ਯਤ੍ਰ ਯੋਗਸ੍ਤਥਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਮੁਕ੍ਤਿਰੇਕੇਨ ਜਨ੍ਮਨਾ । ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਤਦਾਸਾਦ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯਦਿਚ੍ਛੇਤ੍ਤਪੋਵਨਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਯੋਗ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਇੱਕ ਹੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਅਵਿਮੁਕਤ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਯਤੋ ਮਯਾऽਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਤਦਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਤਦੇਵ ਗੁਹ੍ਯਂ ਗੁਹ੍ਯਾਨਾਮੇਤਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਨਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਅਵਿਮੁਕਤ ਕਿਹਾ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਹੈ, ਇਹੀ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਾਜ੍ਞਾਨਾਭਿਨਿष੍ਠਾਨਾਂ ਪਰਮਾਨਂਦਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍ । ਯਾਗਤਿਰ੍ਵਿਦਿਤਾ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਸਾਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਮृਤਸ੍ਯ ਤੁ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਨੰਦ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਅਵਿਮੁਕਤ ਹੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਾਨਿ ਚੈਵਾਵਿਮੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਹੇ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ । ਪੁਰੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਥਾਨੇਭ੍ਯੋऽਪ੍ਯਧਿਕਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਅਵਿਮੁਕਤ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵੋ ਦੇਹਾਂਤੇ ਸ੍ਵਯਮੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਵ੍ਯਾਚष੍ਟੇ ਤਾਰਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਤ੍ਰੈਵ ਹ੍ਯਵਿਮੁਕ੍ਤਯੇ
ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਆਪ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤਾਰਕ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਪਰਤੱਖ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਓਥੇ ਹੀ ਅਵਿਮੁਕਤ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤਤ੍ਪਰਤਰਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਵਿਮੁਕ੍ਤਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਏਕੇਨ ਜਨ੍ਮਨਾ ਦੇਵਿ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਤਦਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੱਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਵਿਮੁਕਤ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਜਨਮ ਲੈ ਲਵੇ, ਓਹੀ ਤੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰੂਮਧ੍ਯੇ ਨਾਭਿਮਧ੍ਯੇ ਚ ਹृਦਯੇ ਚੈਵ ਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਯਥਾਵਿਮੁਕ੍ਤਮਾਦਿਤ੍ਯੇ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਭ੍ਰੂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਨਾਭੀ, ਦਿਲ ਅਤੇ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਵਿਮੁਕਤ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਓਹੀ ਤੱਤ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਥਿਰ ਹੈ।
ਵਰਣਾਯਾਸ੍ਤਥਾ ਚਾਸ੍ਯਾ ਮਧ੍ਯੇ ਵਾਰਾਣਸੀਪੁਰੀ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਂਵਿਮੁਕ੍ਤਕਮ੍
ਵਰਣਾ ਅਤੇ ਅਸੀ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ; ਓਥੇ ਉਹ ਤੱਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਅਵਿਮੁਕਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਃ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਯਤ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦਿਵੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੋਵੇਗੀ; ਜਿੱਥੇ ਨਾਰਾਇਣ ਅਤੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਦਿਵਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸਗਂਧਰ੍ਵਾਃ ਸਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ । ਉਪਾਸਤੇ ਯਂ ਸਤਤਂ ਦੇਵਦੇਵਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਸਦਾ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਿਤਾਮਹ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਪਾਤਕਿਨੋ ਦੇਵਿ ਯੇ ਤੇਭ੍ਯਃ ਪਾਪਕृਤ੍ਤਮਾਃ । ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ, ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨਿਯਤੋ ਵਸੇਦ੍ਵੈ ਮਰਣਾਂਤਕਮ੍ । ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਮਹਾਦੇਵਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤਕ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਉਥੇ ਵੱਸੇ; ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਦੇਵ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂਤੁ ਵਿਘ੍ਨਾ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਪਾਪੋਪਹਤਚੇਤਸਃ । ਤਤੋ ਨੈਵਾਚਰੇਤ੍ਪਾਪਂ ਕਾਯੇਨ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ
ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਾਪ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਆਉਣਗੀਆਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਏਤਦ੍ਰਹਸ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤੇ । ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਰਯਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਇਹ ਰਾਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਵਰਤੇ; ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਗਿਆ ਗਿਆਨ, ਕੋਈ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਦੇਵਤਾਨਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾਮ੍ । ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਜੀਵ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਥਾਨਾਰਾਯਣਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਯਥੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਗਿਰਿਸ਼ਃ ਸ੍ਥਾਨਾਨਾਮੇਤਦੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਤੇ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਇਹ ਥਾਂ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਉੱਚੀ ਹੈ।
ਯੈਃ ਸਮਾਰਾਧਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਕਜਨ੍ਮਨਿ । ਤੇ ਵਿਦਂਤਿ ਪਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਾਲਯਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਅਵਿਮੁਕਤ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਘਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਖੇਤਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਕਲਿਕਲ੍ਮषਸਂਭੂਤਾ ਯੇषਾਮੁਪਹृਤਾ ਮਤਿਃ । ਨ ਤੇषਾਂ ਵੇਦਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਤ੍ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਮਲ ਨਾਲ ਭਟਕ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਯੇ ਸ੍ਮਰਂਤਿ ਸਦਾ ਕਾਲਂ ਵਦਂਤਿ ਚ ਪੁਰੀਮਿਮਾਮ੍ । ਤੇषਾਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਿਹਾਮੁਤ੍ਰ ਚ ਪਾਤਕਮ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਇਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਾਨਿ ਚੇਹ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਪਾਤਕਾਨਿ ਕृਤਾਲਯਾਃ । ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦੇਵਃ ਕਾਲਤਨੁਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਇਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤਦਿਦਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸੇਵਿਤਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਮृਤਾਨਾਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਭੂਯੋ ਭਵਸਾਗਰੇ
ਜੋ ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਸੇਵਿਆ ਹੈ, ਉਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਵਸੇਨ੍ਨਰਃ । ਯੋਗੀ ਵਾਪ੍ਯਥਵਾਯੋਗੀ ਪਾਪੀ ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਕृਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਜੋਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇਕ।
ਨ ਲੋਕਵਚਨਾਤ੍ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਨ ਚੈਵ ਗੁਰੁਵਾਦਤਃ । ਮਤਿਰ੍ਨ ਕ੍ਰਮਣੀਯਾ ਸ੍ਯਾਦਵਿਮੁਕ੍ਤਗਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਆਪਣੀ ਮੱਤ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ, ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਤਤ੍ਰੇਦਂ ਵਿਮਲਂ ਲਿਗਮੋਂਕਾਰਂਨਾਮ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਓਂਕਾਰ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਪਰਤਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਂਚਾਯਤਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸੇਵਿਤਂ ਮੁਨਿਰ੍ਭਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਪੰਜ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਸੇਵਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵਃ ਪਂਚਾਯਤਨਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਰਮਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਜਂਤੂਨਾਮਪਵਰ੍ਗਦਃ
ਉਥੇ ਮਹਾਦੇਵ ਆਪ ਹੀ ਪੰਜ ਆਯਤਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਏਤਤ੍ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਂਚਾਯਤਨਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਤਦੇਤਦ੍ਵਿਮਲਂ ਲਿਗਮੋਂਕਾਰਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪੰਜ ਆਯਤਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਓਂਕਾਰ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਸ਼ਾਂਤ੍ਯਤੀਤਾ ਤਥਾ ਸ਼ਾਂਤਿਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾ ਚੈਵਾਪਰਾ ਵਰਾ । ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਚ ਨਿਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਪਂਚਾਤ੍ਮਂ ਲਿਂਗਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਗਿਆਨ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਹੋਰ ਗਿਆਨ, ਸਥਿਰਤਾ ਅਤੇ ਵਾਪਸੀ—ਇਹ ਪੰਜ ਹੀ ਲਿੰਗ ਦੀ ਇਸ਼ਵਰੀਆ ਸੱਤ ਹੈ।
ਪਂਚਾਨਾਮਪਿ ਲਿਂਗਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ੴਕਾਰਬੋਧਕਂ ਲਿਂਗਂ ਪਂਚਾਯਤਨਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਪੰਜ ਲਿੰਗ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਓਂਕਾਰ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਲਿੰਗ ਪੰਜ ਆਯਤਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਸ੍ਮਰੇਦੀਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਂਗਂ ਪਂਚਾਯਤਨਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਦੇਹਾਂਤੇ ਪਰਮਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰਾਨਂਦਂ ਵਿਸ਼ਤੇ ਬੁਧਃ
ਇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅਟੱਲ ਪੰਜ ਆਯਤਨ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।