ਯਤ੍ਰ ਪਾਦੋਦਕਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਧृਤਮ੍ । ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤੈਰ੍ਧੂਪੈਰ੍ਦੀਪੈਰ੍ਭਾਵਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵੈਸ਼ ਨੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਉਥੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ, ਚਾਵਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸੁਂਦਰਾਨ੍ਨੇਨ ਭੋਜਿਤਾ ਯਤਯਸ੍ਤਥਾ । ਤृਪ੍ਤਾਃ ਪਰਮਹਂਸਾਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਂਤਾ ਮਂਦਿਰੇ ਨਿਸ਼ਿ
ਸੁੰਦਰ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਯਤੀ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਏ; ਪਰਮਹੰਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ।
ਧ੍ਯਾਯਂਤਸ਼੍ਚ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਮਤਮ੍ । ਤੇषਾਮਾਤਿਥ੍ਯਜਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਜਾਤਂ ਯਤ੍ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ
ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਜੋਤਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਆਣਿਆਂ ਨੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾਨਦਾਰੀ ਦਾ ਫਲ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਵਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਨ ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮ੍ਯਹਂ ਖਲੁ । ਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਮਤਿਜੀਵਿਨਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਹਜ਼ਾਰ ਮੂੰਹ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ; ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਿਆਣੇ ਜੀਵ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਮਤਿਮਤ੍ਸੁ ਸੁਰਾਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਨਰੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਤਯਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਚ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋ ਵਿਦ੍ਵਤ੍ਸੁ ਕृਤਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਸਿਆਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜਨਮੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਦਵਾਨ; ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ।
ਕृਤਬੁਦ੍ਧਿषੁ ਕਰ੍ਤਾਰਃ ਕਰ੍ਤृषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੇਦਿਨਃ । ਅਤਏਵ ਸੁਪੂਜ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਪੱਕੀ ਸਮਝ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਰਤਾਰ; ਕਰਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ।
ਤਤ੍ਸਂਗਤਿਰ੍ਵਿਸ਼ਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਵਿਸ਼੍ਰਾਂਤਾ ਗृਹਿਣੋ ਗੇਹੇ ਸਂਤੁष੍ਟਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੇਦਿਨਃ
ਉਹ ਸੰਗਤ, ਵਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਜਨ੍ਮਸਂਚਿਤਂ ਪਾਪਂ ਨਾਸ਼ਯਂਤੀਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵੈ । ਸਂਚਿਤਂ ਯਦ੍ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਯ ਪਾਪਮਾਮਰਣਾਂਤਿਕਮ੍
ਜਨਮ ਤੋਂ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪਾਪ ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਨੇ ਮੌਤ ਤੱਕ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।
ਵਿਨਿਰ੍ਦਹਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਕਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਯਤਿਃ । ਸ੍ਵਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਦੇਹਿ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਰਕਾਦ੍ਯੇਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇੱਕ ਰਾਤ ਰਹਿ ਕੇ ਯਤੀ ਉਹ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਫਲ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਦੂਤਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਹृष੍ਟੇਨ ਚੇਤਸਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਨਿਰਯਾਤ੍ਸੋऽਪਿ ਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਫਲ ਦਿੱਤਾ; ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षੇਣ ਪੂਜਿਤੌ ਚ ਦਿਵਂਗਤੌ । ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਪੂਜਿਤਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਗਤੋ ਦੂਤੋ ਯਥਾਗਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ, ਦੂਤ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲੀ ਤੇ ਉਹ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਅਖਿਲਭੁਵਨਬੋਧਂ ਦੇਵਦੂਤਸ੍ਯਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਗਮਵਚਨਤੁਲ੍ਯਂ ਵੈਸ਼੍ਯਪੁਤ੍ਰੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ । ਸ੍ਵਕृਤਸੁਕृਤਦਾਨਾਦ੍ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਰਪਤਿਵਰਲੋਕਂ ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਜਗਾਮ
ਦੇਵਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੇ ਨਿਗਮ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਫਲ ਦੇ ਕੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਇਤਿਹਾਸਮਿਮਂ ਰਾਜਨ੍ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦਪਿ । ਸ ਗੋਸਹਸ੍ਰਦਾਨਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੋਕੋ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਜਪੁਤ ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਂ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਗੋਆਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੁਖ ਰਹਿਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦਉਵਾਚ- ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸੁਗਂਧਂਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਵੋ; ਜਦੋਂ ਮਨ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਾਵਰ੍ਤਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਨਰਾਧਿਪ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਫਿਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਰੁਦਰਾਵਰਤ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਗਾਯਾਸ਼੍ਚ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਂਗਮੇ । ਸ੍ਨਾਤੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸੰਗਮ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਕਰ੍ਣਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ । ਨ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ ਕਰਣਹਰਦ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਮੰਦੀ ਗਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕੁਬ੍ਜਾਮ੍ਰਕਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਗੋਸਹਸ੍ਰਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਕੁਬਜਾਮਰ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗੋਆਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰੁਂਧਤੀਵਟਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਨਰਾਧਿਪ । ਸਾਮੁਦ੍ਰਕਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੇ ਵਟ ਰੁੱਖ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਸਾਮੁਦ੍ਰਕ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ—
ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਵਿਂਦ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਵਰ੍ਤ੍ਤਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਮਾਹਿਤਃ
—ਹਜ਼ਾਰ ਗੋਆਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਭਗਤ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾਵਰਤ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਯਮੁਨਾਪ੍ਰਭਵਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਯਾਮੁਨਮ੍
ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸਰੋਤ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛੂਹਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਦਰ੍ਵੀਸਂਕ੍ਰਮਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਦਰਵੀਸੰਕ੍ਰਮਣ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ—
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਸਿਂਧੋਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਭਵਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਿਦ੍ਧਗਂਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਮ੍
—ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਜੋ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ—
ਤਤ੍ਰੋष੍ਯ ਰਜਨੀਃ ਪਂਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬਹੁਸੁਵਰ੍ਣਕਮ੍ । ਅਥ ਦੇਵੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਰਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਗਮਾਮ੍
—ਜੇ ਉਹ ਉਥੇ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਰਹੇ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ—
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗਚ੍ਛੇਚ੍ਚੌਸ਼ਨਸੀਂ ਗਤਿਮ੍ । ऋषਿਕੁਲ੍ਯਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਸਿष੍ਠਂ ਚੈਵ ਭਾਰਤ
—ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ਼ਨਸੀ ਦੀ ਗਤੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਿਸ਼ਿਕੁਲਿਆ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ—
ਵਸਿष੍ਠਂ ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਣਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ । ऋषਿਕੁਲ੍ਯਾਂ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ऋषਿਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
—ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਰਿਸ਼ਿਕੁਲਿਆ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਤਤ੍ਰ ਵਸੇਨ੍ਮਾਸਂ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੋ ਨਰਾਧਿਪ । ਭृਗੁਤੁਂਗਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਾਜਿਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਖਾ ਕੇ ਰਹੇ, ਭ੍ਰਿਗੁਤੁੰਗਾ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਜਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਵੀਰਪ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਕਾਰ੍ਤਿਕਮਾਘਯੋਸ਼੍ਚੈਵ ਤੀਰ੍ਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਵੀਰਪ੍ਰਮੋਖਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ, ਕਾਰਤਿਕ ਤੇ ਮਾਘ ਦੇ ਔਖੇ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ—
ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਾਤਿਰਾਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਣ੍ਯਕृਤ੍ । ਤਤਃ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਾਤੀਰ੍ਥਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
—ਪੁੰਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਤੇ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਸੰਧਿਆ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ—
ਉਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ਸ ਵਿਦ੍ਯਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਪਾਰਗੋ ਭਵੇਤ੍ । ਮਹਾਸ਼੍ਰਮੇ ਵਸੇਦ੍ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਮੋਚਨੇ
—ਜੇ ਉਹ ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਛੂਹੇ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਹਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।