ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਦੈਵ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਂ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪੂਜਿਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ੍ਤੋਤਵ੍ਯਂ ਵੈਦਿਕੈਸ੍ਤਵੈਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਖਣਾ, ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਯਤਾਂ ਚਾਤ੍ਰ ਨਿਯਤਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਸ਼ਾਂਤਚੇਤਸਾਮ੍ । ਜਾਯਤੇ ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍षਣ੍ਮਾਸੇਨ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇੱਥੇ ਜੋ ਯੋਗੀ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖ ਕੇ ਨਿਯਮਤ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਯਃ ਪਾਪਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯਂਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪੂਜਨਾਤ੍ । ਪਿਸ਼ਾਚਮੋਚਨੇ ਕੁਂਡੇ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਸ਼ਮੋ ਯਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਿਸ਼ਾਚਮੋਚਨ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ । ਸ਼ਂਕੁਕਰ੍ਣ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤ ਵ੍ਰਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਨਾਮ ਦਾ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਜਜਾਪ ਰੁਦ੍ਰਮਨਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਣਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਿਣਮ੍ । ਪੁष੍ਪਧੂਪਾਦਿਭਿਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਨਮਸ੍ਕਾਰੈਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤਰ, ਪ੍ਰਣਵ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਭਜਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਨਾਲ।
ਉਪਾਸੀਤਾਤ੍ਰ ਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤੁ ਨੈष੍ਠਿਕੀਮ੍ । ਕਦਾਚਿਦਾਗਤਂ ਪ੍ਰੇਤਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਯੋਗੀ ਨੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਲੈ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਅਸ੍ਥਿਚਰ੍ਮ ਪਿਨਦ੍ਧਾਂਗਂ ਨਿਸ਼੍ਵਸਂਤਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕृਪਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਹ ਭਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਦ੍ਦੇਸ਼ਮਿਮਂ ਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਤਸ੍ਮੈ ਪਿਸ਼ਾਚਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਹੜੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ?' ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਪਿਸ਼ਾਚ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ:
ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨ੍ਯਹਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਦਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਕੁਟੁਂਬਭਰਣੋਤ੍ਸੁਕਃ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ।
ਨ ਪੂਜਿਤਾ ਮਹਾਦੇਵਾ ਗਾਵੋऽਪ੍ਯਤਿਥਯਸ੍ਤਥਾ । ਨ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਮਲ੍ਪਂ ਵਾਨਲ੍ਪਮੇਵ ਚ
ਮੈਂ ਮਹਾਦੇਵ, ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਕਦੇ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।
ਏਕਦਾ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਵृषਭੇਸ਼੍ਵਰਵਾਹਨਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਦृष੍ਟਃ ਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭੇਸ਼ਵਰ ਵਾਹਨ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ, ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾਚਿਰੇਣ ਕਾਲੇਨ ਪਂਚਤ੍ਵਮਹਮਾਗਤਃ । ਨ ਦृष੍ਟਂ ਤਨ੍ਮਹਾਘੋਰਂ ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਹੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਯਮ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਘਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਪਿਪਾਸਯਾਧੁਨਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਹਿਤਾਹਿਤਮ੍ । ਯਦਿ ਕਂਚਿਤ੍ਸਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮੁਪਾਯਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਨਹੀਂ ਪਤਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਢੰਗ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਕਰ।
ਕੁਰੁष੍ਵ ਤਂ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਂਕੁਕਰ੍ਣੋऽਥ ਪਿਸ਼ਾਚਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਨੇ ਪਿਸ਼ਾਚ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ:
ਤਾਦृਸ਼ੋ ਨਹਿ ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪੁਣ੍ਯਕृਤ੍ਤਮਃ । ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਭਗਵਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੈਥੋਂ ਵਧ ਕੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਸੀ।
ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਵਂਦਿਤੋ ਭੂਯਃ ਕੋऽਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਦृਸ਼ੋ ਭੁਵਿ । ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਦੇਸ਼ਮੇਤਂ ਸਮਾਗਤਃ
ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ—ਧਰਤੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਸ ਥਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਂਡੇ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਯੇਨੇਮਾਂ ਕੁਤ੍ਸਿਤਾਂ ਯੋਨਿਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਪ੍ਰਹਾਸ੍ਯਸਿ
ਇਸ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਨ੍ਹਾ ਲੈ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰ ਕੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਇਹ ਨਿਕੰਮਾ ਜਨਮ ਛੇਤੀ ਛੱਡ ਸਕੇਂ।
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਨਾ ਪਿਸ਼ਾਚੋ ਦਯਾਲੁਨਾ ਦੇਵਵਰਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਮ੍ । ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਮੀਸ਼ਿਤਾਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਮਾਧਾਯ ਮਨੋਵਗਾਹਮ੍
ਦਇਆਲੂ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾਵਗਾਢੋ ਮੁਨਿਸਨ੍ਨਿਧਾਨੇ ਮਮਾਰ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣੋਪਪਨ੍ਨਃ । ਅਦृਸ਼੍ਯਤਾਰ੍ਕਪ੍ਰਤਿਮੋ ਵਿਮਾਨੇ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕਚਿਹ੍ਨੀਕृਤਚਾਰੁਮੌਲਿ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਆਭੂਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ, ਚਾਨਣ ਵਾਲੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਭਾਤਿ ਰੁਦ੍ਰੈਃ ਸਹਿਤੋ ਦਿਵਿष੍ਠੈਃ ਸਮਾਭृਤੋ ਯੋਗਿਰਿਭਰਪ੍ਰਮੇਯੈਃ । ਸ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਦਿਭਿਰੇष ਦੇਵੋ ਯਥੋਦਯੇ ਭਾਨੁਰਸ਼ੇषਦੇਵਃ
ਉਹ ਰੁਦਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਦੁੱਤੀ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਵਤਾ, ਵਾਲਖਿਲਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਸਿਦ੍ਧਾਦਿ ਵਿਦੇਵਸਂਘਾ ਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਦਿਵ੍ਯਾਪ੍ਸਰਸੋऽਭਿਰਾਮਾਃ । ਮੁਂਚਂਤਿ ਵृष੍ਟਿਂ ਕੁਸੁਮਾਂਬੁਮਿਸ਼੍ਰਾਂ ਗਂਧਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਧਰਕਿਨ੍ਨਰਾਦ੍ਯਾਃ
ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੁੰਦਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਕਿੰਨਰ ਆਦਿ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋऽਥ ਮੁਨੀਂਦ੍ਰਸਂਘੈਰਵਾਪ੍ਯ ਬੋਧਂ ਭਗਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ । ਸਮਾਵਿਸ਼ਨ੍ਮਂਡਲਮੇਤਦਗ੍ਰ੍ਯਂ ਤ੍ਰਯੀਮਯਂ ਯਤ੍ਰ ਵਿਭਾਤਿ ਰੁਦ੍ਰਃ
ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਲੋਂ ਸਤਿ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇਸ ਉੱਤਮ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰੁਦਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਸ ਪਿਸ਼ਾਚਭੂਤਂ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਮਨਸਾ ਮਹੇਸ਼ਮ੍ । ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਂ ਕਵਿਮੇਕਮਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤੁष੍ਟਾਵ ਕਪਰ੍ਦਿਨਂ ਤਮ੍
ਪਿਸ਼ਾਚ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਰੁਦਰ, ਇਕੋ ਕਵੀ ਤੇ ਅੱਗ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਂਕੁਕਰ੍ਣ ਉਵਾਚ-। ਕਪਰ੍ਦਿਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਤਃ ਪਰਸ੍ਤਾਦ੍ਗੋਪ੍ਤਾਰਮੇਕਂ ਪੁਰੁषਂ ਪੁਰਾਣਮ੍ । ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਮੀਪ੍ਸਿਤਾਰਮਾਦਿਤ੍ਯਮਗ੍ਨਿਂ ਕਪਿਲਾਧਿਰੂਢਮ੍
ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇਕੋ-ਇਕ ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ, ਯੋਗ ਦੇਵਤਾ, ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਾਰਂ ਹृਦਿ ਸਂਨਿਵਿष੍ਟਂ ਹਿਰਣ੍ਮਯਂ ਯੋਗਿਨਮਾਦਿਮਂ ਤਮ੍ । ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸ਼ਰਣਂ ਦਿਵਿष੍ਠਂ ਮਹਾਮੁਨਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮ੍
ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਮੂਲ ਯੋਗੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਰੁਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਓਟ, ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਸਰੂਪ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸਹਸ੍ਰਪਾਦਾਕ੍ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੋਭਿਯੁਕ੍ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਰੂਪਂ ਤਮਸਃ ਪਰਸ੍ਤਾਤ੍ । ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਰਂ ਪ੍ਰਣਮਾਮਿ ਸ਼ਂਭੁਂ ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਾਧਿਪਤਿਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਮ੍
ਜਿਸ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰ, ਅੱਖਾਂ, ਸਿਰ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪ ਹਨ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਹੈ, ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ—ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸੂਤਿਰ੍ਜਗਤੋ ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਯੇਨਾਵृਤਂ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਸ਼ਿਵੇਨ । ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਰਂ ਭਗਵਂਤਮੀਸ਼ਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਛ ਸ਼ਿਵ-ਸਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਸਰਵੋਚ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਅਲਿਂਗਮਾਲੋਕਵਿਹੀਨਰੂਪਂ ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭੁਂ ਚਿਤ੍ਪਤਿਮੇਕਰੂਪਮ੍ । ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਰਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨਮਸ੍ਕਰਿष੍ਯੇ ਨ ਯਤੋऽਨ੍ਯਦਸ੍ਤਿ
ਤੂੰ ਲਿੰਗ ਰਹਿਤ, ਦਿੱਖ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਚਿੱਤ ਦਾ ਇਕੋ-ਇਕ ਮਾਲਕ, ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਛ ਨਹੀਂ।
ਯਂ ਯੋਗਿਨਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਬੀਜਯੋਗਾ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਮਾਧਿਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਭੂਤਾਃ । ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਤੋऽਸ੍ਮਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਰਂ ਪਰਮਸ੍ਵਰੂਪਮ੍
ਜੋ ਯੋਗੀ ਬੀਜ ਵਾਲਾ ਯੋਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਮਾਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ ਸਰੂਪ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਯਤ੍ਰ ਨਾਮਾਦਿਵਿਸ਼ੇष ਕॢਪ੍ਤਿਰ੍ਨ ਸਂਦृਸ਼ੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਯਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਮ੍ । ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਰਂ ਪ੍ਰਣਤੋऽਸ੍ਮਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਜਿੱਥੇ ਨਾਂ ਤੇ ਰੂਪ ਦੀ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ—ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ ਸਰਵੋਚ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੈਨੂੰ, ਆਪ ਜਨਮਿਆ, ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।