ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ । ਪਿਸ਼ਾਚਮੋਚਨਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਮਨ੍ਯਤ੍ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪਿਸਾਚ-ਮੋਚਨ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਯੋ ਦੇਵੋ ਮੁਕ੍ਤਿਦਃ ਸਰ੍ਵਦੋषਹਃ । ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਜਗਾਮੇਦਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਘੋਰਰੂਪਧृਕ੍
ਉਥੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਦੈਤ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਜੋ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਆਇਆ।
ਮृਗੀਮੇਕਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਭੀਤਹृਦਯਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਹ ਕਪਰਦੀਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਇਕੱਲੀ ਮਰਗੀ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਰਗੀ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ।
ਧਾਵਮਾਨਾ ਸੁਸਂਭ੍ਰਾਂਤਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਗਤਾ । ਤਾਂ ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਨਖੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਡਰ ਵਿੱਚ ਭੱਜਦੀ ਹੋਈ, ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗਾਮ ਚਾਨ੍ਯਂ ਵਿਜਨਂ ਦੇਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ । ਮृਤਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਸਾ ਬਾਲਾ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼ਾਗ੍ਰਤੋ ਮृਗੀ
ਉਹ ਹੋਰ ਇੱਕ ਸੁੰਨੀਆਂ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਮਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਮਰਗੀ ਕਪਰਦੀਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਈ ਸੀ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਾ । ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾ ਨੀਲਕਂਠਾ ਚ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕਾਂਕਿਤ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਜਾ
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ, ਨੀਲਾ ਗਲਾ, ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੰਦ ਲੈ ਕੇ।
ਵृषਾਧਿਰੂਢਾ ਪੁਰੁषੈਸ੍ਤਾਦृਸ਼ੈਰੇਵ ਸਂਵृਤਾ । ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਵਿਮੁਂਚਂਤਿ ਖੇਚਰਾਸ੍ਤਤ੍ਸਮਂਤਤਃ
ਉਹ ਵੱਛ ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਐਸੇ ਹੀ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੀ ਸ੍ਵਯਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨ ਦृष੍ਟਾ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਤਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਵਰਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਸੁਰਾਦਯਃ
ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਗਣਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਪਲ ਤੋਂ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਅਚੰਭੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤਨ੍ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਵੈ ਲਿਂਗਂ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਮृਤ੍ਵੈਵਾਸ਼ੇषਪਾਪੌਘਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਸ੍ਯ ਵਿਮੁਂਚਤਿ
ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਉੱਚਾ ਲਿੰਗ, ਜਿਹੜਾ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਾਦਯੋ ਦੋषਾ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨਿਵਾਸਿਨਾਮ੍ । ਵਿਘ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਪੂਜਨਾਤ੍
ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਦੈਵ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਂ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪੂਜਿਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ੍ਤੋਤਵ੍ਯਂ ਵੈਦਿਕੈਸ੍ਤਵੈਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਖਣਾ, ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਯਤਾਂ ਚਾਤ੍ਰ ਨਿਯਤਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਸ਼ਾਂਤਚੇਤਸਾਮ੍ । ਜਾਯਤੇ ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍षਣ੍ਮਾਸੇਨ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇੱਥੇ ਜੋ ਯੋਗੀ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖ ਕੇ ਨਿਯਮਤ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਯਃ ਪਾਪਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯਂਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪੂਜਨਾਤ੍ । ਪਿਸ਼ਾਚਮੋਚਨੇ ਕੁਂਡੇ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਸ਼ਮੋ ਯਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਿਸ਼ਾਚਮੋਚਨ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ । ਸ਼ਂਕੁਕਰ੍ਣ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤ ਵ੍ਰਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਨਾਮ ਦਾ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਜਜਾਪ ਰੁਦ੍ਰਮਨਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਣਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਿਣਮ੍ । ਪੁष੍ਪਧੂਪਾਦਿਭਿਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਨਮਸ੍ਕਾਰੈਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤਰ, ਪ੍ਰਣਵ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਭਜਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਨਾਲ।
