ਗਂਗਾਂਭਸਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ੍ਨਾਤਵ੍ਯਂ ਤੇਨ ਮਾਨਵੈਃ । ਪ੍ਰਤਿਗृਹ ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਕ੍ਸ਼ਮੋऽਪਿ ਸਨ੍ । ਸ ਦ੍ਵਿਜੋ ਦ੍ਯੋਤਤੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਤਾਰਾਰੂਪਸ਼੍ਚਿਰਂ ਦਿਵਿ
ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ। ਜੋ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੈਸ਼, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਗਾਮੁਦ੍ਧਰਂਤਿ ਯੇ ਪਂਕਾਦ੍ਯੇ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਚ ਰੋਗਿਣਃ । ਮ੍ਰਿਯਂਤੇ ਗੋਗृਹੇ ਯੇ ਚ ਤੇषਾਂ ਨਭਸਿ ਤਾਰਕਾਃ । ਯਮਲੋਕਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਗਾਂ ਨੂੰ ਪੰਕ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਦੇ ਹਨ, ਬਿਮਾਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਗਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਹਨ। ਜੋ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਅਪਿ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣਸ੍ਤੈਰੇਵ ਹਤਕਿਲ੍ਬਿषਾਃ । ਦਿਵਸੇ ਦਿਵਸੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਾਸ੍ਤੁ षੋਡਸ਼ । ਅਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਣਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪੁਨਂਤ੍ਯਹਰਹਃ ਕृਤਾਃ
ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਇਹ ਕੰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਵੈਸ਼, ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਪਾਂਸਿ ਯਾਨਿ ਤਪ੍ਯਂਤੇ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਨਿਯਮਾਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਗੋਸਹਸ੍ਰਪ੍ਰਦਾਨਂ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਮਃ
ਜੋ ਵੀ ਤਪ, ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਨਿਯਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਅਬ੍ਬਿਂਦੁਂ ਯਃ ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰੇਣ ਮਾਸੇਮਾਸੇ ਨਰਃ ਪਿਬੇਤ੍ । ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਮਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਇਕ ਬੂੰਦ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਸਾਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਪਾਤਕਂ ਤੁ ਮਹਦ੍ਯਚ੍ਚ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੋਪਪਾਤਕਮ੍ । ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮੈਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ
ਚਾਹੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਛੋਟਾ, ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਨਾਲ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤृਵਤ੍ਪਰਦਾਰਾਨ੍ਯੇ ਮਨ੍ਯਂਤੇ ਵੈ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਨ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਦਾਚਿਦ੍ਯਮ ਯਾਤਨਾਮ੍
ਜੋ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਕਦੇ ਵੀ ਯਮ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਮਨਸਾਪਿ ਪਰੇषਾਂ ਯਃ ਕਲਤ੍ਰਾਣਿ ਨ ਸੇਵਤੇ । ਸਹ ਲੋਕਦ੍ਵਯੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇਨ ਵੈਸ਼੍ਯ ਧਰਾ ਧृਤਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੱਲ ਲੋਭ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਵੈਸ਼, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਟਿਕਾਊ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਨ੍ਵਿਤੈਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਪਰਦਾਰੋਪਸੇਵਨਮ੍ । ਨਯਂਤਿ ਪਰਦਾਰਾਸ੍ਤੁ ਨਰਕਾਨੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਸਦਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ; ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਇਕੀ ਨਰਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਭੋ ਨ ਜਾਯਤੇ ਯੇषਾਂ ਪਰਦਾਰੇषੁ ਮਾਨਸੇ । ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਦੇਵਲੋਕਂ ਤੁ ਨ ਯਮਂ ਵੈਸ਼੍ਯਸਤ੍ਤਮ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੱਲ ਲੋਭ ਨਹੀਂ ਉਠਦਾ, ਹੇ ਵੈਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਕ੍ਰੋਧਨਿਦਾਨੇषੁ ਯਃ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਨ ਜੀਯਤੇ । ਜਿਤਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਸ ਮਂਤਵ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੋऽਕ੍ਰੋਧਨੋ ਭੁਵਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਾਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਰਹਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਪੁਤ੍ਰ ਆਰਾਧਯਤਿ ਦੇਵਵਤ੍ । ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੇ ਕਾਲੇ ਨ ਯਾਤਿ ਚ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਹ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਪਿਤੁਸ਼੍ਚਾਧਿਕਭਾਵੇਨ ਯੇऽਰ੍ਚਯਂਤਿ ਗੁਰੁਂ ਨਰਾਃ । ਭਵਂਤ੍ਯਤਿਥਯੋ ਲੋਕੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਚੈਵ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਧਨ੍ਯਾਃ ਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸ਼ੀਲਭਂਗੇ ਚ ਨਾਰੀਣਾਂ ਯਮਲੋਕਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ
ਇਥੇ ਵੀ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ੀਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਧਨਵੰਤੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ੀਲ ਤੋੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਯਮ ਦਾ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ।
ਸ਼ੀਲਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸਦਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਦੁष੍ਟਸਂਗਵਿਵਰ੍ਜਨਾਤ੍ । ਸ਼ੀਲੇਨ ਹਿ ਪਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਸ਼ੀਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਮਾੜੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ੀਲ ਨਾਲ ਹੀ, ਹੇ ਵੈਸ਼, ਔਰਤਾਂ ਉੱਚਾ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਕਯਜ੍ਞੇਨ ਨਿषਿਦ੍ਧਾਚਰਣੇਨ ਚ । ਦੁਰ੍ਗਤਿਰ੍ਵਿਹਿਤਾ ਵੈਸ਼੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸਾ ਨਾਰਕੀ ਗਤਿਃ
ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ੇਧਤ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਅਣਮਨਜੂਰ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵੈਸ਼, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਚਾਰਯਂਤਿ ਯੇ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵੇਦਾਭ੍ਯਾਸਰਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਪੁਰਾਣਂ ਸਂਹਿਤਾਂ ਯੇ ਚ ਸ਼੍ਰਾਵਯਂਤਿ ਪਠਂਤਿ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਸੰਹਿਤਾ ਪੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਵ੍ਯਾਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ਯੇ ਚ ਯੇ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਤਿਬੋਧਕਾਃ । ਵੇਦਾਂਤੇषੁ ਨਿषਣ੍ਣਾ ਯੇ ਤੈਰਿਯਂ ਜਗਤੀ ਧृਤਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਦਭ੍ਯਾਸਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੈਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਹਤਕਿਲ੍ਬਿषਾਃ । ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕਂ ਯਤ੍ਰ ਮੋਹੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖ, ਅਜਿਹੇ ਅਭਿਆਸ ਅਤੇ ਮਹਾਤਮ ਨਾਲ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਮੋਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਜ੍ਞਾਨਮਜ੍ਞਾਯ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ । ਅਪਿ ਵੇਦਾਸ੍ਤਮਰ੍ਚਂਤਿ ਭਵਬਂਧਵਿਦਾਰਣਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਵੇਦ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਦ੍ਭੁਤਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਰਹਸ੍ਯਂ ਵੈਸ਼੍ਯਸਤ੍ਤਮ । ਸਮ੍ਮਤਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਮृਤਪ੍ਰਦਮ੍
ਹੁਣ, ਹੇ ਵੈਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਰਾਜ਼ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਧਰਮ-ਰਾਜ ਵੱਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਯਮਂ ਯਮਲੋਕਂ ਚ ਨ ਭੂਤਾਨ੍ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ । ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਵੈष੍ਣਵਾ ਨੂਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਵੈਸ਼ਨਵ ਮਨੁੱਖ ਯਮ, ਯਮ ਦਾ ਲੋਕ ਜਾਂ ਉਥੇ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਇਹ ਸੱਚ ਮੈਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਹਾਸ੍ਮਾਨ੍ਯਮੁਨਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸਦੈਵ ਹਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਨ ਤੇ ਸ੍ਯੁਰ੍ਮਮਗੋਚਰਾਃ
ਯਮ ਨੇ ਸਦਾ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਿਹਾ ਹੈ: 'ਤੁਸੀਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਵਸ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਾਸੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ।'
ਸ੍ਮਰਂਤਿ ਯੇ ਸਕृਦ੍ਭੂਤਾਃ ਪ੍ਰਸਂਗੇਨਾਪਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਤੇ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾਖਿਲਾਘੌਘਾ ਯਾਂਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਜੀਵ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਸੰਜੋਗ ਵਿਚ ਹੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਪਦ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਦੁष੍ਕृਤੋऽਪਿ ਸਦਾਚਾਰਰਤੋऽਪਿ ਯਃ । ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸ ਸਦਾ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਭਜਤੇ ਨਰਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮਾੜੀ ਚਾਲ ਚਲਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਚਲਦਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਵੋ ਯਦ੍ਗृਹੇ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਯੇषਾਂ ਵੈष੍ਣਵਸਂਗਤਿਃ । ਤੇऽਪਿ ਵਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯਾਃ ਸ੍ਯੁਸ੍ਤਤ੍ਸਂਗਹਤਕਿਲ੍ਬਿषਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਣ ਯੋਗ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੰਗਤ ਦੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਮਲਿਨਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਥਂ ਵੈਸ਼੍ਯਾਨੁਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਦੇਵੋ ਦਂਡਧਰਃ ਸਦਾ । ਅਤੋ ਨੋ ਵੈष੍ਣਵਾ ਯਾਂਤਿ ਰਾਜਧਾਨੀਂ ਯਮਸ੍ਯ ਤੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੰਡ ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਯਮ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਂ ਵਿਨਾ ਨॄਣਾਂ ਪਾਪਿष੍ਠਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂ ਵਰ । ਉਪਾਯੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯਃ ਸਂਤਰ੍ਤੁਂ ਨਰਕਾਂਬੁਧਿਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵਪਾਕਮਪਿ ਨੇਕ੍ਸ਼ੇਤ ਲੋਕੇष੍ਟਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਵੈष੍ਣਵਮ੍ । ਵੈष੍ਣਵੋ ਵਰ੍ਣਬਾਹ੍ਯੋऽਪਿ ਪੁਨਾਤਿ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾ ਵੇਖੇ; ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ, ਚਾਹੇ ਜਾਤੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਵੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਾਵਤਾ ਲਮਘਨਿਰ੍ਹਰਣਾਯ ਪੁਂਸਾਂ ਸਂਕੀਰ੍ਤਨਂ ਭਗਵਤੋ ਗੁਣਕਰ੍ਮਨਾਮ੍ਨਾਮ੍ । ਵਿਕ੍ਰੁਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰ ਮਘਵਾਨ੍ਯਦਜਾਮਿਲੋऽਪਿ ਨਾਰਾਯਣੇਤਿ ਮ੍ਰਿਯਮਾਣ ਇਯਾਯ ਮੁਕ੍ਤਿਮ੍
ਸਿਰਫ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਨਾਮ, ਗੁਣ ਅਤੇ ਕਰਤਬ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜਾਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਜਾਮਿਲ ਨੇ ਮਰਦੇ ਸਮੇਂ 'ਨਾਰਾਇਣ' ਦਾ ਨਾਮ ਲਿਆ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੀ।