ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੂਤੋ ਜਗਾਦ ਹ । ਧ੍ਯਾਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਮੈਤ੍ਰੀ ਰਜ੍ਜੁਬਨ੍ਧਨਃ
ਉਸਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਧਿਆਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਿੱਤਰਤਾ ਰੱਸੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤੇ ਵੈਸ਼੍ਯਾष੍ਟਮੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਜਨ੍ਮਨਿ ਸਂਚਿਤਮ੍ । ਤਦ੍ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਦੀਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਤਸ੍ਯ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ
ਤੇਰੇ ਵੈਸ਼ ਦੇ ਅਠਵੇਂ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪੁੰਨ ਤੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਲਈ ਸਵਰਗ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਵਿਕੁਂਡਲ ਉਵਾਚ- ਕਿਂ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਥਂ ਜਾਤਂ ਕਿਂ ਜਨ੍ਮ ਚ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਦੂਤ ਤਤੋ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਵਿਕੁੰਡਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਪੁੰਨ ਕੀ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਜਨਮ ਕਿਹੜਾ ਸੀ? ਇਹ ਸਭ ਦੱਸ, ਦੂਤ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।
ਦੇਵਦੂਤ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਵੈਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਸਹੇਤੁਕਮ੍ । ਪੁਰਾ ਮਧੁਵਨੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ऋषਿਰਾਸੀਚ੍ਚ ਸ਼ਾਕੁਨਿਃ
ਦੇਵਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣ ਵੈਸ਼, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਪੁੰਨ ਤੇ ਉਸਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਧੂ-ਵਨ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਕੁਨੀ ਨਾਮ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ।
ਤਪੋऽਧ੍ਯਯਨ ਸਂਪਨ੍ਨਸ੍ਤੇਜਸਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਮਃ । ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਤਸ੍ਯ ਰੇਵਤ੍ਯਾਂ ਨਵ ਪੁਤ੍ਰਾ ਗ੍ਰਹਾ ਇਵ
ਉਹ ਤਪ ਤੇ ਪਾਠ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗਾ। ਉਸਦੇ ਰੇਵਤੀ ਤੋਂ ਨੌ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਧ੍ਰੁਵਃ ਸ਼ੀਲੋ ਬੁਧਸ੍ਤਾਰੋ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਾਨੁਤ ਪਂਚਮਃ । ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਰਤਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਗृਹਧਰ੍ਮੇषੁ ਰੇਮਿਰੇ
ਧਰੁਵ, ਸ਼ੀਲ, ਬੁਧ, ਤਾਰਾ, ਜੋਤਿਸਮਾਨ ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਗਨਿਹੋਤਰ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ, ਘਰ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ।
ਨਿਰ੍ਮੋਹੋ ਜਿਤਕਾਮਸ਼੍ਚ ਧ੍ਯਾਨਕੋਸ਼ੋ ਗੁਣਾਧਿਕਃ । ਏਤੇ ਗृਹਵਿਰਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਦ੍ਵਿਜਸੂਨਵਃ
ਨਿਰਮੋਹ, ਜਿਤਕਾਮ, ਧਿਆਨਕੋਸ਼ ਤੇ ਗੁਣਾਧਿਕ—ਇਹ ਚਾਰ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਸਨ।
ਚਤੁਰ੍ਥਾਸ਼੍ਰਮਮਾਪਨ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਵਿਨਿਸ੍ਪृਹਾਃ । ਗ੍ਰਾਮੈਕਵਾਸਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਃਸਂਗਾ ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਚੌਥੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇੱਕ ਹੀ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਬਿਨਾ ਲਗਾਵ ਤੇ ਬਿਨਾ ਸੰਪਤੀ।
ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਿष੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਸਮ ਲੋष੍ਟਾਸ਼੍ਮਕਾਂਚਨਾਃ । ਯੇਨਕੇਨਚਿਦਾਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਯੇਨਕੇਨਚਿਦਾਸ਼ਿਤਾਃ
ਉਹ ਆਸ ਰਹਿਤ, ਉੱਦਮ ਰਹਿਤ, ਮਿੱਟੀ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਸੋਨਾ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਸਮਝਦੇ, ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਉਸ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਜਾਂਦੇ, ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਉਸ ਨਾਲ ਖਾਂਦੇ।
ਸਾਯਂਗ੍ਰਹਾਸ੍ਤਥਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ । ਜਿਤਨਿਦ੍ਰਾ ਜਿਤਾਹਾਰਾ ਵਾਤਸ਼ੀਤਸਹਿष੍ਣਵਃ
ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸਾਂਝ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਦੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਨੀਂਦ ਤੇ ਖਾਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਹਵਾ ਤੇ ਠੰਢ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰਦੇ।
ਪਸ਼੍ਯਂਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪੇਣ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਾਚਰਮ੍ । ਚਰਂਤਿ ਲੀਲਯਾ ਪृਥ੍ਵਦ੍ਯਂਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਮੌਨਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਚਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖਦੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਫਿਰਦੇ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੇ।
ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਕਾਂਚਿਦਰ੍ਥਮਾਤ੍ਰਂ ਹਿ ਯੋਗਿਨਃ । ਦृष੍ਟਜ੍ਞਾਨਾ ਅਸਂਦੇਹਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਿਕਾਰ ਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਉਹ ਜੋਗੀ ਕੋਈ ਕੰਮ ਸਿਰਫ ਲਾਭ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਸਿੱਧਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦੇ, ਸ਼ੰਕਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚਿੱਤ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ।
ਏਵਂ ਤੇ ਤਵ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਮष੍ਟਮਜਨ੍ਮਨਿ । ਤਿष੍ਠਤੋ ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ੇषੁ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਕੁਟੁਂਬਿਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਅਠਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਮੱਧ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸੀ।
ਗੇਹਂ ਤਾਵਕਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਿਤਾਃ । ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਾਂਤਰੇ ਕਾਲੇ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਗृਹਾਂਗਣੇ
ਉਹ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਭੁੱਖੇ ਤੇ ਪਿਆਸੇ ਆਏ; ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ ਰਸਮ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਆੰਗਣ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ।
ਸਗਦ੍ਗਦਂ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਂ ਸਹਰ੍षਂ ਚ ਸਸਂਭ੍ਰਮਮ੍ । ਦਂਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਬਹੁਮਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲ, ਅੰਸੂਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਡੂੰਘੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਨਾਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚਰਣੌ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਣਿਯੁਗਾਞ੍ਜਲਿਮ੍ । ਤਦਾਭਿਨਨ੍ਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਯਾ ਸੂਨृਤਯਾ ਗਿਰਾ
ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਜੀਵਿਤਂ ਸਫਲਂ ਤਥਾ । ਅਦ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਮੇ ਸਨਾਥੋऽਦ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਪਾਵਨਃ
ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ; ਅੱਜ ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਗृਹਂ ਧਨ੍ਯਂ ਧਨ੍ਯਾ ਅਦ੍ਯ ਕੁਟੁਂਬਿਨਃ । ਮਮਾਦ੍ਯ ਪਿਤਰੋ ਧਨ੍ਯਾ ਧਨ੍ਯਾ ਗਾਵਃ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਧਨਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਨਵੰਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਘਰ ਧਨਵੰਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਧਨਵੰਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਧਨਵੰਤ ਹੋ ਗਏ, ਮੇਰੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਨ ਵੀ ਧਨਵੰਤ ਹੋ ਗਏ।
ਯਦ੍ਦृष੍ਟੌ ਭਵਤਾਂ ਪਾਦੌ ਤਾਪਤ੍ਰਯਹਰੌ ਮਯਾ । ਭਵਤਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਧਨ੍ਯਸ੍ਯੈਵ ਹਰੇਰਿਵ
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਧਨਵੰਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਕੋਈ ਧਨਵੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਦਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਤਥਾ । ਧृਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਿਸ਼ਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯਾ ਤਦਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਪੂਰੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਪਾਦੋਦਕਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਧृਤਮ੍ । ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤੈਰ੍ਧੂਪੈਰ੍ਦੀਪੈਰ੍ਭਾਵਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵੈਸ਼ ਨੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਉਥੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ, ਚਾਵਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸੁਂਦਰਾਨ੍ਨੇਨ ਭੋਜਿਤਾ ਯਤਯਸ੍ਤਥਾ । ਤृਪ੍ਤਾਃ ਪਰਮਹਂਸਾਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਂਤਾ ਮਂਦਿਰੇ ਨਿਸ਼ਿ
ਸੁੰਦਰ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਯਤੀ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਏ; ਪਰਮਹੰਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ।
ਧ੍ਯਾਯਂਤਸ਼੍ਚ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਮਤਮ੍ । ਤੇषਾਮਾਤਿਥ੍ਯਜਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਜਾਤਂ ਯਤ੍ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ
ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਜੋਤਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਆਣਿਆਂ ਨੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾਨਦਾਰੀ ਦਾ ਫਲ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਵਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਨ ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮ੍ਯਹਂ ਖਲੁ । ਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਮਤਿਜੀਵਿਨਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਹਜ਼ਾਰ ਮੂੰਹ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ; ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਿਆਣੇ ਜੀਵ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਮਤਿਮਤ੍ਸੁ ਸੁਰਾਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਨਰੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਤਯਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਚ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋ ਵਿਦ੍ਵਤ੍ਸੁ ਕृਤਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਸਿਆਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜਨਮੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਦਵਾਨ; ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ।
ਕृਤਬੁਦ੍ਧਿषੁ ਕਰ੍ਤਾਰਃ ਕਰ੍ਤृषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੇਦਿਨਃ । ਅਤਏਵ ਸੁਪੂਜ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਪੱਕੀ ਸਮਝ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਰਤਾਰ; ਕਰਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ।
ਤਤ੍ਸਂਗਤਿਰ੍ਵਿਸ਼ਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਵਿਸ਼੍ਰਾਂਤਾ ਗृਹਿਣੋ ਗੇਹੇ ਸਂਤੁष੍ਟਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੇਦਿਨਃ
ਉਹ ਸੰਗਤ, ਵਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਜਨ੍ਮਸਂਚਿਤਂ ਪਾਪਂ ਨਾਸ਼ਯਂਤੀਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵੈ । ਸਂਚਿਤਂ ਯਦ੍ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਯ ਪਾਪਮਾਮਰਣਾਂਤਿਕਮ੍
ਜਨਮ ਤੋਂ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪਾਪ ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਨੇ ਮੌਤ ਤੱਕ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।
ਵਿਨਿਰ੍ਦਹਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਕਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਯਤਿਃ । ਸ੍ਵਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਦੇਹਿ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਰਕਾਦ੍ਯੇਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇੱਕ ਰਾਤ ਰਹਿ ਕੇ ਯਤੀ ਉਹ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਫਲ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਦੂਤਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਹृष੍ਟੇਨ ਚੇਤਸਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਨਿਰਯਾਤ੍ਸੋऽਪਿ ਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਫਲ ਦਿੱਤਾ; ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।