ਛਿਦ੍ਯਮਾਨੋऽਸਿਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਭਿਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ । ਚੂਰ੍ਣ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਿਲਾਪृष੍ਠੇ ਤਪ੍ਤਾਂਗਾਰੇषੁ ਭਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹਥੌੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਪੀਸਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਲਦੇ ਕੋਲਿਆਂ ਤੇ ਭੁੰਨਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਦੂਤਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤृਦੁਃਖੇਨ ਦੁਃਖਿਤਃ । ਪੁਲਕਾਂਕਿਤ ਸਰ੍ਵਾਂਗੋ ਦੀਨੋऽਸੌ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਦੂਤ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਰਾ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਝੰਝੋੜਿਆ, ਉਹ ਉਦਾਸ ਤੇ ਨਿਮਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਤਂ ਦੇਵਦੂਤਂ ਮਧੁਰਂ ਨਿਪੁਣਂ ਵਚਃ । ਮੈਤ੍ਰੀ ਸਪ੍ਤਪਦੀ ਸਾਧੋ ਸਤਾਂ ਭਵਤਿ ਸਤ੍ਫਲਾ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਦੂਤ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਚਤੁਰ ਬੋਲ ਕਹੇ— 'ਸਾਧੂ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ—even ਸੱਤ ਪੈਰ ਚੱਲਣ ਦੀ—ਸਦਾ ਸੱਚਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।'
ਮਿਤ੍ਰਭਾਵਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਮਾਮੁਪਾਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਤਤੋ ਹਿ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਤੋ ਮਮ
ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਯਮਲੋਕਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਕਰ੍ਮਣਾ ਕੇਨ ਮਾਨਵਾਃ । ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਨਿਰਯਂ ਯੇਨ ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕृਪਯਾ ਵਦ
ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਕਰਕੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ।
ਦੇਵਦੂਤ ਉਵਾਚ- ਸਮ੍ਯਕ੍ਪृष੍ਟਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯ ਨष੍ਟਪਾਪੋऽਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਹृਦਯੇ ਪੁਂਸਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸ਼੍ਰੇਯਸਿ ਜਾਯਤੇ
ਦੇਵਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਤੂੰ ਸਹੀ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਵਣਿਕ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਸਮਝ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਵਸਰੋਨਾਸ੍ਤਿ ਮਮ ਸੇਵਾਪਰਸ੍ਯ ਵੈ । ਤਥਾਪਿ ਚ ਤਵ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਮਤਿ
ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਾਸੁ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਪਰਪੀਡਾਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਨ ਵੇਦੈਰ੍ਨ ਚ ਦਾਨੈਸ਼੍ਚ ਨ ਤਪੋਭਿਰ੍ਨ ਚਾਧ੍ਵਰੈਃ । ਕਥਂਚਿਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਯਾਂਤਿ ਪੁਰੁषਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਕਾਃ
ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ, ਦਾਨ ਦੇਣ, ਤਪ ਕਰਣ ਜਾਂ ਯਜਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ, ਜਿਹੜੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ।
ਅਹਿਂਸਾ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯਹਿਂਸੈਵ ਪਰਂ ਤਪਃ । ਅਹਿਂਸਾ ਪਰਮਂ ਦਾਨਮਿਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਮੁਨਯਃ ਸਦਾ
ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ; ਅਹਿੰਸਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਹੈ; ਅਹਿੰਸਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਧੂ ਸਦਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਸ਼ਕਾਨ੍ਸਰੀਸृਪਾਨ੍ਦਂਸ਼ਾਨ੍ਯੂਕਾਦ੍ਯਾਨ੍ਮਾਨਵਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਆਤ੍ਮੌਪਮ੍ਯੇਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮਾਨਵਾ ਯੇ ਦਯਾਲਵਃ
ਜੋ ਦਇਆਲੂ ਹਨ, ਉਹ ਮੱਛਰ, ਰਿੰਗਣ ਵਾਲੇ, ਡੰਕ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਤਪ੍ਤਾਂਗਾਰਮਯਸ੍ਕੀਲਂ ਮਾਦਂਪ੍ਰੇਤਰਂਗਿਣੀਮ੍ । ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਨੈਵ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਕृਤਾਂਤਸ੍ਯ ਚ ਤੇ ਨਰਾਃ
ਉਹ ਜਲਦੇ ਕੋਲਿਆਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਾਂਟਿਆਂ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀਆਂ ਪਾਗਲ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ—ਉਹ ਲੋਕ ਮੌਤ ਦੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭੂਤਾਨਿ ਯੇऽਤ੍ਰ ਹਿਂਸਂਤਿ ਜਲਸ੍ਥਲਚਰਾਣਿ ਚ । ਜੀਵਨਾਰ੍ਥਂ ਚ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਕਾਲਸੂਤ੍ਰਂ ਚ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਜੀਵ ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਲਈ ਸਤਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਾਲ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਵਮਾਂਸਭੋਜਨਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤਪਾਯਿਨਃ । ਮਜ੍ਜਂਤਸ਼੍ਚ ਵਸਾਪਂਕੇ ਦष੍ਟਾਃ ਕੀਟੈਰਧੋਮੁਖੈਃ
ਉਥੇ, ਜੋ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਪੀਪ ਤੇ ਖੂਨ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਚਰਬੀ ਦੇ ਗੰਦ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਲਟ-ਮੂੰਹ ਕੀੜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕਟਦੇ ਹਨ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਚ ਖਾਦਂਤੋ ਧ੍ਵਾਂਤੇ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯ ਘਾਤਿਨਃ । ਵਸਂਤਿ ਕਲ੍ਪਾਨੇਕਾਂਸ੍ਤੇ ਰੁਦਂਤੋ ਦਾਰੁਣਂ ਰਵਮ੍
ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਕਲਪਾਂ ਲਈ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਰੋਦੇ ਹਨ।
ਕृਮਿਯੋਨਿ ਸ਼ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਵਰਾਃ ਸ੍ਯੁਸ਼੍ਚਿਰਂ ਤੁ ਤੇ । ਤਤੋਚ੍ਛਂਤਿ ਤੇ ਕ੍ਰੂਰਾਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿ ਸ਼ਤੇषੁ ਚ
ਸੌ ਵਾਰੀ ਕੀੜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਉਹ ਕ੍ਰੂਰ ਜੀਵ ਸੌ ਵਾਰੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭਵਂਤਿ ਜਾਤਾਂਧਾਃ ਕਾਣਾਃ ਕੁਬ੍ਜਾਸ਼੍ਚ ਪਂਗਵਃ । ਦਰਿਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਂਗਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਮਾਨੁषਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਕਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਅੰਨ੍ਹੇ, ਇੱਕ ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਕੁਬੜੇ, ਲੰਗੜੇ, ਗਰੀਬ, ਅੰਗ-ਹੀਣ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਤਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯ ਪਰਤ੍ਰੇਹ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ । ਲੋਕਦ੍ਵਯਸੁਖਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਨ ਤਦਾਚਰੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਵੈਸ਼, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ।
ਲੋਕਦ੍ਵਯੇਨ ਵਿਂਦਂਤਿ ਸੁਖਾਨਿ ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਕਾਃ । ਯੇਨ ਹਿਂਸਨ੍ਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਨ ਤੇ ਬਿਭ੍ਯਤਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਤਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਤਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਤਿ ਯਥਾ ਨਦ੍ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮृਜੁਵਕ੍ਰਗਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਾ ਅਹਿਂਸਾਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਤਿ ਤਥਾ ਦृਢਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਜਾਂ ਵਕਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਪੱਕੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਅਭਯਂ ਯੇਨ ਭੂਤੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤਮਤ੍ਰ ਵਿਂਸ਼ਾਂਵਰ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਦਿਖਸ਼ਿਤ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਵਿਂਸ਼ਾਂਵਰ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।
ਯੇ ਨਿਯੋਗਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਾਨ੍ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮ ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍ । ਪਾਲਯਂਤੀਹ ਯੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਨ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਵੈਸ਼ ਇੱਥੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਮਿਲੇ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਗृਹਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥੋ ਯਤਿਸ੍ਤਥਾ । ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਕਪृष੍ਠੇ ਵਸਂਤਿ ਤੇ
ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਗ੍ਰਿਹਸਤੀ, ਵਨਵਾਸੀ ਤੇ ਯਤੀ—ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਯਥੋਕ੍ਤਚਾਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਨਰਾ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾ ਯਾਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਤੁ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਜੋ ਚਾਰ ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇष੍ਟਾਪੂਰ੍ਤਰਤਾ ਯੇ ਚ ਪਂਚਯਜ੍ਞਰਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਦਯਾਨ੍ਵਿਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੇਕ੍ਸ਼ਂਤੇ ਤੇ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਇਸ਼ਟ ਤੇ ਪੂਰਤ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ, ਪੰਜ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਇਂਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਯੇ ਸਮਰ੍ਥਾ ਵੇਦਵਾਦਿਨਃ । ਅਗ੍ਨਿਪੂਜਾਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਹਟੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਦੀਨਵਦਨਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਾਃ । ਆਹਵੇषੁ ਵਿਪਨ੍ਨਾ ਯੇ ਤੇषਾਂ ਮਾਰ੍ਗੋ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਿਡਰ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਸੂਰਜ ਹੈ।
ਅਨਾਥ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਦ੍ਵਿਜਾਰ੍ਥੇ ਚ ਸ਼ਰਣਾਗਤਪਾਲਨੇ । ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜਂਤਿ ਯੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਨ ਚ੍ਯਵਂਤਿ ਦਿਵਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਜੋ ਵੈਸ਼ ਅਨਾਥ, ਔਰਤਾਂ, ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿਗਦੇ।
ਪਂਗ੍ਵਂਧਬਾਲਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਰੋਗ੍ਯਨਾਥਦਰਿਦ੍ਰਿਤਾਨ੍ । ਯੇ ਪੁष੍ਣਂਤਿ ਸਦਾ ਵੈਸ਼੍ਯ ਤੇ ਮੋਦਂਤਿ ਸਦਾ ਦਿਵਿ
ਜੋ ਵੈਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੰਗੜੇ, ਅੰਨ੍ਹੇ, ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਬਿਮਾਰ, ਅਨਾਥ ਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਂਕਨਿਰ੍ਮਗ੍ਨਾਂ ਰੋਗਮਗ੍ਨਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਤਥਾ । ਉਦ੍ਧਰਂਤਿ ਨਰਾ ਯੇ ਚ ਤੇषਾਂ ਲੋਕੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਨੂੰ ਪੰਕ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਜਾਂ ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਬਿਮਾਰੀ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਦੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਲੋਕ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੈ।