ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਮਾਯਾਂਤਂ ਭਯੇਨ ਪ੍ਰਪਲਾਯਿਤਮ੍ । ਅਜਾਯੂਥਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਯਾ ਮਰਣਭੀਰੁਣਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬਕਰੀਆਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਉਪਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸ ਦ੍ਵੀਪੀ ਪੂਰ੍ਵਵੈਰਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ । ਅਜਾ ਤੁ ਤਤ੍ਸਮੀਪੇऽਗਾਤ੍ਸਤ੍ਵਰਂ ਸਰਿਦਂਤਿਕੇ
ਉਹ ਚੀਤਾ ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ। ਪਰ ਬਕਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਦੇ ਨੇੜੇ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਭਯਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਹਿਤ੍ਵਾ ਵੈਰਮਨਰ੍ਗਲਾ । ਅਵਤਸ੍ਥੇ ਸ ਚ ਦ੍ਵੀਪੀ ਤੂष੍ਣੀਮਾਸੀਦਮਤ੍ਸਰਃ
ਉਥੇ, ਉਹ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇ ਵੈਰ ਵੀ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਛੱਡ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਚੀਤਾ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਤਂ ਤਥਾਵਿਧਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਾ ਵਕ੍ਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ । ਦ੍ਵੀਪਿਨ੍ਨਭੀਪ੍ਸਿਤਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮਾਂਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸਾਦਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੀ: 'ਹੇ ਚੀਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਾਸ ਲੈ ਕੇ ਖਾ ਲੈ।'
ਨੇਯਂ ਭਵਤਿ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਕਥਂ ਵੈਰਮਤਿਂ ਤ੍ਯਜਃ । ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦ੍ਵੀਪੀ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ
'ਇਹ ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਵੈਰ ਵਾਲੀ ਨੀਅਤ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ?' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੀਤਾ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ:
ਸ੍ਥਾਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮੇ ਗਤੋ ਦ੍ਵੇषਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾ ਚ ਨਿਰ੍ਯਯੌ । ਨ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਿ ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮੀਪੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
'ਇਸ ਥਾਂ ਮੇਰਾ ਵੈਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਵੀ ਮੁੱਕ ਗਈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਦਾ ਨਹੀਂ।'
ਸੈਵਮੁਕ੍ਤਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਜਾਤਾਹਂ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਕਥਮ੍ । ਕਿਮਤ੍ਰ ਕਾਰਣਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਯਦਿ ਮੇ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ, ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ? ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ? ਜੇ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਵੀਪੀ ਤਾਮਾਹਾਜਾਂ ਨ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯਹਮ੍ । ਪੁਰੋਗਤਮਿਮਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਹਾਂਤਮਿਤਿ ਨਿਰ੍ਗਤੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਟਾਪੂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਮਾਂ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਆਓ, ਅੱਗੇ ਜੋ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛੀਏ," ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਚਲ ਪਏ।
ਤਾਭ੍ਯਾਮੁਭਾਭ੍ਯਾਮਾਗਤ੍ਯ ਪृष੍ਟੋऽਹਂ ਬਹੁਵਿਸ੍ਮਯਃ । ਅਹਂ ਚ ਸਹਿਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮਪृਚ੍ਛਂ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਏ, ਮੈਨੂੰ ਬੜੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਮਯਾ ਪृष੍ਟਃ ਸ ਵਿਪ੍ਰੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਾਦਰਂ ਕਪਿਃ । ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਜਾਪਾਲ ਵृਤ੍ਤਮਤ੍ਰ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਾਨਰ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: "ਸੁਣ, ਬੱਕਰੀਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।"
ਇਦਮਾਯਤਨਂ ਪਸ਼੍ਯ ਪੁਰੋਵਨਗਤਂ ਮਹਤ੍ । ਅਤ੍ਰ ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਲਿਂਗਂ ਹਿ ਦ੍ਰੁਹਿਣੇਨ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਵੱਡਾ ਧਾਰਮਿਕ ਸਥਾਨ ਵੇਖ; ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਲਿੰਗ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸੁਕਰ੍ਮਾਨਾਮ ਮੇਧਾਵੀ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤੇ ਤਪਸ਼੍ਚਰਨ੍ । ਵਨਪੁष੍ਪਾਣ੍ਯਪਾਹृਤ੍ਯ ਸੁਰਪੂਜ੍ਯਂ ਪੁਰੋਭਵਮ੍
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਲਿਆ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸਂਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਸਰਿਦਂਭੋਭਿਃ ਕੇਵਲਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਸਨ੍ । ਕਾਲੇ ਮਹਤਿ ਤਸ੍ਯਾਗਾਦਤਿਥਿਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਂਤਿਕਮ੍
ਉਹ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਸੀ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ।
ਉਪਾਹृਤ੍ਯ ਫਲਾਹਾਰਂ ਸ ਤਸ੍ਮੈ ਪਰ੍ਯਕਲ੍ਪਯਤ੍ । ਤੇਨਾਤਿਥ੍ਯੇਨ ਸਂਪ੍ਰੀਤਃ ਸੁਕਰ੍ਮਾਣਮਭਾषਤ
ਉਹ ਫਲ ਲਿਆ ਕੇ ਮਹਿਮਾਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ; ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾਨਦਾਰੀ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਿਮਾਨ ਨੇ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕਿਮਿਦਂ ਕਰ੍ਮਣੋ ਮੂਲਂ ਫਲਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਿष੍ਠਸਿ । ਗਤਾਨੁਗਤਯਾ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਕਿਂ ਵਾ ਕੇਵਲਮੀਹਸੇ
"ਇਹ ਕਰਮ ਦਾ ਮੂਲ ਕੀ ਹੈ? ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ? ਪੁਰਾਣੀ ਆਦਤ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?"
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਯੇਣ ਪ੍ਰੀਤੇਨਾਤ੍ਮਵਿਦਾ ਤਦਾ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਚਃ ਸ੍ਪष੍ਟਮਾਤ੍ਮਨੋ ਹਿਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਾਫ਼ ਸਾਫ਼ ਆਪਣੇ ਹਿੱਤ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਨ ਵੇਦ੍ਮਿ ਤਤ੍ਵੇਨ ਫਲਮੇਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ । ਬੁਭੁਤ੍ਸਯਾ ਪਰਃ ਸ਼ਂਭੁਃ ਸੇਵ੍ਯਤੇ ਕੇਵਲਂ ਯਯਾ
"ਗਿਆਨਵਾਨ, ਮੈਂ ਇਸ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਸਿਰਫ਼ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।"
ਫਲਮੇਤਸ੍ਯ ਸੇਵਾਯਾਃ ਪਰਿਪਾਕਂ ਕਪਰ੍ਦਿਨਃ । ਯਨ੍ਮਾਂਸਮਨੁਗृਹ੍ਣਾਸਿ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਮਨੋਰਥਮ੍ 6.176.
"ਇਸ ਸੇਵਾ ਦਾ ਫਲ, ਜਦੋਂ ਜਟਾਧਾਰੀ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਪੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।"
ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਸੂਨृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਪੋਧਨਃ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਾਲਿਲੇਖਾऽਸੌ ਗੀਤਾਧ੍ਯਾਯਂ ਸ਼ਿਲਾਤਲੇ
ਇਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਪਸੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਪੱਥਰ 'ਤੇ ਗੀਤ ਦਾ ਦੂਜਾ ਅਧਿਆਇ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ।
ਆਦਿਦੇਸ਼ਾਸ਼ੁ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਪਠਨਾਭ੍ਯਸਨਾਯ ਚ । ਫਲਿष੍ਯਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਃ ਸ੍ਵੈਰਂ ਪਰਿਤਸ੍ਤੇ ਮਨੋਰਥਃ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਪੜ੍ਹਨ ਤੇ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਦਧੇ ਧੀਮਾਨ੍ਪੁਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ । ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਦੇਸ਼ਾਤ੍ਸੋऽਨ੍ਵਤਿष੍ਠਦਨਾਰਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਲਗਾਤਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ । ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਚਚਾਰਾਸੌ ਸ਼ਾਂਤਂ ਤਤ੍ਤਤ੍ਤਪੋਵਨਮ੍
ਫਿਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਗਿਆ, ਹਰ ਤਪੋਵਨ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ।
ਨ ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਬਾਧਾ ਨੈਵ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾ ਨ ਚ ਵਾ ਭਯਮ੍ । ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਜਾਨੀਹਿ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਧ੍ਯਾਯਜਾਪਿਨਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਦੀ ਪੀੜ, ਨਾ ਭੁੱਖ-ਪਿਆਸ, ਨਾ ਡਰ ਸੀ; ਇਹ ਤੂੰ ਉਸ ਤਪਸੀ ਤੋਂ ਜਾਣ, ਜੋ ਦੂਜਾ ਅਧਿਆਇ ਜਪਦਾ ਸੀ।
ਮਿਤ੍ਰਵਾਨੁਵਾਚ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤੇਨਾऽਹਂ ਖ੍ਯਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਰਾਂ ਕਥਾਮ੍ । ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਪ੍ਰਸਂਨੇਨ ਚ੍ਛਾਗੀਵ੍ਯਾਘ੍ਰਯੁਤੋਗਮਮ੍
ਮਿਤਰਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਸ ਨੇ ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਬੱਕਰੀ ਤੇ ਬਾਘ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।"
ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਲਾਤਲੇ ਪਸ਼੍ਯਮਧ੍ਯਾਯਂ ਲਿਖਿਤਂ ਪਠੇਤ੍ । ਤਸ੍ਯੈਵਾਵਰ੍ਤ੍ਤਨਾਦਾਪ੍ਤਂ ਤਪਸਃ ਪਾਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਪੱਥਰ ਦੀ ਚਟਾਨ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਅਧਿਆਇ ਪੜ੍ਹੋ। ਉਸ ਦੀ ਦੁਹਰਾਈ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਹੱਦ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਤ੍ਵਮਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣ ਨਿਤ੍ਯਮਾਹਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਅਧ੍ਯਾਯਂ ਤੇਨ ਤੇ ਮੁਕ੍ਤਿਰਦੂਰਸ੍ਥਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਅਧਿਆਇ ਪੜ੍ਹਿਆ ਕਰ। ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।
ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਸਮਾਦਿष੍ਟਸ੍ਤੇਨ ਮਿਤ੍ਰਵਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਅਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਰਂਦਰਪੁਰਂ ਯਯੌ
ਉਸ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਦੇਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਤ੍ਮਵਿਦਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੇਵਤਾਯਤਨੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਵृਤ੍ਤਮੇਤਨ੍ਨਿਵੇਦ੍ਯਾਦਾਵਧ੍ਯਾਯਮਪਠਤ੍ਤਤਃ
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਕੇ, ਫਿਰ ਅਧਿਆਇ ਪੜ੍ਹਿਆ।
ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤੇਨ ਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਪਠਨ੍ਨਧ੍ਯਾਯਮਾਦਰਾਤ੍ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਾਸਸਾਦੋਚ੍ਚੈਰ੍ਨਿਰਵਦ੍ਯਂ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਸਿੱਖ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਰਿਹਾ। ਦੂਜੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਯੇਦਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਕਥਿਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਤृਤੀਯਸ੍ਯਾਥ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਪਿ ਚੇਂਦਿਰੇ
ਦੂਜੇ ਦਾ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਹੁਣ, ਹੇ ਇੰਦਿਰਾ, ਮੈਂ ਤੀਜੇ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੀ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸੁਣ।