ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਂ ਨ ਮੁਂਚਂਤਿ ਕृਤਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਯਤ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਨ ਵਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਉਹ ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਏਕੇਨ ਜਨ੍ਮਨਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸੇऽਤ੍ਰ ਲਭ੍ਯਤੇ । ਆਲਯਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਾਨਾਮੇਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਵਦਂਤਿ ਹਿ
ਇੱਥੇ ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਥਾਂ ਸਾਰੇ ਸਿਧਾਂ ਦਾ ਆਲਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਪਿਤਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ । ਯੁਗੇਯੁਗੇ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਦਾਂਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ
ਇਹ ਥਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਦੇਵ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਲੁਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਸੰਯਮੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਉਪਾਸਂਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਪਂਤਿ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਮ੍ । ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਸਤਤਂ ਦੇਵਂ ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਂ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਸਮ੍ । ਧ੍ਯਾਯਂਤਿ ਹृਦਯੇ ਦੇਵਂ ਸ੍ਥਾਣੁਂ ਸਰ੍ਵਾਂਤਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਯ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸ ਦੇਵ ਦੀ ਸਦਾ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਥਾਣੁ, ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗਾਯਂਤਿ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਕਿਲ ਗੀਤਕਾਨਿ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਯੇ ਨਿਵਸਂਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਃ । ਤੇषਾਮਥੈਕੇਨ ਭਵੇਦ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਯੇ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਸਿਧ ਗੀਤਾਂ ਗਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਿਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਲੋਕੇ ਜਗਤਾਮਭੀष੍ਟਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਂ ਵਿਪ੍ਰਕੁਲੇषੁ ਜਨ੍ਮ । ਧ੍ਯਾਨੇ ਸਮਾਧਾਯ ਜਪਂਤਿ ਰੁਦ੍ਰਂ ਧ੍ਯਾਯਂਤਿ ਚਿਤ੍ਤੇ ਯਤਯੋ ਮਹੇਸ਼ਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ, ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਚਾਹਿਆ ਅਤੇ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਯਤੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਰਾਧਯਂਤਿ ਪ੍ਰਭੁਮੀਸ਼ਿਤਾਰਂ ਵਾਰਾਣਸੀਮਧ੍ਯਗਤਾ ਮੁਨੀਂਦ੍ਰਾਃ । ਯਜਂਤਿ ਯਜ੍ਞੈਰਭਿਸਂਧਿਹੀਨਾਃ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਰੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਣਮਂਤਿ ਸ਼ਂਭੁਮ੍
ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਮੋ ਭਵਾਯਾਮਲਯੋਗਧਾਮ੍ਨੇ ਸ੍ਥਾਣੁਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਪੁਰਾਣਮ੍ । ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਰੁਦ੍ਰਂ ਹृਦਯੇ ਨਿਵਿष੍ਟਂ ਜਾਨੇ ਮਹਾਦੇਵਮਨੇਕਰੂਪਮ੍
ਭਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਯੋਗ ਦਾ ਆਲਿਆ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਸਥਾਣੁ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਦਾ ਚੌਤੀਹਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਅਥਾਨ੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਲਿਂਗਂ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਧਾਨੇਨ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ਨृਪ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਕਪਰਦੀਸ਼ਵਰ। ਉਥੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ—
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ । ਪਿਸ਼ਾਚਮੋਚਨਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਮਨ੍ਯਤ੍ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪਿਸਾਚ-ਮੋਚਨ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਯੋ ਦੇਵੋ ਮੁਕ੍ਤਿਦਃ ਸਰ੍ਵਦੋषਹਃ । ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਜਗਾਮੇਦਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਘੋਰਰੂਪਧृਕ੍
ਉਥੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਦੈਤ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਜੋ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਆਇਆ।
ਮृਗੀਮੇਕਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਭੀਤਹृਦਯਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਹ ਕਪਰਦੀਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਇਕੱਲੀ ਮਰਗੀ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਰਗੀ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ।
ਧਾਵਮਾਨਾ ਸੁਸਂਭ੍ਰਾਂਤਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਗਤਾ । ਤਾਂ ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਨਖੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਡਰ ਵਿੱਚ ਭੱਜਦੀ ਹੋਈ, ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗਾਮ ਚਾਨ੍ਯਂ ਵਿਜਨਂ ਦੇਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ । ਮृਤਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਸਾ ਬਾਲਾ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼ਾਗ੍ਰਤੋ ਮृਗੀ
ਉਹ ਹੋਰ ਇੱਕ ਸੁੰਨੀਆਂ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਮਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਮਰਗੀ ਕਪਰਦੀਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਈ ਸੀ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਾ । ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾ ਨੀਲਕਂਠਾ ਚ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕਾਂਕਿਤ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਜਾ
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ, ਨੀਲਾ ਗਲਾ, ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੰਦ ਲੈ ਕੇ।
ਵृषਾਧਿਰੂਢਾ ਪੁਰੁषੈਸ੍ਤਾਦृਸ਼ੈਰੇਵ ਸਂਵृਤਾ । ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਵਿਮੁਂਚਂਤਿ ਖੇਚਰਾਸ੍ਤਤ੍ਸਮਂਤਤਃ
ਉਹ ਵੱਛ ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਐਸੇ ਹੀ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੀ ਸ੍ਵਯਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨ ਦृष੍ਟਾ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਤਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਵਰਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਸੁਰਾਦਯਃ
ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਗਣਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਪਲ ਤੋਂ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਅਚੰਭੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤਨ੍ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਵੈ ਲਿਂਗਂ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਮृਤ੍ਵੈਵਾਸ਼ੇषਪਾਪੌਘਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਸ੍ਯ ਵਿਮੁਂਚਤਿ
ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਉੱਚਾ ਲਿੰਗ, ਜਿਹੜਾ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਾਦਯੋ ਦੋषਾ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨਿਵਾਸਿਨਾਮ੍ । ਵਿਘ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਪੂਜਨਾਤ੍
ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਦੈਵ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਂ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪੂਜਿਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ੍ਤੋਤਵ੍ਯਂ ਵੈਦਿਕੈਸ੍ਤਵੈਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਖਣਾ, ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਯਤਾਂ ਚਾਤ੍ਰ ਨਿਯਤਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਸ਼ਾਂਤਚੇਤਸਾਮ੍ । ਜਾਯਤੇ ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍षਣ੍ਮਾਸੇਨ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇੱਥੇ ਜੋ ਯੋਗੀ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖ ਕੇ ਨਿਯਮਤ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਯਃ ਪਾਪਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯਂਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪੂਜਨਾਤ੍ । ਪਿਸ਼ਾਚਮੋਚਨੇ ਕੁਂਡੇ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਸ਼ਮੋ ਯਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਿਸ਼ਾਚਮੋਚਨ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ । ਸ਼ਂਕੁਕਰ੍ਣ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤ ਵ੍ਰਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਨਾਮ ਦਾ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਜਜਾਪ ਰੁਦ੍ਰਮਨਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਣਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਿਣਮ੍ । ਪੁष੍ਪਧੂਪਾਦਿਭਿਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਨਮਸ੍ਕਾਰੈਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤਰ, ਪ੍ਰਣਵ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਭਜਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਨਾਲ।
ਉਪਾਸੀਤਾਤ੍ਰ ਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤੁ ਨੈष੍ਠਿਕੀਮ੍ । ਕਦਾਚਿਦਾਗਤਂ ਪ੍ਰੇਤਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਯੋਗੀ ਨੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਲੈ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਅਸ੍ਥਿਚਰ੍ਮ ਪਿਨਦ੍ਧਾਂਗਂ ਨਿਸ਼੍ਵਸਂਤਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕृਪਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਹ ਭਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਦ੍ਦੇਸ਼ਮਿਮਂ ਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਤਸ੍ਮੈ ਪਿਸ਼ਾਚਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਹੜੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ?' ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਪਿਸ਼ਾਚ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ:
ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨ੍ਯਹਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਦਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਕੁਟੁਂਬਭਰਣੋਤ੍ਸੁਕਃ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ।
ਨ ਪੂਜਿਤਾ ਮਹਾਦੇਵਾ ਗਾਵੋऽਪ੍ਯਤਿਥਯਸ੍ਤਥਾ । ਨ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਮਲ੍ਪਂ ਵਾਨਲ੍ਪਮੇਵ ਚ
ਮੈਂ ਮਹਾਦੇਵ, ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਕਦੇ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।