ਉਪਾਸੀਤਾਤ੍ਰ ਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤੁ ਨੈष੍ਠਿਕੀਮ੍ । ਕਦਾਚਿਦਾਗਤਂ ਪ੍ਰੇਤਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਯੋਗੀ ਨੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਲੈ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਅਸ੍ਥਿਚਰ੍ਮ ਪਿਨਦ੍ਧਾਂਗਂ ਨਿਸ਼੍ਵਸਂਤਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕृਪਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਹ ਭਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਦ੍ਦੇਸ਼ਮਿਮਂ ਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਤਸ੍ਮੈ ਪਿਸ਼ਾਚਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਹੜੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ?' ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਪਿਸ਼ਾਚ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ:
ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨ੍ਯਹਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਦਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਕੁਟੁਂਬਭਰਣੋਤ੍ਸੁਕਃ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ।
ਨ ਪੂਜਿਤਾ ਮਹਾਦੇਵਾ ਗਾਵੋऽਪ੍ਯਤਿਥਯਸ੍ਤਥਾ । ਨ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਮਲ੍ਪਂ ਵਾਨਲ੍ਪਮੇਵ ਚ
ਮੈਂ ਮਹਾਦੇਵ, ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਕਦੇ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।
ਏਕਦਾ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਵृषਭੇਸ਼੍ਵਰਵਾਹਨਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਦृष੍ਟਃ ਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭੇਸ਼ਵਰ ਵਾਹਨ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ, ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾਚਿਰੇਣ ਕਾਲੇਨ ਪਂਚਤ੍ਵਮਹਮਾਗਤਃ । ਨ ਦृष੍ਟਂ ਤਨ੍ਮਹਾਘੋਰਂ ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਹੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਯਮ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਘਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਪਿਪਾਸਯਾਧੁਨਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਹਿਤਾਹਿਤਮ੍ । ਯਦਿ ਕਂਚਿਤ੍ਸਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮੁਪਾਯਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਨਹੀਂ ਪਤਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਢੰਗ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਕਰ।
ਕੁਰੁष੍ਵ ਤਂ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਂਕੁਕਰ੍ਣੋऽਥ ਪਿਸ਼ਾਚਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਨੇ ਪਿਸ਼ਾਚ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ:
ਤਾਦृਸ਼ੋ ਨਹਿ ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪੁਣ੍ਯਕृਤ੍ਤਮਃ । ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਭਗਵਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੈਥੋਂ ਵਧ ਕੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਸੀ।
ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਵਂਦਿਤੋ ਭੂਯਃ ਕੋऽਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਦृਸ਼ੋ ਭੁਵਿ । ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਦੇਸ਼ਮੇਤਂ ਸਮਾਗਤਃ
ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ—ਧਰਤੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਸ ਥਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਂਡੇ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਯੇਨੇਮਾਂ ਕੁਤ੍ਸਿਤਾਂ ਯੋਨਿਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਪ੍ਰਹਾਸ੍ਯਸਿ
ਇਸ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਨ੍ਹਾ ਲੈ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰ ਕੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਇਹ ਨਿਕੰਮਾ ਜਨਮ ਛੇਤੀ ਛੱਡ ਸਕੇਂ।
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਨਾ ਪਿਸ਼ਾਚੋ ਦਯਾਲੁਨਾ ਦੇਵਵਰਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਮ੍ । ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਮੀਸ਼ਿਤਾਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਮਾਧਾਯ ਮਨੋਵਗਾਹਮ੍
ਦਇਆਲੂ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾਵਗਾਢੋ ਮੁਨਿਸਨ੍ਨਿਧਾਨੇ ਮਮਾਰ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣੋਪਪਨ੍ਨਃ । ਅਦृਸ਼੍ਯਤਾਰ੍ਕਪ੍ਰਤਿਮੋ ਵਿਮਾਨੇ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕਚਿਹ੍ਨੀਕृਤਚਾਰੁਮੌਲਿ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਆਭੂਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ, ਚਾਨਣ ਵਾਲੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਭਾਤਿ ਰੁਦ੍ਰੈਃ ਸਹਿਤੋ ਦਿਵਿष੍ਠੈਃ ਸਮਾਭृਤੋ ਯੋਗਿਰਿਭਰਪ੍ਰਮੇਯੈਃ । ਸ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਦਿਭਿਰੇष ਦੇਵੋ ਯਥੋਦਯੇ ਭਾਨੁਰਸ਼ੇषਦੇਵਃ
ਉਹ ਰੁਦਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਦੁੱਤੀ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਵਤਾ, ਵਾਲਖਿਲਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।