ਮਸ਼ਕਾਨ੍ਸਰੀਸृਪਾਨ੍ਦਂਸ਼ਾਨ੍ਯੂਕਾਦ੍ਯਾਨ੍ਮਾਨਵਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਆਤ੍ਮੌਪਮ੍ਯੇਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮਾਨਵਾ ਯੇ ਦਯਾਲਵਃ
ਜੋ ਦਇਆਲੂ ਹਨ, ਉਹ ਮੱਛਰ, ਰਿੰਗਣ ਵਾਲੇ, ਡੰਕ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਤਪ੍ਤਾਂਗਾਰਮਯਸ੍ਕੀਲਂ ਮਾਦਂਪ੍ਰੇਤਰਂਗਿਣੀਮ੍ । ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਨੈਵ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਕृਤਾਂਤਸ੍ਯ ਚ ਤੇ ਨਰਾਃ
ਉਹ ਜਲਦੇ ਕੋਲਿਆਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਾਂਟਿਆਂ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀਆਂ ਪਾਗਲ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ—ਉਹ ਲੋਕ ਮੌਤ ਦੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭੂਤਾਨਿ ਯੇऽਤ੍ਰ ਹਿਂਸਂਤਿ ਜਲਸ੍ਥਲਚਰਾਣਿ ਚ । ਜੀਵਨਾਰ੍ਥਂ ਚ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਕਾਲਸੂਤ੍ਰਂ ਚ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਜੀਵ ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਲਈ ਸਤਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਾਲ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਵਮਾਂਸਭੋਜਨਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤਪਾਯਿਨਃ । ਮਜ੍ਜਂਤਸ਼੍ਚ ਵਸਾਪਂਕੇ ਦष੍ਟਾਃ ਕੀਟੈਰਧੋਮੁਖੈਃ
ਉਥੇ, ਜੋ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਪੀਪ ਤੇ ਖੂਨ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਚਰਬੀ ਦੇ ਗੰਦ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਲਟ-ਮੂੰਹ ਕੀੜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕਟਦੇ ਹਨ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਚ ਖਾਦਂਤੋ ਧ੍ਵਾਂਤੇ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯ ਘਾਤਿਨਃ । ਵਸਂਤਿ ਕਲ੍ਪਾਨੇਕਾਂਸ੍ਤੇ ਰੁਦਂਤੋ ਦਾਰੁਣਂ ਰਵਮ੍
ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਕਲਪਾਂ ਲਈ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਰੋਦੇ ਹਨ।
ਕृਮਿਯੋਨਿ ਸ਼ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਵਰਾਃ ਸ੍ਯੁਸ਼੍ਚਿਰਂ ਤੁ ਤੇ । ਤਤੋਚ੍ਛਂਤਿ ਤੇ ਕ੍ਰੂਰਾਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿ ਸ਼ਤੇषੁ ਚ
ਸੌ ਵਾਰੀ ਕੀੜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਉਹ ਕ੍ਰੂਰ ਜੀਵ ਸੌ ਵਾਰੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭਵਂਤਿ ਜਾਤਾਂਧਾਃ ਕਾਣਾਃ ਕੁਬ੍ਜਾਸ਼੍ਚ ਪਂਗਵਃ । ਦਰਿਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਂਗਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਮਾਨੁषਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਕਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਅੰਨ੍ਹੇ, ਇੱਕ ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਕੁਬੜੇ, ਲੰਗੜੇ, ਗਰੀਬ, ਅੰਗ-ਹੀਣ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਤਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯ ਪਰਤ੍ਰੇਹ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ । ਲੋਕਦ੍ਵਯਸੁਖਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਨ ਤਦਾਚਰੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਵੈਸ਼, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ।
ਲੋਕਦ੍ਵਯੇਨ ਵਿਂਦਂਤਿ ਸੁਖਾਨਿ ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਕਾਃ । ਯੇਨ ਹਿਂਸਨ੍ਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਨ ਤੇ ਬਿਭ੍ਯਤਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਤਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਤਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਤਿ ਯਥਾ ਨਦ੍ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮृਜੁਵਕ੍ਰਗਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਾ ਅਹਿਂਸਾਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਤਿ ਤਥਾ ਦृਢਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਜਾਂ ਵਕਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਪੱਕੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਅਭਯਂ ਯੇਨ ਭੂਤੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤਮਤ੍ਰ ਵਿਂਸ਼ਾਂਵਰ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਦਿਖਸ਼ਿਤ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਵਿਂਸ਼ਾਂਵਰ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।
ਯੇ ਨਿਯੋਗਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਾਨ੍ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮ ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍ । ਪਾਲਯਂਤੀਹ ਯੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਨ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਵੈਸ਼ ਇੱਥੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਮਿਲੇ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਗृਹਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥੋ ਯਤਿਸ੍ਤਥਾ । ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਕਪृष੍ਠੇ ਵਸਂਤਿ ਤੇ
ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਗ੍ਰਿਹਸਤੀ, ਵਨਵਾਸੀ ਤੇ ਯਤੀ—ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਯਥੋਕ੍ਤਚਾਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਨਰਾ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾ ਯਾਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਤੁ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਜੋ ਚਾਰ ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇष੍ਟਾਪੂਰ੍ਤਰਤਾ ਯੇ ਚ ਪਂਚਯਜ੍ਞਰਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਦਯਾਨ੍ਵਿਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੇਕ੍ਸ਼ਂਤੇ ਤੇ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਇਸ਼ਟ ਤੇ ਪੂਰਤ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ, ਪੰਜ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਇਂਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਯੇ ਸਮਰ੍ਥਾ ਵੇਦਵਾਦਿਨਃ । ਅਗ੍ਨਿਪੂਜਾਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਹਟੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਦੀਨਵਦਨਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਾਃ । ਆਹਵੇषੁ ਵਿਪਨ੍ਨਾ ਯੇ ਤੇषਾਂ ਮਾਰ੍ਗੋ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਿਡਰ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਸੂਰਜ ਹੈ।
ਅਨਾਥ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਦ੍ਵਿਜਾਰ੍ਥੇ ਚ ਸ਼ਰਣਾਗਤਪਾਲਨੇ । ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜਂਤਿ ਯੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਨ ਚ੍ਯਵਂਤਿ ਦਿਵਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਜੋ ਵੈਸ਼ ਅਨਾਥ, ਔਰਤਾਂ, ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿਗਦੇ।
ਪਂਗ੍ਵਂਧਬਾਲਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਰੋਗ੍ਯਨਾਥਦਰਿਦ੍ਰਿਤਾਨ੍ । ਯੇ ਪੁष੍ਣਂਤਿ ਸਦਾ ਵੈਸ਼੍ਯ ਤੇ ਮੋਦਂਤਿ ਸਦਾ ਦਿਵਿ
ਜੋ ਵੈਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੰਗੜੇ, ਅੰਨ੍ਹੇ, ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਬਿਮਾਰ, ਅਨਾਥ ਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਂਕਨਿਰ੍ਮਗ੍ਨਾਂ ਰੋਗਮਗ੍ਨਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਤਥਾ । ਉਦ੍ਧਰਂਤਿ ਨਰਾ ਯੇ ਚ ਤੇषਾਂ ਲੋਕੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਨੂੰ ਪੰਕ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਜਾਂ ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਬਿਮਾਰੀ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਦੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਲੋਕ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਗੋਗ੍ਰਾਸਂ ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਯੇ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਂਤਿ ਗਾਃ ਸਦਾ । ਯੇਨਾਰੋਹਂਤਿ ਗੋਪृष੍ਠੇ ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਗਾਂਵਾਂ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਗਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਯੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਗੌਰਤृषਾ ਭਵੇਤ੍ । ਯਮਲੋਕਮਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾਉਣ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਖੱਡਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮਲੋਕ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੀ ਸਵਰਗ ਦੀ ਰਾਹ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਪੂਜਾ ਦੇਵਪੂਜਾ ਗੁਰੁਪੂਜਾ ਰਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਦ੍ਵਿਜਪੂਜਾ ਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਅੱਗ, ਦੇਵਤੇ, ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਾਪੀਕੂਪਤਡਾਗਾਦੌ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਂਤੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਪਿਬਂਤਿ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਯਤ੍ਰ ਜਲਸ੍ਥਲ ਚਰਾਸ੍ਤਦਾ
ਕੁਆਂ, ਤਲਾਬਾਂ ਅਤੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ; ਜਿੱਥੇ ਜੀਵ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਾਨਪਰਃ ਸੋऽਤ੍ਰ ਕਥ੍ਯਤੇ ਵਿਬੁਧੈਰਪਿ । ਯਥਾਯਥਾ ਚ ਪਾਨੀਯਂ ਪਿਬਂਤਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿੰਨਾ ਜੀਵ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾਤਥਾऽਕ੍ਸ਼ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਧਰ੍ਮਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਾਂ ਵਰ । ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਜੀਵਨਂ ਵਾਰਿ ਪ੍ਰਾਣਾ ਵਾਰਿਣਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜਿੰਨਾ ਜਿੰਨਾ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਪਾਣੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਨਾਨੇਨ ਪੂਯਂਤੇ ਯੇऽਪਿ ਪਾਤਕਿਨੋ ਨਰਾਃ । ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨਂ ਹਰੇਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯ ਬਾਹ੍ਮਾਭ੍ਯਂਤਰਜਂ ਮਲਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਰੋਜ਼ ਸਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਸਨਾਨ ਵੈਸ਼ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਤੇ ਬਾਹਰਲੀ ਮੈਲ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨੇਨ ਨਿष੍ਪਾਪੋ ਨਰੋ ਨ ਨਿਰਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਨਾ ਤੁ ਯੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਮਲਾਸ਼ੀ ਸ ਸਦਾ ਨਰਃ
ਸਵੇਰੇ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਪਰ ਜੋ ਬਿਨਾ ਸਨਾਨ ਕੀਤੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਨਾਯੀ ਯੋ ਨਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਮੁਖਾ ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ । ਸ੍ਨਾਨਹੀਨੋ ਨਰਃ ਪਾਪਃ ਸ੍ਨਾਨਹੀਨੋ ਨਰੋऽਸ਼ੁਚਿਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਮੁੱਖ ਮੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਸਨਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪੀ ਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਨਾਯੀ ਨਰਕਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਪੁਂਸ੍ਕੀਟਾਦਿषੁ ਜਾਯਤੇ । ਯੇ ਪੁਨਃ ਸ੍ਰੋਤਸਿ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰਂਤੀਹ ਪਰ੍ਵਣਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਨਰਕ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੀੜੇ-ਮਕੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—