ਯਃ ਪੂਜਯੇਚ੍ਚ ਗੋਵਿਂਦਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮੇ ਮੁਦਾ ਨਰਃ । ਆਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਂ ਯਾਵਨ੍ਨ ਸ ਪ੍ਰਚ੍ਯਵਤੇ ਦਿਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਵਿਚ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਖਰੀ ਪ੍ਰਲੈ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ।
ਵਿਨਾ ਤੀਰ੍ਥੈਰ੍ਵਿਨਾ ਦਾਨੈਰ੍ਵਿਨਾ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਵਿਨਾ ਮਤਿਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਯਾਂਤਿ ਨਰਾ ਵੈਸ਼੍ਯ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਰ੍ਚਨਾਤ੍
ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ, ਦਾਨ, ਯਜਨ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਿਸ਼ਚੈ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਨਰਕਂ ਗਰ੍ਭਵਾਸਂ ਚ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਂ ਕृਮਿਯੋਨਿਤਾਮ੍ । ਨ ਯਾਤਿ ਵੈਸ਼੍ਯ ਪਾਪੋऽਪਿ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਰ੍ਚਕਃ
ਪਾਪੀ ਵੈਸ਼ ਵੀ, ਜੋ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ, ਗਰਭ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਵਿਧਾਨ ਮਂਤ੍ਰਜ੍ਞੋ ਯਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਬਲਿਮਾਹਰੇਤ੍ । ਗਂਗਾ ਗੋਦਾਵਰੀ ਰੇਵਾ ਨਦ੍ਯੋ ਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਸ਼੍ਚ ਯਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦীক্ষਾ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਬਲੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਗੰਗਾ, ਗੋਦਾਵਰੀ, ਰੇਵਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ—
ਨਿਵਸਂਤਿ ਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾ ਜਲੇ । ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਧੂਪਦੀਪੈਰ੍ਵਿਲੇਪਨੈਃ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੇ ਜਲ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨੈਵੇਦ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਤੇ ਲੇਪ ਵੀ।
ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਸ੍ਤੋਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਃ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਰ੍ਚਨਮ੍ । ਕੁਰੁਤੇ ਮਾਨਵੋ ਯਸ੍ਤੁ ਕਲੌ ਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਃ
ਕਲਿਜੁਗ ਵਿਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਗੀਤ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ, ਸਤੋਤ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਮਤੇ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਹਰੇਃ । ਲਿਂਗੈਸ੍ਤੁ ਕੋਟਿਭਿਰ੍ਦृष੍ਟੈਰ੍ਯਤ੍ਫਲਂ ਪੂਜਿਤੈਸ੍ਤੁ ਤੈਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਰੋੜ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਹਰਿ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨਾ ਫਲ ਲਿੰਗਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਯਾਸ੍ਤੁ ਹ੍ਯੇਕੇਨਾਹ੍ਨਾ ਹਿ ਤਤ੍ਫਲਮ੍ । ਸਕृਦਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤੇ ਲਿਂਗੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲੋਦ੍ਭਵੇ
ਉਹੀ ਫਲ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿਚ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਉਪਜ ਲਿੰਗ ਦੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।
ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਮਨੁਜਾ ਨੂਨਂ ਸਾਂਖ੍ਯੇਨ ਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਰੂਪੀ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਂਖਿਆ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਓਥੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਕੇਸ਼ਵ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸੁਰਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਤੁ ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ
ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਚੌਦਾਂ ਲੋਕ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਤृਪ੍ਤਾਃ ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਂ ਦਿਵਿ । ਯੇ ਪਿਬਂਤਿ ਨਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਜਲਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਂਚਗਵ੍ਯਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸੇਵਿਤੈਃ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸੇਵਿਤੈਃ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਪੰਜਗਵਿਆ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦ ਜਾਂ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਤੋਯਂ ਯਦਿ ਪਿਬੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਂਗਜਮ੍ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਯੋਜਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਆਇਆ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਥਾਂ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਂ ਚ ਹੋਮਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾ ਤੋਯਂ ਯਃ ਪਿਬੇਦ੍ਬਿਂਦੁਨਾ ਸਮਮ੍
ਉਥੇ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਜਾਂ ਹੋਮ ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰੋੜ ਗੁਣਾ ਫਲ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਵੀ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤृਸ੍ਤਨ੍ਯਂ ਪੁਨਰ੍ਨੈਵ ਸ ਪਿਬੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਭਾਙ੍ਨਰਃ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਂ ਸਮਂਤਤਃ
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਇਕ ਕ੍ਰੋਸ਼ ਦਾਇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਭਾਗ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦਾ।
ਕੀਟਕੋਪਿ ਮृਤੋ ਯਾਤਿ ਵੈਕੁਂਠਂ ਭਵਨਂ ਪਰਮ੍ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਚਕ੍ਰਂ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਕੀੜਾ ਵੀ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਉੱਚ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਵਜੋਂ ਦੇਵੇ—
ਭੂਚਕ੍ਰਂ ਤੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਮ੍ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਯਾ ਯੋ ਮੂਲ੍ਯਮੁਤ੍ਪਾਦਯੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਸ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗ਼ ਸਮੇਤ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦਾ ਮੁੱਲ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਵਿਕ੍ਰੇਤਾ ਚਾਨੁਮਂਤਾ ਯਃ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਸੁ ਚ ਮੋਦਤੇ । ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨਰਕਂ ਯਾਂਤਿ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਜੋ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ, ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਜਣੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸਂਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯ ਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਕ੍ਰਯਵਿਕ੍ਰਯਮ੍ । ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਕਿਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਾਪਭੀਰੁਣਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਦੀ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖਤ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਪਾਪ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਸਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਮਰਣਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਹਰੇਃ । ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਘੋਰਮਰਣ੍ਯੇ ਨਿਯਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਯਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਨ੍ਨਤ੍ਵਾ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਬਹੁਸ਼ਃ ਪਾਪਂ ਨਰੋ ਮੋਹਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਜੋ ਫਲ ਗਰੁੜਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਪਾਪ ਕਰ ਲਵੇ—
ਨ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਹਰਿਮ੍ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ—
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮਾਨੁਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍ । ਦੇਵਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਰਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਯੇ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ ਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—
ਨ ਤੇषਾਂ ਯਮਸਾਲੋਕ੍ਯਂ ਨ ਤੇ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨਰਕੌਕਸਃ । ਵੈष੍ਣਵਃ ਪੁਰੁषੋ ਵੈਸ਼੍ਯ ਸ਼ਿਵਨਿਂਦਾਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਝਲਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨ ਵਿਂਦੇਦ੍ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਮਹਤ੍ । ਉਪੋष੍ਯੈਕਾਦਸ਼ੀਮੇਕਾਂ ਪ੍ਰਸਂਗੇਨਾਪਿ ਮਾਨਵਃ
ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਇਕ ਵਰਤ ਵੀ, ਜੇ ਸੰਜੋਗ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਕਰ ਲਵੇ—
ਨ ਯਾਤਿ ਯਾਤਨਾਂ ਯਾਮੀਮਿਤਿ ਲੋਮਸ਼ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਨੇਦृਸ਼ਂ ਪਾਵਨਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਯਮ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਭੁਗਤਦਾ—ਇਹ ਲੋਮਸ਼ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਉਭਯਂ ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਯ ਦਿਨਂ ਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਤਾਵਤ੍ਪਾਪਾਨਿ ਦੇਹੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਸਂਤੀਹ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ
ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਦਿਨ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ, ਪਾਪ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਦ ਤਕ ਪਦਮਨਾਭ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ।
ਯਾਵਨ੍ਨੋਪਵਸੇਜ੍ਜਂਤੁਃ ਪਦ੍ਮਨਾਭਦਿਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜਸੂਯਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਜਦ ਤਕ ਜੀਵ ਪਦਮਨਾਭ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਦ ਤਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਤੇ ਸੌ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ—
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸਸ੍ਯ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਂਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ੇਂਦ੍ਰਿਯੈਃ ਪਾਪਂ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਮਾਨਵੈਃ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਵਪਾਰੀ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਰਾਂ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸੇਨ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਲਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਸਮਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਲੋਕੇ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।