ਲਿਂਗਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਂ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨਮਾਨਂਦਮਤ੍ਯਂਤਂ ਕੋਟਿਜ੍ਵਾਲਾਗ੍ਨਿਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਉਸੇ ਪਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਿੰਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ—ਜੋ ਗਿਆਨ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਅੰਤਹੀਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲਉ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਂਕੁਕਰ੍ਣੋऽਥ ਮੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਤਦਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਗੋऽਮਲਃ । ਨਿਲਿਲ੍ਯੇ ਵਿਮਲੇ ਲਿਂਗੇ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ, ਜੋ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਸੀ, ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਵਾਕਈ ਅਜੋਬਾ ਸੀ।
ਏਤਦ੍ਰਹਸ੍ਯਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤੇ ਕਪਰ੍ਦ੍ਦਿਨਃ । ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਮਸਾ ਵਿਦ੍ਵਾਨਪ੍ਯਤ੍ਰ ਮੁਹ੍ਯਤਿ
ਇਹ ਰਾਜ਼, ਕਪਾਰਦੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—ਅਜੇਕਿ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੀ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਪਰਦੇ ਹੇਠ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯ ਇਮਾਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਥਾਂ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਸਾਮੀਪ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਕਥਾ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਠੇਚ੍ਚ ਸਤਤਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਰਂ ਮਹਾਸ੍ਤਵਮ੍ । ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਮਯੇ ਸ ਯੋਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਜੋ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਸਤੁਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਲਈ ਹੈ, ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਮਧਿਆਨ ਸਮੇਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜੋਗ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼ਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਾਨੇ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼ ਹੈ; ਉਸ ਥਾਂ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ।