ਕੇਦਾਰਂ ਭਦ੍ਰਕਰ੍ਣਂ ਤੁ ਗਯਾ ਪੁष੍ਕਰਮੇਵ ਚ । ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਭਦ੍ਰਕੋਟਿਰ੍ਨਰ੍ਮਦਾਮ੍ਰਾਤਕੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਕੇਦਾਰ, ਭਦਰਕਰਨ, ਗਯਾ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਭਦਰਕੋਟ, ਨਰਮਦਾ, ਅਮ੍ਰਾਤਕੇਸ਼ਵਰੀ—
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਂ ਚ ਕੁਬ੍ਜਾਮ੍ਰਂ ਕੋਕਾਮੁਖਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਵਿਜਯੇਸ਼ਾਨਂ ਗੋਕਰ੍ਣਂ ਭਦ੍ਰਕਰ੍ਣਕਮ੍
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ, ਕੁਬਜਾਮਰ, ਕੋਕਾਮੁਖਾ (ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ), ਪ੍ਰਭਾਸ, ਵਿਜਯੇਸ਼ਾਨ, ਗੋਕਰਨ ਤੇ ਭਦਰਕਰਨਕ—
ਏਤਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਨਿ ਹ । ਨ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਪਰਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਯਥਾ ਮृਤਾਃ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਥੇ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਗਂਗਾ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾਮਿਨੀ । ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਪਾਪਂ ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਸ਼ਤੈਃ ਕृਤਮ੍
ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਗੰਗਾ ਜੋ ਤਿੰਨ ਰਸਤੇ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸੁਲਭਾ ਗਂਗਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਦਾਨਂ ਤਪੋ ਜਪਃ । ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਦ੍ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਹੋਰ ਥਾਂ, ਗੰਗਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੇਟ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਜਪ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹਨ।
ਜਪੇਚ੍ਚ ਜੁਹੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਦਾਤ੍ਯਰ੍ਚਯਤੇऽਮਰਾਨ੍ । ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਤਤਂ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਪ ਕਰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਵਨ ਕਰਦਾ, ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਸਦਾ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ—
ਯਦਿ ਪਾਪੋ ਯਦਿ ਸ਼ਠੋ ਯਦਿ ਵਾ ਧਾਰ੍ਮਿਕੋ ਨਰਃ । ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਨਾਤਿ ਸਕਲਂ ਕੁਲਮ੍
ਚਾਹੇ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ, ਚਲਾਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਰਮਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਯੇऽਰ੍ਚਯਂਤਿ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਵੈ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਜੋ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯੋਗਜ੍ਞਾਨਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਨ੍ਯਾਸਾਦਥਵਾਨ੍ਯਤਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣੈਵ ਜਨ੍ਮਨਾਮ੍
ਹੋਰ ਥਾਂ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਯੋਗ, ਗਿਆਨ, ਸੰਨਿਆਸ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਭਕ੍ਤਾ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਿ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਵਸਂਤਿ ਵੈ । ਤੇ ਵਿਂਦਂਤਿ ਪਰਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮੇਕੇਨੈਵ ਤੁ ਜਨ੍ਮਨਾ
ਪਰ ਜੋ ਭਗਤ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਹੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਯੋਗਸ੍ਤਥਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਮੁਕ੍ਤਿਰੇਕੇਨ ਜਨ੍ਮਨਾ । ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਤਦਾਸਾਦ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯਦਿਚ੍ਛੇਤ੍ਤਪੋਵਨਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਯੋਗ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਇੱਕ ਹੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਅਵਿਮੁਕਤ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਯਤੋ ਮਯਾऽਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਤਦਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਤਦੇਵ ਗੁਹ੍ਯਂ ਗੁਹ੍ਯਾਨਾਮੇਤਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਨਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਅਵਿਮੁਕਤ ਕਿਹਾ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਹੈ, ਇਹੀ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਾਜ੍ਞਾਨਾਭਿਨਿष੍ਠਾਨਾਂ ਪਰਮਾਨਂਦਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍ । ਯਾਗਤਿਰ੍ਵਿਦਿਤਾ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਸਾਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਮृਤਸ੍ਯ ਤੁ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਨੰਦ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਅਵਿਮੁਕਤ ਹੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਾਨਿ ਚੈਵਾਵਿਮੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਹੇ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ । ਪੁਰੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਥਾਨੇਭ੍ਯੋऽਪ੍ਯਧਿਕਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਅਵਿਮੁਕਤ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵੋ ਦੇਹਾਂਤੇ ਸ੍ਵਯਮੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਵ੍ਯਾਚष੍ਟੇ ਤਾਰਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਤ੍ਰੈਵ ਹ੍ਯਵਿਮੁਕ੍ਤਯੇ
ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਆਪ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤਾਰਕ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਪਰਤੱਖ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਓਥੇ ਹੀ ਅਵਿਮੁਕਤ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤਤ੍ਪਰਤਰਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਵਿਮੁਕ੍ਤਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਏਕੇਨ ਜਨ੍ਮਨਾ ਦੇਵਿ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਤਦਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੱਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਵਿਮੁਕਤ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਜਨਮ ਲੈ ਲਵੇ, ਓਹੀ ਤੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰੂਮਧ੍ਯੇ ਨਾਭਿਮਧ੍ਯੇ ਚ ਹृਦਯੇ ਚੈਵ ਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਯਥਾਵਿਮੁਕ੍ਤਮਾਦਿਤ੍ਯੇ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਭ੍ਰੂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਨਾਭੀ, ਦਿਲ ਅਤੇ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਵਿਮੁਕਤ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਓਹੀ ਤੱਤ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਥਿਰ ਹੈ।
ਵਰਣਾਯਾਸ੍ਤਥਾ ਚਾਸ੍ਯਾ ਮਧ੍ਯੇ ਵਾਰਾਣਸੀਪੁਰੀ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਂਵਿਮੁਕ੍ਤਕਮ੍
ਵਰਣਾ ਅਤੇ ਅਸੀ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ; ਓਥੇ ਉਹ ਤੱਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਅਵਿਮੁਕਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਃ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਯਤ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦਿਵੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੋਵੇਗੀ; ਜਿੱਥੇ ਨਾਰਾਇਣ ਅਤੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਦਿਵਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸਗਂਧਰ੍ਵਾਃ ਸਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ । ਉਪਾਸਤੇ ਯਂ ਸਤਤਂ ਦੇਵਦੇਵਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਸਦਾ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਿਤਾਮਹ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਪਾਤਕਿਨੋ ਦੇਵਿ ਯੇ ਤੇਭ੍ਯਃ ਪਾਪਕृਤ੍ਤਮਾਃ । ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ, ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨਿਯਤੋ ਵਸੇਦ੍ਵੈ ਮਰਣਾਂਤਕਮ੍ । ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਮਹਾਦੇਵਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤਕ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਉਥੇ ਵੱਸੇ; ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਦੇਵ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂਤੁ ਵਿਘ੍ਨਾ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਪਾਪੋਪਹਤਚੇਤਸਃ । ਤਤੋ ਨੈਵਾਚਰੇਤ੍ਪਾਪਂ ਕਾਯੇਨ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ
ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਾਪ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਆਉਣਗੀਆਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਏਤਦ੍ਰਹਸ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤੇ । ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਰਯਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਇਹ ਰਾਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਵਰਤੇ; ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਗਿਆ ਗਿਆਨ, ਕੋਈ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਦੇਵਤਾਨਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾਮ੍ । ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਜੀਵ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਥਾਨਾਰਾਯਣਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਯਥੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਗਿਰਿਸ਼ਃ ਸ੍ਥਾਨਾਨਾਮੇਤਦੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਤੇ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਇਹ ਥਾਂ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਉੱਚੀ ਹੈ।
ਯੈਃ ਸਮਾਰਾਧਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਕਜਨ੍ਮਨਿ । ਤੇ ਵਿਦਂਤਿ ਪਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਾਲਯਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਅਵਿਮੁਕਤ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਘਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਖੇਤਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਕਲਿਕਲ੍ਮषਸਂਭੂਤਾ ਯੇषਾਮੁਪਹृਤਾ ਮਤਿਃ । ਨ ਤੇषਾਂ ਵੇਦਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਤ੍ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਮਲ ਨਾਲ ਭਟਕ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਯੇ ਸ੍ਮਰਂਤਿ ਸਦਾ ਕਾਲਂ ਵਦਂਤਿ ਚ ਪੁਰੀਮਿਮਾਮ੍ । ਤੇषਾਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਿਹਾਮੁਤ੍ਰ ਚ ਪਾਤਕਮ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਇਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਾਨਿ ਚੇਹ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਪਾਤਕਾਨਿ ਕृਤਾਲਯਾਃ । ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦੇਵਃ ਕਾਲਤਨੁਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਇਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।