ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਤृਪ੍ਤਾਃ ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਂ ਦਿਵਿ । ਯੇ ਪਿਬਂਤਿ ਨਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਜਲਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਂਚਗਵ੍ਯਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸੇਵਿਤੈਃ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸੇਵਿਤੈਃ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਪੰਜਗਵਿਆ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦ ਜਾਂ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਤੋਯਂ ਯਦਿ ਪਿਬੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਂਗਜਮ੍ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਯੋਜਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਆਇਆ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਥਾਂ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਂ ਚ ਹੋਮਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾ ਤੋਯਂ ਯਃ ਪਿਬੇਦ੍ਬਿਂਦੁਨਾ ਸਮਮ੍
ਉਥੇ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਜਾਂ ਹੋਮ ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰੋੜ ਗੁਣਾ ਫਲ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਵੀ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤृਸ੍ਤਨ੍ਯਂ ਪੁਨਰ੍ਨੈਵ ਸ ਪਿਬੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਭਾਙ੍ਨਰਃ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਂ ਸਮਂਤਤਃ
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਇਕ ਕ੍ਰੋਸ਼ ਦਾਇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਭਾਗ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦਾ।
ਕੀਟਕੋਪਿ ਮृਤੋ ਯਾਤਿ ਵੈਕੁਂਠਂ ਭਵਨਂ ਪਰਮ੍ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਚਕ੍ਰਂ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਕੀੜਾ ਵੀ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਉੱਚ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਵਜੋਂ ਦੇਵੇ—
ਭੂਚਕ੍ਰਂ ਤੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਮ੍ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਯਾ ਯੋ ਮੂਲ੍ਯਮੁਤ੍ਪਾਦਯੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਸ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗ਼ ਸਮੇਤ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦਾ ਮੁੱਲ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਵਿਕ੍ਰੇਤਾ ਚਾਨੁਮਂਤਾ ਯਃ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਸੁ ਚ ਮੋਦਤੇ । ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨਰਕਂ ਯਾਂਤਿ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਜੋ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ, ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਜਣੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸਂਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯ ਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਕ੍ਰਯਵਿਕ੍ਰਯਮ੍ । ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਕਿਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਾਪਭੀਰੁਣਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਦੀ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖਤ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਪਾਪ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਸਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਮਰਣਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਹਰੇਃ । ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਘੋਰਮਰਣ੍ਯੇ ਨਿਯਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਯਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਨ੍ਨਤ੍ਵਾ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਬਹੁਸ਼ਃ ਪਾਪਂ ਨਰੋ ਮੋਹਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਜੋ ਫਲ ਗਰੁੜਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਪਾਪ ਕਰ ਲਵੇ—
ਨ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਹਰਿਮ੍ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ—
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮਾਨੁਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍ । ਦੇਵਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਰਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਯੇ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ ਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—
ਨ ਤੇषਾਂ ਯਮਸਾਲੋਕ੍ਯਂ ਨ ਤੇ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨਰਕੌਕਸਃ । ਵੈष੍ਣਵਃ ਪੁਰੁषੋ ਵੈਸ਼੍ਯ ਸ਼ਿਵਨਿਂਦਾਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਝਲਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨ ਵਿਂਦੇਦ੍ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਮਹਤ੍ । ਉਪੋष੍ਯੈਕਾਦਸ਼ੀਮੇਕਾਂ ਪ੍ਰਸਂਗੇਨਾਪਿ ਮਾਨਵਃ
ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਇਕ ਵਰਤ ਵੀ, ਜੇ ਸੰਜੋਗ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਕਰ ਲਵੇ—
ਨ ਯਾਤਿ ਯਾਤਨਾਂ ਯਾਮੀਮਿਤਿ ਲੋਮਸ਼ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਨੇਦृਸ਼ਂ ਪਾਵਨਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਯਮ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਭੁਗਤਦਾ—ਇਹ ਲੋਮਸ਼ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਉਭਯਂ ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਯ ਦਿਨਂ ਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਤਾਵਤ੍ਪਾਪਾਨਿ ਦੇਹੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਸਂਤੀਹ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ
ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਦਿਨ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ, ਪਾਪ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਦ ਤਕ ਪਦਮਨਾਭ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ।
ਯਾਵਨ੍ਨੋਪਵਸੇਜ੍ਜਂਤੁਃ ਪਦ੍ਮਨਾਭਦਿਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜਸੂਯਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਜਦ ਤਕ ਜੀਵ ਪਦਮਨਾਭ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਦ ਤਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਤੇ ਸੌ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ—
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸਸ੍ਯ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਂਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ੇਂਦ੍ਰਿਯੈਃ ਪਾਪਂ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਮਾਨਵੈਃ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਵਪਾਰੀ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਰਾਂ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸੇਨ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਲਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਸਮਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਲੋਕੇ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਜੇਨਾਪਿ ਕृਤਾ ਯੈਸ੍ਤੁ ਵਸ਼ਂ ਯਾਂਤਿ ਨ ਭਾਸ੍ਕਰੇਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਾ ਹ੍ਯੇषਾ ਸ਼ਰੀਰਾਰੋਗ੍ਯਦਾਯਿਨੀ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਭਾਣੇ ਨਾਲ ਵੀ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਬਖ਼ਸ਼ਦੀ ਹੈ।
ਸੁਕਲਤ੍ਰਪ੍ਰਦਾ ਹ੍ਯੇषਾ ਜੀਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ । ਨ ਗਂਗਾ ਨ ਗਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯ ਨ ਕਾਸ਼ੀ ਨ ਚ ਪੁष੍ਕਰਮ੍
ਇਹ ਵਰਤ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਨਾ ਗੰਗਾ, ਨਾ ਗਯਾ, ਨਾ ਕਾਸੀ, ਨਾ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਤੁਲਨਾ ਇਸ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਨ ਚਾਪਿ ਵੈष੍ਣਵਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤੁਲ੍ਯਂ ਹਰਿਦਿਨੇਨ ਤੁ । ਯਮੁਨਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਾਗਾ ਨ ਤੁਲ੍ਯਾ ਹਰਿਦਿਨੇਨ ਤੁ
ਕੋਈ ਵੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਤੀਰਥ ਹਰਿ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਯਮੁਨਾ ਜਾਂ ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਵੀ ਹਰਿ ਦੇ ਦਿਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ।
ਅਨਾਯਾਸੇਨ ਯੇਨਾਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮ੍ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮੁਪੋष੍ਯ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ
ਇਸ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਥਕਾਵਟ ਦੇ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਪਦ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗ ਕੇ ਤੇ ਹਰਿ ਦੇ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ।
ਦਸ਼ ਵੈ ਪੈਤृਕੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਮਾਤृਕੇ ਦਸ਼ ਪੂਰ੍ਵਜਾਃ । ਪ੍ਰਿਯਾਯਾ ਦਸ਼ ਯੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਤਾਨੁਦ੍ਧਰਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਦੱਸ ਪਿਤਾ-ਪੱਖ ਦੇ ਪੂਰਵਜ, ਦੱਸ ਮਾਤਾ-ਪੱਖ ਦੇ ਪੂਰਵਜ, ਤੇ ਦੱਸ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਪੂਰਵਜ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਸਂਗ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਨਾਗਾਰਿ ਕृਤਕੇਤਨਾਃ । ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਣਃ ਪੀਤਵਸਨਾਃ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਦੁੰਦਵਾਂ ਦੀ ਲਗਨ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਵਸੇਰਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਾਲਤ੍ਵੇ ਯੌਵਨੇ ਵਾਪਿ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੇ ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ । ਉਪੋष੍ਯੈਕਾਦਸ਼ੀਂ ਨੂਨਂ ਨੈਤਿ ਪਾਪੋऽਤਿਦੁਰ੍ਗਤਿਮ੍
ਚਾਹੇ ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਜਾਂ ਬੁਢਾਪੇ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਕੋਈ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਉਪੋष੍ਯੇਹ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾ ਤੀਰ੍ਥਮਜ੍ਜਨਮ੍ । ਦਤ੍ਵਾ ਹੇਮਤਿਲਾਨ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਂਤੀਹ ਮਾਨਵਾਃ
ਇਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਸੋਨਾ ਤੇ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਲੋਕ ਇਥੇ ਹੀ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਨਾਂਤਿ ਨ ਯੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਕਾਂਚਨਂ ਚ ਯੈਃ । ਨੈਵ ਤਪ੍ਤਂ ਤਪਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤੇ ਸ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਜੋ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਸੋਨਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੋਈ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਕਥਿਤਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਨਰਕਸ੍ਯ ਨਿਰੂਪਣਮ੍ । ਅਦ੍ਰੋਹਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਵਾਙ੍ਮਨਃ ਕਾਯ ਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਤੇ ਨਰਕ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ: ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲ, ਮਨ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਕਰਨਾ।