ਗੋਗ੍ਰਾਸਂ ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਯੇ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਂਤਿ ਗਾਃ ਸਦਾ । ਯੇਨਾਰੋਹਂਤਿ ਗੋਪृष੍ਠੇ ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਗਾਂਵਾਂ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਗਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਯੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਗੌਰਤृषਾ ਭਵੇਤ੍ । ਯਮਲੋਕਮਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾਉਣ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਖੱਡਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮਲੋਕ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੀ ਸਵਰਗ ਦੀ ਰਾਹ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਪੂਜਾ ਦੇਵਪੂਜਾ ਗੁਰੁਪੂਜਾ ਰਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਦ੍ਵਿਜਪੂਜਾ ਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਅੱਗ, ਦੇਵਤੇ, ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਾਪੀਕੂਪਤਡਾਗਾਦੌ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਂਤੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਪਿਬਂਤਿ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਯਤ੍ਰ ਜਲਸ੍ਥਲ ਚਰਾਸ੍ਤਦਾ
ਕੁਆਂ, ਤਲਾਬਾਂ ਅਤੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ; ਜਿੱਥੇ ਜੀਵ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਾਨਪਰਃ ਸੋऽਤ੍ਰ ਕਥ੍ਯਤੇ ਵਿਬੁਧੈਰਪਿ । ਯਥਾਯਥਾ ਚ ਪਾਨੀਯਂ ਪਿਬਂਤਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿੰਨਾ ਜੀਵ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾਤਥਾऽਕ੍ਸ਼ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਧਰ੍ਮਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਾਂ ਵਰ । ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਜੀਵਨਂ ਵਾਰਿ ਪ੍ਰਾਣਾ ਵਾਰਿਣਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜਿੰਨਾ ਜਿੰਨਾ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਪਾਣੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਨਾਨੇਨ ਪੂਯਂਤੇ ਯੇऽਪਿ ਪਾਤਕਿਨੋ ਨਰਾਃ । ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨਂ ਹਰੇਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯ ਬਾਹ੍ਮਾਭ੍ਯਂਤਰਜਂ ਮਲਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਰੋਜ਼ ਸਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਸਨਾਨ ਵੈਸ਼ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਤੇ ਬਾਹਰਲੀ ਮੈਲ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨੇਨ ਨਿष੍ਪਾਪੋ ਨਰੋ ਨ ਨਿਰਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਨਾ ਤੁ ਯੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਮਲਾਸ਼ੀ ਸ ਸਦਾ ਨਰਃ
ਸਵੇਰੇ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਪਰ ਜੋ ਬਿਨਾ ਸਨਾਨ ਕੀਤੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਨਾਯੀ ਯੋ ਨਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਮੁਖਾ ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ । ਸ੍ਨਾਨਹੀਨੋ ਨਰਃ ਪਾਪਃ ਸ੍ਨਾਨਹੀਨੋ ਨਰੋऽਸ਼ੁਚਿਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਮੁੱਖ ਮੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਸਨਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪੀ ਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਨਾਯੀ ਨਰਕਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਪੁਂਸ੍ਕੀਟਾਦਿषੁ ਜਾਯਤੇ । ਯੇ ਪੁਨਃ ਸ੍ਰੋਤਸਿ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰਂਤੀਹ ਪਰ੍ਵਣਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਨਰਕ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੀੜੇ-ਮਕੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤੇ ਨੈਵ ਨਰਕਂ ਯਾਂਤਿ ਨ ਜਾਯਂਤੇ ਕੁਯੋਨਿषੁ । ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਾ ਦੁष੍ਟਚਿਂਤਾਸ਼੍ਚ ਵਂਧ੍ਯਾ ਭਵਂਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਮਾੜੀਆਂ ਜਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾੜੇ ਸੁਪਨੇ, ਮਾੜੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਾਂਝਪਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—
ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ । ਤਿਲਾਂਸ਼੍ਚ ਤਿਲਪਾਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਤਿਲਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਸਵੇਰੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਤਿਲ, ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਅਤੇ ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਮਾਪ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ—
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਤਪਤੇਰ੍ਭੂਮੌ ਨ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਨਰਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਪृਥਿਵੀਂ ਕਾਂਚਨਂ ਗਾਂ ਚ ਦਤ੍ਵਾ ਦਾਨਾਨਿ षੋਡਸ਼
ਇਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਰੇਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਧਰਤੀ, ਸੋਨਾ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਸੋਲਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ—
ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਂਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਾਦ੍ਵਿਕੁਂਡਲ । ਪੁਣ੍ਯਾਸੁ ਤਿਥਿषੁ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤੇ ਚ ਸਂਕ੍ਰਮੇ
ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਵਾਲੇ; ਪਵਿੱਤਰ ਤਿਥੀਆਂ, ਗ੍ਰਹਣ ਅਤੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ 'ਤੇ—
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਨ੍ਨੈਵ ਮਜ੍ਜਤਿ ਦੁਰ੍ਗਤੌ । ਨੈਵਾਕ੍ਰਾਮਂਤਿ ਦਾਤਾਰੋ ਦਾਰੁਣਂ ਰੌਰਵਂ ਪਥਮ੍ । ਇਹਲੋਕੇ ਨ ਜਾਯਂਤੇ ਕੁਲੇ ਧਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡੁੱਬਦਾ; ਦਾਨੀ ਲੋਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਸਦਾ ਮੌਨੀ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦੀ ਚ ਯੋ ਨਰਃ । ਅਕ੍ਰੋਧਨਃ ਸਮਾਚਾਰੋ ਨਾਤਿਵਾਦ੍ਯਨਸੂਯਕਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵਧੇਰੇ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ, ਤੇ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—
ਸਦਾ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸਦਾ ਭੂਤਦਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਗੋਪ੍ਤਾ ਚ ਪਰਮਰ੍ਮਾਣਾਂ ਵਕ੍ਤਾ ਪਰਗੁਣਸ੍ਯ ਚ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆਲੂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭੇਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—
ਪਰਸ੍ਵਂ ਤृਣਮਾਤ੍ਰਂ ਚ ਮਨਸਾਪਿ ਨ ਯੋ ਹਰੇਤ੍ । ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਵਿਸ਼ਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਹ੍ਯੇਤੇ ਨਰਕਯਾਤਨਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਰਾਇਆ ਵਸਤੂ, ਚਾਹੇ ਘਾਹ ਦੀ ਟੰਡੀ ਵੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਨਰਕ ਦੀਆਂ ਯਾਤਨਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਪਰਾਪਵਾਦੀ ਪਾਖਂਡਃ ਪਾਪੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਮਤੋऽਧਿਕਃ । ਪਚ੍ਯਤੇ ਨਰਕੇ ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਭੁਗਤਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤਕ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ।
ਵਕ੍ਤਾ ਪਰੁषਵਾਕ੍ਯਾਨਾਂ ਮਂਤਵ੍ਯੋ ਨਰਕਾਗਤਃ । ਸਂਦੇਹੋ ਨ ਵਿਸ਼ਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੁਨਰ੍ਯਾਤਿ ਚ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਰੁੱਖਾ ਤੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਮੰਦ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੀਰ੍ਥੈਰ੍ਨ ਤਪੋਭਿਸ਼੍ਚ ਕृਤਘ੍ਨਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ । ਸਹਤੇ ਯਾਤਨਾਂ ਘੋਰਾਂ ਸ ਨਰੋ ਨਰਕੇ ਚਿਰਮ੍
ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਨਾ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਨਾ ਤਪ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮੁਆਫੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤੇषੁ ਮਜ੍ਜਤਿ ਯੋ ਨਰਃ । ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯੋ ਜਿਤਾਹਾਰੋ ਨ ਸ ਯਾਤਿ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਨ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪਾਤਕਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਚ ਤੀਰ੍ਥੋਪਜੀਵਨਮ੍ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਯਃ
ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਤੀਰਥ ਤੋਂ ਰੋਜ਼ੀ ਕਮਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਤੀਰਥ ਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਵੇਚਣਾ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਜਰਂ ਪਾਤਕਂ ਤੀਰ੍ਥੇ ਦੁਰ੍ਜਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਃ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਚ ਦੁਰ੍ਜਰਂ ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਕਿਨ੍ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਤੀਰਥ ਤੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਮੁਕਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਵੀ। ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਔਖੇ ਹੀ ਮੁਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਰਕ ਦੀਆਂ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਕृਦ੍ਗਂਗਾਂਭਸਿ ਸ੍ਨਾਤਃ ਪੂਤੋ ਗਾਂਗੇਯਵਾਰਿਣਾ । ਨ ਨਰੋ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਅਪਿ ਪਾਤਕਰਾਸ਼ਿਕृਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹੋਣ।
ਵ੍ਰਤਦਾਨਤਪੋ ਯਜ੍ਞਾਃ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣੀਤਰਾਣਿ ਚ । ਗਂਗਾਬਿਂਦ੍ਵਭਿषਿਕ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਸਮਾ ਇਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਵ੍ਰਤ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਯਜਨ ਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਤੀਰ੍ਥਸਮਾਂ ਗਂਗਾਂ ਯੋ ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਨਰਾਧਮਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਦਾਰੁਣਂ ਰੌਰਵਂ ਮਹਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਹੈ। ਹੇ ਵੈਸ਼, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਦ੍ਰਵਂ ਹ੍ਯਪਾਂ ਬੀਜਂ ਵੈਕੁਂਠਚਰਣਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਧृਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਮਹੇਸ਼ੇਨ ਯਦ੍ਗਾਂਗਮਮਲਂ ਜਲਮ੍
ਧਰਮ ਦਾ ਸਰੂਤ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਬੀਜ, ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍ । ਤੇਨ ਕਿਂ ਸਮਤਾਂ ਗਚ੍ਛੇਦਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਗੋਚਰੇ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਨਿਰਗੁਣ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਗਂਗਾਗਂਗੇਤਿ ਯੋ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਨਰੋ ਨ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਕਿਂ ਤਯਾ ਸਦृਸ਼ਂ ਭਵੇਤ੍ । ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਦਹ੍ਯਤੇ ਸਦ੍ਯਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਨਰਕਦਾਯਿਨੀ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਜੋਜਨ ਦੂਰੋਂ ਵੀ 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਕਰਮ ਤੁਰੰਤ ਨਰਕ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।