ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਦਧੇ ਧੀਮਾਨ੍ਪੁਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ । ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਦੇਸ਼ਾਤ੍ਸੋऽਨ੍ਵਤਿष੍ਠਦਨਾਰਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਲਗਾਤਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ । ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਚਚਾਰਾਸੌ ਸ਼ਾਂਤਂ ਤਤ੍ਤਤ੍ਤਪੋਵਨਮ੍
ਫਿਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਗਿਆ, ਹਰ ਤਪੋਵਨ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ।
ਨ ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਬਾਧਾ ਨੈਵ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾ ਨ ਚ ਵਾ ਭਯਮ੍ । ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਜਾਨੀਹਿ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਧ੍ਯਾਯਜਾਪਿਨਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਦੀ ਪੀੜ, ਨਾ ਭੁੱਖ-ਪਿਆਸ, ਨਾ ਡਰ ਸੀ; ਇਹ ਤੂੰ ਉਸ ਤਪਸੀ ਤੋਂ ਜਾਣ, ਜੋ ਦੂਜਾ ਅਧਿਆਇ ਜਪਦਾ ਸੀ।
ਮਿਤ੍ਰਵਾਨੁਵਾਚ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤੇਨਾऽਹਂ ਖ੍ਯਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਰਾਂ ਕਥਾਮ੍ । ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਪ੍ਰਸਂਨੇਨ ਚ੍ਛਾਗੀਵ੍ਯਾਘ੍ਰਯੁਤੋਗਮਮ੍
ਮਿਤਰਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਸ ਨੇ ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਬੱਕਰੀ ਤੇ ਬਾਘ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।"
ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਲਾਤਲੇ ਪਸ਼੍ਯਮਧ੍ਯਾਯਂ ਲਿਖਿਤਂ ਪਠੇਤ੍ । ਤਸ੍ਯੈਵਾਵਰ੍ਤ੍ਤਨਾਦਾਪ੍ਤਂ ਤਪਸਃ ਪਾਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਪੱਥਰ ਦੀ ਚਟਾਨ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਅਧਿਆਇ ਪੜ੍ਹੋ। ਉਸ ਦੀ ਦੁਹਰਾਈ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਹੱਦ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਤ੍ਵਮਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣ ਨਿਤ੍ਯਮਾਹਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਅਧ੍ਯਾਯਂ ਤੇਨ ਤੇ ਮੁਕ੍ਤਿਰਦੂਰਸ੍ਥਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਅਧਿਆਇ ਪੜ੍ਹਿਆ ਕਰ। ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।
ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਸਮਾਦਿष੍ਟਸ੍ਤੇਨ ਮਿਤ੍ਰਵਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਅਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਰਂਦਰਪੁਰਂ ਯਯੌ
ਉਸ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਦੇਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਤ੍ਮਵਿਦਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੇਵਤਾਯਤਨੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਵृਤ੍ਤਮੇਤਨ੍ਨਿਵੇਦ੍ਯਾਦਾਵਧ੍ਯਾਯਮਪਠਤ੍ਤਤਃ
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਕੇ, ਫਿਰ ਅਧਿਆਇ ਪੜ੍ਹਿਆ।
ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤੇਨ ਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਪਠਨ੍ਨਧ੍ਯਾਯਮਾਦਰਾਤ੍ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਾਸਸਾਦੋਚ੍ਚੈਰ੍ਨਿਰਵਦ੍ਯਂ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਸਿੱਖ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਰਿਹਾ। ਦੂਜੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਯੇਦਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਕਥਿਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਤृਤੀਯਸ੍ਯਾਥ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਪਿ ਚੇਂਦਿਰੇ
ਦੂਜੇ ਦਾ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਹੁਣ, ਹੇ ਇੰਦਿਰਾ, ਮੈਂ ਤੀਜੇ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੀ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸੁਣ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਗੀਤਾ। ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਸਤੀਸ਼੍ਵਰਸਂਵਾਦੇ षਟ੍ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਗੀਤਾ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਵਾਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਸਤੀ ਤੇ ਈਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਪੰਜਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ-ਹਜ਼ਾਰ ਅਧਿਆਇ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਦਾ ਇੱਕ-ਸੌ-ਛਿਆੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਪਂਚਮਸ੍ਯਾਧੁਨਾ ਦੇਵਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਲੋਕਪੂਜਿਤਮ੍ । ਕਥਯਾਮਿ ਸਮਾਸੇਨ ਸਾਵਧਾਨਾ ਸ਼ृਣੁ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਪੰਜਵੇਂ ਦੀ ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਪਿਆਰੀ।
ਪਿਂਗਲੋ ਨਾਮ ਭਦ੍ਰੇषੁ ਪੁਰੁਕੁਤ੍ਸਪੁਰੇ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਅਵਦਾਤੇ ਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੇ ਵੇਦਵਾਦਿਨਾਮ੍
ਪੁਰੁਕੁਤਸਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਿੰਗਲਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਸੀ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ।
ਕੁਲੋਚਿਤਾਨਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਥਾ ਵੇਦਾਨ੍ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸਃ । ਤੌਰ੍ਯਤ੍ਰਿਕੇ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਾਦਯਨ੍ਮੁਰਜਾਦਿਕਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਯੋਗ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਵੇਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੰਗੀਤ ਵੱਲ ਮਨ ਲਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਮੁਰਜਾ ਆਦਿ ਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਕृਤਸ਼੍ਰਮਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗੀਤੇ ਨृਤ੍ਯੇ ਚ ਵਾਦਨੇ । ਪਰਾਂ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨृਪਸਦ੍ਮ ਵਿਵੇਸ਼ ਸਃ
ਉਥੇ ਗੀਤ, ਨਾਚ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਮਾਤਸ੍ਥੇ ਸ ਤੇਨਾਸੌ ਪੁਰਾ ਭੂਮਿਭੁਜਾ ਸਹ । ਪਰਦਾਰਾਨੁਪਾਹृਤ੍ਯ ਬੁਭੁਜੇ ਤਾ ਅਨਨ੍ਯਧੀਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਫਸਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਭੋਗਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤ ਉਤ੍ਸਿਕ੍ਤਗਰ੍ਵੋऽਯਂ ਸੂਚਮਾਨੋ ਨਿਰਂਕੁਸ਼ਃ । ਪਰਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾਣਿ ਚਾਮੁष੍ਮੈ ਵਿਵਿਕ੍ਤੇ ਸ ਨਿਰਂਤਰਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਘਮੰਡ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਇਹ ਕੰਮ ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਯਾਸੀਦਰੁਣਾ ਨਾਮ ਭਾਰ੍ਯਾ ਹੀਨਕੁਲੋਦ੍ਭਵਾ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਨਾਂ ਅਰੁਣਾ ਸੀ, ਜੋ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀ ਸੀ।
ਭ੍ਰਮਤ੍ਯਨ੍ਵੇषਯਂਤੀ ਸਾ ਕਾਮੁਕੇਨ ਵਿਹਾਰਿਣੀ । ਤਮਂਤਰਾਯਂ ਮਨ੍ਵਾਨਾ ਨਿਸ਼ੀਥਿਨ੍ਯਾਂ ਨਿਜਾਲਯੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀ ਫਿਰਦੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੀ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ।
ਨਿਜਘਾਨ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਚਖਾਨ ਮਹੀਤਲੇ । ਵਿਯੋਜਿਤਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਣੈਰੁਪੇਤ੍ਯ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਦਫਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਜਯਾਨ੍ਨਰਕਾਨ੍ਭੁਂਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗृਧ੍ਰੋऽਭੂਦ੍ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ । ਭਗਂਦਰੇਣ ਰੋਗੇਣ ਸਾਪਿ ਹਿਤ੍ਵਾ ਵਰਾਂ ਤਨੁਮ੍
ਅਜਿਹੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਧ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਭਗੰਦਰ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸੁੰਦਰ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਬੈਠੀ।
ਉਪੇਤ੍ਯ ਨਰਕਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਜਜ੍ਞੇ ਤਤ੍ਰ ਵਨੇ ਸ਼ੁਕੀ । ਕਣਾਨਾਦਾਤੁਕਾਮਾਂ ਤਾਂ ਸਂਚਰਂਤੀਮਿਤਸ੍ਤਤਃ
ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੋਤਾ ਬਣੀ। ਉਹ ਦਾਣੇ ਚੁਗਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇधर-ਉਧਰ ਘੁੰਮਦੀ ਫਿਰਦੀ ਸੀ।
ਵਿਦਦਾਰ ਨਖੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਗृਧ੍ਰੋ ਵੈਰਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ । ਨृਕਪਾਲੇ ਪਯਃ ਪੂਰ੍ਣੇ ਨਿਪਤਂਤੀਂ ਤਤਃ ਸ਼ੁਕੀਮ੍
ਗ੍ਰਿਧ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੈਰ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਤੋਤਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਗृਧ੍ਰੋऽਪਿ ਨਿਜਘ੍ਨੇ ਸ ਚ ਜਾਲਿਕੈਃ । ਪਤ੍ਨੀਵਿਯੋਜਿਤਾ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਨृਕਪਾਲਜਲੇ ਤਤਃ
ਗ੍ਰਿਧ ਵੀ ਉੱਥੇ ਦੌੜਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਮਨੁੱਖੀ ਖੋਪੜੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਬੈਠਾ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਮਮਜ੍ਜਾ ਸਾ ਵੇਤ੍ਯਕ੍ਰੂਰਤਰਃ ਖਗਃ । ਪਿਤृਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪੇਦਾਤੇ ਨੀਤੌ ਤੌ ਯਮਕਿਂਕਰੈਃ । ਪ੍ਰਾਕ੍ਕृਤਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ੍ਮਰਂਤੌ ਭਯਭਾਗਿਨੌ
ਉਥੇ ਹੀ ਉਹ ਤੋਤਾ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਰੂੜ ਪੰਛੀ ਵੀ; ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮੰਦ ਕਰਮ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਤਤੋ ਯਮਃ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਯੋਃ ਕਰ੍ਮ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਅਕਸ੍ਮਾਦੇਵਤਤ੍ਸ੍ਨਾਨਾਨ੍ਮਰਣੇ ਸੁਕृਤਂ ਮਹਤ੍
ਫਿਰ ਯਮ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਨਫਰਤਯੋਗ ਕਰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਮੌਤ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਅਨੁਜਜ੍ਞੇ ਤਤੋ ਲੋਕਮੀਪ੍ਸਿਤਂ ਗਂਤੁਮੇਤਯੋਃ । ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਘਾਤੈਰਪਿ ਦੁਰ੍ਦ੍ਧਰ੍षਮਾਨਸੌ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਮ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਸਨ।
ਤਤੋਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪਨ੍ਨੌ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਤੌ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਨਿਜਮ੍ । ਉਪੇਤ੍ਯ ਪ੍ਰਣਤੌ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵੈਵਸ੍ਵਤਮਪृਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮੰਦ ਕਰਮ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਦੋਵੇਂ, ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ।
ਸਂਚਿਤਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮਾਵਾਭ੍ਯਾਮਪਿ ਗਰ੍ਹਿਤਮ੍ । ਲੋਕਾਨਾਮੀਪ੍ਸਿਤਾਨਾਂ ਤੁ ਕੋ ਹੇਤੁਸ੍ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵ ਨੌ
ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਮੰਦ ਕਰਮ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ; ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇ, ਇਹ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮਾਹ ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਵਚਃ । ਆਸੀਦ੍ਗਂਗਾਤਟੇ ਨਾਮ੍ਨਾ ਬਟੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦੁਤ੍ਤਮਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਵੈਵਸਵਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਇੱਕ ਬਟੂ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।