ਨ ਤੀਰ੍ਥੈਰ੍ਨ ਤਪੋਭਿਸ਼੍ਚ ਕृਤਘ੍ਨਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ । ਸਹਤੇ ਯਾਤਨਾਂ ਘੋਰਾਂ ਸ ਨਰੋ ਨਰਕੇ ਚਿਰਮ੍
ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਨਾ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਨਾ ਤਪ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮੁਆਫੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤੇषੁ ਮਜ੍ਜਤਿ ਯੋ ਨਰਃ । ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯੋ ਜਿਤਾਹਾਰੋ ਨ ਸ ਯਾਤਿ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਨ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪਾਤਕਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਚ ਤੀਰ੍ਥੋਪਜੀਵਨਮ੍ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਯਃ
ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਤੀਰਥ ਤੋਂ ਰੋਜ਼ੀ ਕਮਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਤੀਰਥ ਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਵੇਚਣਾ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਜਰਂ ਪਾਤਕਂ ਤੀਰ੍ਥੇ ਦੁਰ੍ਜਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਃ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਚ ਦੁਰ੍ਜਰਂ ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਕਿਨ੍ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਤੀਰਥ ਤੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਮੁਕਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਵੀ। ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਔਖੇ ਹੀ ਮੁਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਰਕ ਦੀਆਂ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਕृਦ੍ਗਂਗਾਂਭਸਿ ਸ੍ਨਾਤਃ ਪੂਤੋ ਗਾਂਗੇਯਵਾਰਿਣਾ । ਨ ਨਰੋ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਅਪਿ ਪਾਤਕਰਾਸ਼ਿਕृਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹੋਣ।
ਵ੍ਰਤਦਾਨਤਪੋ ਯਜ੍ਞਾਃ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣੀਤਰਾਣਿ ਚ । ਗਂਗਾਬਿਂਦ੍ਵਭਿषਿਕ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਸਮਾ ਇਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਵ੍ਰਤ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਯਜਨ ਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਤੀਰ੍ਥਸਮਾਂ ਗਂਗਾਂ ਯੋ ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਨਰਾਧਮਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਦਾਰੁਣਂ ਰੌਰਵਂ ਮਹਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਹੈ। ਹੇ ਵੈਸ਼, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਦ੍ਰਵਂ ਹ੍ਯਪਾਂ ਬੀਜਂ ਵੈਕੁਂਠਚਰਣਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਧृਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਮਹੇਸ਼ੇਨ ਯਦ੍ਗਾਂਗਮਮਲਂ ਜਲਮ੍
ਧਰਮ ਦਾ ਸਰੂਤ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਬੀਜ, ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍ । ਤੇਨ ਕਿਂ ਸਮਤਾਂ ਗਚ੍ਛੇਦਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਗੋਚਰੇ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਨਿਰਗੁਣ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਗਂਗਾਗਂਗੇਤਿ ਯੋ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਨਰੋ ਨ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਕਿਂ ਤਯਾ ਸਦृਸ਼ਂ ਭਵੇਤ੍ । ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਦਹ੍ਯਤੇ ਸਦ੍ਯਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਨਰਕਦਾਯਿਨੀ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਜੋਜਨ ਦੂਰੋਂ ਵੀ 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਕਰਮ ਤੁਰੰਤ ਨਰਕ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਗਂਗਾਂਭਸਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ੍ਨਾਤਵ੍ਯਂ ਤੇਨ ਮਾਨਵੈਃ । ਪ੍ਰਤਿਗृਹ ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਕ੍ਸ਼ਮੋऽਪਿ ਸਨ੍ । ਸ ਦ੍ਵਿਜੋ ਦ੍ਯੋਤਤੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਤਾਰਾਰੂਪਸ਼੍ਚਿਰਂ ਦਿਵਿ
ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ। ਜੋ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੈਸ਼, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਗਾਮੁਦ੍ਧਰਂਤਿ ਯੇ ਪਂਕਾਦ੍ਯੇ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਚ ਰੋਗਿਣਃ । ਮ੍ਰਿਯਂਤੇ ਗੋਗृਹੇ ਯੇ ਚ ਤੇषਾਂ ਨਭਸਿ ਤਾਰਕਾਃ । ਯਮਲੋਕਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਗਾਂ ਨੂੰ ਪੰਕ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਦੇ ਹਨ, ਬਿਮਾਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਗਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਹਨ। ਜੋ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਅਪਿ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣਸ੍ਤੈਰੇਵ ਹਤਕਿਲ੍ਬਿषਾਃ । ਦਿਵਸੇ ਦਿਵਸੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਾਸ੍ਤੁ षੋਡਸ਼ । ਅਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਣਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪੁਨਂਤ੍ਯਹਰਹਃ ਕृਤਾਃ
ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਇਹ ਕੰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਵੈਸ਼, ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਪਾਂਸਿ ਯਾਨਿ ਤਪ੍ਯਂਤੇ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਨਿਯਮਾਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਗੋਸਹਸ੍ਰਪ੍ਰਦਾਨਂ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਮਃ
ਜੋ ਵੀ ਤਪ, ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਨਿਯਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਅਬ੍ਬਿਂਦੁਂ ਯਃ ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰੇਣ ਮਾਸੇਮਾਸੇ ਨਰਃ ਪਿਬੇਤ੍ । ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਮਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਇਕ ਬੂੰਦ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਸਾਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਪਾਤਕਂ ਤੁ ਮਹਦ੍ਯਚ੍ਚ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੋਪਪਾਤਕਮ੍ । ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮੈਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ
ਚਾਹੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਛੋਟਾ, ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਨਾਲ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤृਵਤ੍ਪਰਦਾਰਾਨ੍ਯੇ ਮਨ੍ਯਂਤੇ ਵੈ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਨ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਦਾਚਿਦ੍ਯਮ ਯਾਤਨਾਮ੍
ਜੋ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਕਦੇ ਵੀ ਯਮ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਮਨਸਾਪਿ ਪਰੇषਾਂ ਯਃ ਕਲਤ੍ਰਾਣਿ ਨ ਸੇਵਤੇ । ਸਹ ਲੋਕਦ੍ਵਯੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇਨ ਵੈਸ਼੍ਯ ਧਰਾ ਧृਤਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੱਲ ਲੋਭ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਵੈਸ਼, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਟਿਕਾਊ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਨ੍ਵਿਤੈਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਪਰਦਾਰੋਪਸੇਵਨਮ੍ । ਨਯਂਤਿ ਪਰਦਾਰਾਸ੍ਤੁ ਨਰਕਾਨੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਸਦਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ; ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਇਕੀ ਨਰਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਭੋ ਨ ਜਾਯਤੇ ਯੇषਾਂ ਪਰਦਾਰੇषੁ ਮਾਨਸੇ । ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਦੇਵਲੋਕਂ ਤੁ ਨ ਯਮਂ ਵੈਸ਼੍ਯਸਤ੍ਤਮ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੱਲ ਲੋਭ ਨਹੀਂ ਉਠਦਾ, ਹੇ ਵੈਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਕ੍ਰੋਧਨਿਦਾਨੇषੁ ਯਃ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਨ ਜੀਯਤੇ । ਜਿਤਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਸ ਮਂਤਵ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੋऽਕ੍ਰੋਧਨੋ ਭੁਵਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਾਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਰਹਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਪੁਤ੍ਰ ਆਰਾਧਯਤਿ ਦੇਵਵਤ੍ । ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੇ ਕਾਲੇ ਨ ਯਾਤਿ ਚ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਹ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਪਿਤੁਸ਼੍ਚਾਧਿਕਭਾਵੇਨ ਯੇऽਰ੍ਚਯਂਤਿ ਗੁਰੁਂ ਨਰਾਃ । ਭਵਂਤ੍ਯਤਿਥਯੋ ਲੋਕੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਚੈਵ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਧਨ੍ਯਾਃ ਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸ਼ੀਲਭਂਗੇ ਚ ਨਾਰੀਣਾਂ ਯਮਲੋਕਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ
ਇਥੇ ਵੀ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ੀਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਧਨਵੰਤੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ੀਲ ਤੋੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਯਮ ਦਾ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ।
ਸ਼ੀਲਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸਦਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਦੁष੍ਟਸਂਗਵਿਵਰ੍ਜਨਾਤ੍ । ਸ਼ੀਲੇਨ ਹਿ ਪਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਸ਼ੀਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਮਾੜੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ੀਲ ਨਾਲ ਹੀ, ਹੇ ਵੈਸ਼, ਔਰਤਾਂ ਉੱਚਾ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਕਯਜ੍ਞੇਨ ਨਿषਿਦ੍ਧਾਚਰਣੇਨ ਚ । ਦੁਰ੍ਗਤਿਰ੍ਵਿਹਿਤਾ ਵੈਸ਼੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸਾ ਨਾਰਕੀ ਗਤਿਃ
ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ੇਧਤ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਅਣਮਨਜੂਰ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵੈਸ਼, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਚਾਰਯਂਤਿ ਯੇ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵੇਦਾਭ੍ਯਾਸਰਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਪੁਰਾਣਂ ਸਂਹਿਤਾਂ ਯੇ ਚ ਸ਼੍ਰਾਵਯਂਤਿ ਪਠਂਤਿ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਸੰਹਿਤਾ ਪੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਵ੍ਯਾਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ਯੇ ਚ ਯੇ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਤਿਬੋਧਕਾਃ । ਵੇਦਾਂਤੇषੁ ਨਿषਣ੍ਣਾ ਯੇ ਤੈਰਿਯਂ ਜਗਤੀ ਧृਤਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਦਭ੍ਯਾਸਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੈਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਹਤਕਿਲ੍ਬਿषਾਃ । ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕਂ ਯਤ੍ਰ ਮੋਹੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖ, ਅਜਿਹੇ ਅਭਿਆਸ ਅਤੇ ਮਹਾਤਮ ਨਾਲ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਮੋਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਜ੍ਞਾਨਮਜ੍ਞਾਯ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ । ਅਪਿ ਵੇਦਾਸ੍ਤਮਰ੍ਚਂਤਿ ਭਵਬਂਧਵਿਦਾਰਣਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਵੇਦ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।