ਆਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤਦਿਦਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸੇਵਿਤਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਮृਤਾਨਾਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਭੂਯੋ ਭਵਸਾਗਰੇ
ਜੋ ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਸੇਵਿਆ ਹੈ, ਉਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਵਸੇਨ੍ਨਰਃ । ਯੋਗੀ ਵਾਪ੍ਯਥਵਾਯੋਗੀ ਪਾਪੀ ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਕृਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਜੋਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇਕ।
ਨ ਲੋਕਵਚਨਾਤ੍ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਨ ਚੈਵ ਗੁਰੁਵਾਦਤਃ । ਮਤਿਰ੍ਨ ਕ੍ਰਮਣੀਯਾ ਸ੍ਯਾਦਵਿਮੁਕ੍ਤਗਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਆਪਣੀ ਮੱਤ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ, ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਤਤ੍ਰੇਦਂ ਵਿਮਲਂ ਲਿਗਮੋਂਕਾਰਂਨਾਮ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਓਂਕਾਰ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਪਰਤਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਂਚਾਯਤਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸੇਵਿਤਂ ਮੁਨਿਰ੍ਭਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਪੰਜ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਸੇਵਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵਃ ਪਂਚਾਯਤਨਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਰਮਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਜਂਤੂਨਾਮਪਵਰ੍ਗਦਃ
ਉਥੇ ਮਹਾਦੇਵ ਆਪ ਹੀ ਪੰਜ ਆਯਤਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਏਤਤ੍ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਂਚਾਯਤਨਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਤਦੇਤਦ੍ਵਿਮਲਂ ਲਿਗਮੋਂਕਾਰਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪੰਜ ਆਯਤਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਓਂਕਾਰ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਸ਼ਾਂਤ੍ਯਤੀਤਾ ਤਥਾ ਸ਼ਾਂਤਿਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾ ਚੈਵਾਪਰਾ ਵਰਾ । ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਚ ਨਿਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਪਂਚਾਤ੍ਮਂ ਲਿਂਗਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਗਿਆਨ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਹੋਰ ਗਿਆਨ, ਸਥਿਰਤਾ ਅਤੇ ਵਾਪਸੀ—ਇਹ ਪੰਜ ਹੀ ਲਿੰਗ ਦੀ ਇਸ਼ਵਰੀਆ ਸੱਤ ਹੈ।
ਪਂਚਾਨਾਮਪਿ ਲਿਂਗਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ੴਕਾਰਬੋਧਕਂ ਲਿਂਗਂ ਪਂਚਾਯਤਨਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਪੰਜ ਲਿੰਗ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਓਂਕਾਰ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਲਿੰਗ ਪੰਜ ਆਯਤਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਸ੍ਮਰੇਦੀਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਂਗਂ ਪਂਚਾਯਤਨਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਦੇਹਾਂਤੇ ਪਰਮਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰਾਨਂਦਂ ਵਿਸ਼ਤੇ ਬੁਧਃ
ਇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅਟੱਲ ਪੰਜ ਆਯਤਨ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਰ੍षਯਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਿਦ੍ਧਾਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਸ੍ਤਥਾ । ਉਪਾਸ੍ਯ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਮਾਪੁਰਂਤਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਉਥੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਿਧ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਈਸ਼ਾਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯੋਦਰ੍ਯਾਸ੍ਤਟੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਨਂ ਗੁਹ੍ਯਤਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਗੋਚਰ੍ਮਮਾਤ੍ਰਂ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ੴਕਾਰੇਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮਤਸ੍ਯੋਦਰੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁਪਤ ਤੇ ਸੁਭਾਵਕ ਥਾਂ ਤੇ, ਰਾਜਾ, ਓਂਕਾਰੇਸ਼ਵਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਆਕਾਰ ਗੋ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਂਗਂ ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਥੋਂਕਾਰਂਕਂਦਰ੍ਪੇਸ਼੍ਵਰਮੇਵ ਚ
ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਲਿੰਗ, ਉੱਚਾ ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼ਵਰ, ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਵਰ, ਓਂਕਾਰ ਅਤੇ ਕੰਦਰਪੇਸ਼ਵਰ ਵੀ ਹਨ।
ਏਤਾਨਿ ਗੁਹ੍ਯਲਿਂਗਾਨਿ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ । ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦਿਹ ਜਾਨਾਤਿ ਵਿਨਾ ਸ਼ਂਭੋਰਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍
ਇਹ ਗੁਪਤ ਲਿੰਗ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ; ਇਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ।
ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯੈਵ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਾਨੇ ਪੁਰਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਹਸ੍ਤੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਾਂਤਿਕਮ੍
ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੋ, ਰਾਜਾ; ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਦੈਤ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਹਂਤੁਮਾਯਾਤੋ ਯਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਮੁਪਾਸਤੇ । ਤੇषਾਂ ਲਿਂਗਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਰੋਜ਼ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਮਹਾਦੇਵ ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਦੇਵੋ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ । ਹਤ੍ਵਾ ਗਜਾਕृਤਿਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸ਼ੂਲੇਨਾਵਜ੍ਞਯਾ ਹਰਃ
ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਭਗਤ-ਪਿਆਰਾ ਮਹਾਦੇਵ, ਹਾਥੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਸਸ੍ਤਸ੍ਯਾਕਰੋਤ੍ਕृਤ੍ਤਿਂ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮੁਨਯੋ ਹਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸੇਸ਼ਵਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਤੇਨੈਵ ਚ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਦ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਾ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸ਼ਿਵਾ ਯੇ ਚ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾਃ
ਉਸੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ—ਉਹ ਰੁਦਰ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।
ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਂਗਂ ਨਿਤ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਲਿਯੁਗਂ ਘੋਰਮਧਰ੍ਮਬਹੁਲਂ ਜਨਾਃ
ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਦਾ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਕਲਿਜੁਗ ਦੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਲੋਕ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਂ ਨ ਮੁਂਚਂਤਿ ਕृਤਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਯਤ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਨ ਵਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਉਹ ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਏਕੇਨ ਜਨ੍ਮਨਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸੇऽਤ੍ਰ ਲਭ੍ਯਤੇ । ਆਲਯਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਾਨਾਮੇਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਵਦਂਤਿ ਹਿ
ਇੱਥੇ ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਥਾਂ ਸਾਰੇ ਸਿਧਾਂ ਦਾ ਆਲਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਪਿਤਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ । ਯੁਗੇਯੁਗੇ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਦਾਂਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ
ਇਹ ਥਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਦੇਵ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਲੁਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਸੰਯਮੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਉਪਾਸਂਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਪਂਤਿ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਮ੍ । ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਸਤਤਂ ਦੇਵਂ ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਂ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਸਮ੍ । ਧ੍ਯਾਯਂਤਿ ਹृਦਯੇ ਦੇਵਂ ਸ੍ਥਾਣੁਂ ਸਰ੍ਵਾਂਤਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਯ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸ ਦੇਵ ਦੀ ਸਦਾ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਥਾਣੁ, ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗਾਯਂਤਿ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਕਿਲ ਗੀਤਕਾਨਿ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਯੇ ਨਿਵਸਂਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਃ । ਤੇषਾਮਥੈਕੇਨ ਭਵੇਦ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਯੇ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਸਿਧ ਗੀਤਾਂ ਗਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਿਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਲੋਕੇ ਜਗਤਾਮਭੀष੍ਟਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਂ ਵਿਪ੍ਰਕੁਲੇषੁ ਜਨ੍ਮ । ਧ੍ਯਾਨੇ ਸਮਾਧਾਯ ਜਪਂਤਿ ਰੁਦ੍ਰਂ ਧ੍ਯਾਯਂਤਿ ਚਿਤ੍ਤੇ ਯਤਯੋ ਮਹੇਸ਼ਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ, ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਚਾਹਿਆ ਅਤੇ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਯਤੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਰਾਧਯਂਤਿ ਪ੍ਰਭੁਮੀਸ਼ਿਤਾਰਂ ਵਾਰਾਣਸੀਮਧ੍ਯਗਤਾ ਮੁਨੀਂਦ੍ਰਾਃ । ਯਜਂਤਿ ਯਜ੍ਞੈਰਭਿਸਂਧਿਹੀਨਾਃ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਰੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਣਮਂਤਿ ਸ਼ਂਭੁਮ੍
ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਮੋ ਭਵਾਯਾਮਲਯੋਗਧਾਮ੍ਨੇ ਸ੍ਥਾਣੁਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਪੁਰਾਣਮ੍ । ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਰੁਦ੍ਰਂ ਹृਦਯੇ ਨਿਵਿष੍ਟਂ ਜਾਨੇ ਮਹਾਦੇਵਮਨੇਕਰੂਪਮ੍
ਭਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਯੋਗ ਦਾ ਆਲਿਆ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਸਥਾਣੁ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਦਾ ਚੌਤੀਹਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਅਥਾਨ੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਲਿਂਗਂ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਧਾਨੇਨ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ਨृਪ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਕਪਰਦੀਸ਼ਵਰ। ਉਥੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ—