ਸ੍ਵਕृਤਂ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਕਾਲੇਕਾਲੇ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਏਕਃ ਕਰੋਤਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਏਕਸ੍ਤਤ੍ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਵਪਾਰੀ, ਉਹ ਫਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੋ ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ । ਅਪਤਨ੍ਨਰਕੇ ਪਾਪੈਸ੍ਤਵਭ੍ਰਾਤਾ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ । ਤ੍ਵਂ ਚ ਧਰ੍ਮੇਣ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋषਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ, ਵਪਾਰੀ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਲਈ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲਿਆ।
ਵਿਕੁਂਡਲ ਉਵਾਚ- ਆਬਾਲ੍ਯਾਨ੍ਮਮ ਪਾਪੇषੁ ਨ ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਰਤਂ ਮਨਃ । ਅਸ੍ਮਿਞ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਹੇ ਦੂਤ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਹਿ ਕृਤਂ ਮਯਾ
ਵਿਕੁੰਡਲ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪਾਪਾਂ ਵੱਲ ਸੀ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੂਤ, ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਦੇਵਦੂਤ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਸੁਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਚਾਤ੍ਮਨਃ । ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਮਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕृਪਯਾ ਵਦ
ਹੇ ਦੇਵ ਦੂਤ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਦੇਵਦੂਤ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਵੈਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਣ੍ਯਮਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਜਾਨਾਮਿ ਤਦਹਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਤ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਦੇਵਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਸੁਣੋ ਵਣਿਕ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਹਰਿਮਿਤ੍ਰਸੁਤੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸੁਮਿਤ੍ਰੋ ਵੇਦਪਾਰਗਃ । ਆਸੀਤ੍ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਃ ਪੁਣ੍ਯੋ ਯਮੁਨਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਤਟੇ
ਹਰਿਮਿਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੂਮਿਤਰ ਨਾਮ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸੀ।
ਤੇਨ ਸਖ੍ਯਂ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਵ ਜਾਤਂ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ । ਤਤ੍ਸਂਗੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸ੍ਨਾਤਂ ਮਾਘਮਾਸਦ੍ਵਯਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਤੇਰੀ ਉਸ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮਾਘ ਦੇ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਨ੍ਹਾਇਆ।
ਕਾਲਿਂਦੀ ਪੁਣ੍ਯਪਾਨੀਯੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰੇ ਵਰੇ । ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਲੋਕਵਿਖ੍ਯਾਤੇ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨੇ
ਕਾਲਿੰਦੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਏਕੇਨ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਾਘਪੁਣ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਤ੍ਵਯਾਨਘ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੂਜੇ ਮਾਘ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ, ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮੋਦਸ੍ਵ ਸਤਤਂ ਦਿਵਿ । ਨਰਕੇषੁ ਤਵ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਹਤੀਂ ਪਾਪਯਾਤਨਾਮ੍
ਉਸ ਪੁੰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ। ਪਰ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਨਰਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਪਾਪ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਛਿਦ੍ਯਮਾਨੋऽਸਿਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਭਿਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ । ਚੂਰ੍ਣ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਿਲਾਪृष੍ਠੇ ਤਪ੍ਤਾਂਗਾਰੇषੁ ਭਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹਥੌੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਪੀਸਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਲਦੇ ਕੋਲਿਆਂ ਤੇ ਭੁੰਨਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਦੂਤਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤृਦੁਃਖੇਨ ਦੁਃਖਿਤਃ । ਪੁਲਕਾਂਕਿਤ ਸਰ੍ਵਾਂਗੋ ਦੀਨੋऽਸੌ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਦੂਤ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਰਾ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਝੰਝੋੜਿਆ, ਉਹ ਉਦਾਸ ਤੇ ਨਿਮਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਤਂ ਦੇਵਦੂਤਂ ਮਧੁਰਂ ਨਿਪੁਣਂ ਵਚਃ । ਮੈਤ੍ਰੀ ਸਪ੍ਤਪਦੀ ਸਾਧੋ ਸਤਾਂ ਭਵਤਿ ਸਤ੍ਫਲਾ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਦੂਤ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਚਤੁਰ ਬੋਲ ਕਹੇ— 'ਸਾਧੂ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ—even ਸੱਤ ਪੈਰ ਚੱਲਣ ਦੀ—ਸਦਾ ਸੱਚਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।'
ਮਿਤ੍ਰਭਾਵਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਮਾਮੁਪਾਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਤਤੋ ਹਿ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਤੋ ਮਮ
ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਯਮਲੋਕਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਕਰ੍ਮਣਾ ਕੇਨ ਮਾਨਵਾਃ । ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਨਿਰਯਂ ਯੇਨ ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕृਪਯਾ ਵਦ
ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਕਰਕੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ।
ਦੇਵਦੂਤ ਉਵਾਚ- ਸਮ੍ਯਕ੍ਪृष੍ਟਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯ ਨष੍ਟਪਾਪੋऽਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਹृਦਯੇ ਪੁਂਸਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸ਼੍ਰੇਯਸਿ ਜਾਯਤੇ
ਦੇਵਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਤੂੰ ਸਹੀ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਵਣਿਕ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਸਮਝ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਵਸਰੋਨਾਸ੍ਤਿ ਮਮ ਸੇਵਾਪਰਸ੍ਯ ਵੈ । ਤਥਾਪਿ ਚ ਤਵ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਮਤਿ
ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਾਸੁ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਪਰਪੀਡਾਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਨ ਵੇਦੈਰ੍ਨ ਚ ਦਾਨੈਸ਼੍ਚ ਨ ਤਪੋਭਿਰ੍ਨ ਚਾਧ੍ਵਰੈਃ । ਕਥਂਚਿਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਯਾਂਤਿ ਪੁਰੁषਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਕਾਃ
ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ, ਦਾਨ ਦੇਣ, ਤਪ ਕਰਣ ਜਾਂ ਯਜਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ, ਜਿਹੜੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ।
ਅਹਿਂਸਾ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯਹਿਂਸੈਵ ਪਰਂ ਤਪਃ । ਅਹਿਂਸਾ ਪਰਮਂ ਦਾਨਮਿਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਮੁਨਯਃ ਸਦਾ
ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ; ਅਹਿੰਸਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਹੈ; ਅਹਿੰਸਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਧੂ ਸਦਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਸ਼ਕਾਨ੍ਸਰੀਸृਪਾਨ੍ਦਂਸ਼ਾਨ੍ਯੂਕਾਦ੍ਯਾਨ੍ਮਾਨਵਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਆਤ੍ਮੌਪਮ੍ਯੇਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮਾਨਵਾ ਯੇ ਦਯਾਲਵਃ
ਜੋ ਦਇਆਲੂ ਹਨ, ਉਹ ਮੱਛਰ, ਰਿੰਗਣ ਵਾਲੇ, ਡੰਕ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਤਪ੍ਤਾਂਗਾਰਮਯਸ੍ਕੀਲਂ ਮਾਦਂਪ੍ਰੇਤਰਂਗਿਣੀਮ੍ । ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਨੈਵ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਕृਤਾਂਤਸ੍ਯ ਚ ਤੇ ਨਰਾਃ
ਉਹ ਜਲਦੇ ਕੋਲਿਆਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਾਂਟਿਆਂ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀਆਂ ਪਾਗਲ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ—ਉਹ ਲੋਕ ਮੌਤ ਦੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭੂਤਾਨਿ ਯੇऽਤ੍ਰ ਹਿਂਸਂਤਿ ਜਲਸ੍ਥਲਚਰਾਣਿ ਚ । ਜੀਵਨਾਰ੍ਥਂ ਚ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਕਾਲਸੂਤ੍ਰਂ ਚ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਜੀਵ ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਲਈ ਸਤਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਾਲ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਵਮਾਂਸਭੋਜਨਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤਪਾਯਿਨਃ । ਮਜ੍ਜਂਤਸ਼੍ਚ ਵਸਾਪਂਕੇ ਦष੍ਟਾਃ ਕੀਟੈਰਧੋਮੁਖੈਃ
ਉਥੇ, ਜੋ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਪੀਪ ਤੇ ਖੂਨ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਚਰਬੀ ਦੇ ਗੰਦ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਲਟ-ਮੂੰਹ ਕੀੜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕਟਦੇ ਹਨ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਚ ਖਾਦਂਤੋ ਧ੍ਵਾਂਤੇ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯ ਘਾਤਿਨਃ । ਵਸਂਤਿ ਕਲ੍ਪਾਨੇਕਾਂਸ੍ਤੇ ਰੁਦਂਤੋ ਦਾਰੁਣਂ ਰਵਮ੍
ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਕਲਪਾਂ ਲਈ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਰੋਦੇ ਹਨ।
ਕृਮਿਯੋਨਿ ਸ਼ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਵਰਾਃ ਸ੍ਯੁਸ਼੍ਚਿਰਂ ਤੁ ਤੇ । ਤਤੋਚ੍ਛਂਤਿ ਤੇ ਕ੍ਰੂਰਾਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿ ਸ਼ਤੇषੁ ਚ
ਸੌ ਵਾਰੀ ਕੀੜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਉਹ ਕ੍ਰੂਰ ਜੀਵ ਸੌ ਵਾਰੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭਵਂਤਿ ਜਾਤਾਂਧਾਃ ਕਾਣਾਃ ਕੁਬ੍ਜਾਸ਼੍ਚ ਪਂਗਵਃ । ਦਰਿਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਂਗਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਮਾਨੁषਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਕਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਅੰਨ੍ਹੇ, ਇੱਕ ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਕੁਬੜੇ, ਲੰਗੜੇ, ਗਰੀਬ, ਅੰਗ-ਹੀਣ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਤਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯ ਪਰਤ੍ਰੇਹ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ । ਲੋਕਦ੍ਵਯਸੁਖਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਨ ਤਦਾਚਰੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਵੈਸ਼, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੇ।
ਲੋਕਦ੍ਵਯੇਨ ਵਿਂਦਂਤਿ ਸੁਖਾਨਿ ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਕਾਃ । ਯੇਨ ਹਿਂਸਨ੍ਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਨ ਤੇ ਬਿਭ੍ਯਤਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਤਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਤਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਤਿ ਯਥਾ ਨਦ੍ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮृਜੁਵਕ੍ਰਗਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਾ ਅਹਿਂਸਾਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਤਿ ਤਥਾ ਦृਢਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਜਾਂ ਵਕਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਪੱਕੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।