ਅਪਰਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਤਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇਯਤ੍ਰ ਭੋਗਾ ਹ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਾਃ । ਕृਤਾਂਤਾਜ੍ਞਾਂ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੂਤੈਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰਿਭਿਃ
'ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ, ਜਿੱਥੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁਖ ਹਨ।' ਮੌਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਫੌਰਨ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਰੌਰਵੇ ਘੋਰੇ ਯੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਹਿ ਨਰਾਧਿਪ । ਤੇषਾਂ ਦੂਤਵਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦੁਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਚਃ
ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦੂਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਵਿਕੁਂਡਲ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮੇਹਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ । ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ਸੁਦਿਵ੍ਯਾਂਸ੍ਤ੍ਵਮਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ਸ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
'ਵਿਕੁੰਡਲ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਕਮਾਏ ਹੋਏ ਸੁੰਦਰ ਸੁਖ ਭੋਗ।'
ਨਾਰਦਉਵਾਚ- ਤਤੋ ਹृष੍ਟਮਨਾਃ ਸੋऽਥ ਦੂਤਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਂ ਪਥਿ । ਸਂਦੇਹਂ ਹृਦਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ । ਵਿਚਾਰਯਨ੍ਹृਦਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਕਸ੍ਯ ਹੇਤੋਃ ਫਲਂ ਮਮ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ। ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ। ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਕਿਉਂ ਮਿਲਿਆ?'
ਵਿਕੁਂਡਲ ਉਵਾਚ- ਹੇ ਦੂਤਵਰ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਸਂਸ਼ਯਂ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਪਰਮ੍ । ਆਵਾਂ ਜਾਤੌ ਕੁਲੇ ਤੁਲ੍ਯੇ ਤੁਲ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮ ਤਥਾ ਕृਤਮ੍
ਵਿਕੁੰਡਲ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਮੁੱਖ ਦੂਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ੱਕ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ, ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਦੁਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਰਪਿ ਤੁਲ੍ਯੋਭੂਤ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਦृष੍ਟੋ ਯਮਸ੍ਤਥਾ । ਕਥਂ ਸ ਨਰਕੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸ੍ਤੁਲ੍ਯਕਰ੍ਮ੍ਮਾ ਮਮਾਗ੍ਰਜਃ
ਸਾਡੀ ਮੌਤ ਵੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੋਈ, ਯਮ ਨੂੰ ਵੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਿਆ। ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਜਿਹੜਾ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ?
ਮਮਾਭਵਤ੍ਕਥਂ ਨਾਕਮਿਤਿ ਮੇ ਛਿਂਧਿ ਸਂਸ਼ਯਮ੍ । ਦੇਵਦੂਤ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਮ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ? ਮੇਰਾ ਇਹ ਸ਼ੱਕ ਦੂਰ ਕਰ। ਹੇ ਦੇਵ ਦੂਤ, ਮੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਮਿਲਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ।
ਦੇਵਦੂਤ ਉਵਾਚ- ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਸੁਤੋ ਜਾਯਾ ਸ੍ਵਸਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵਿਕੁਂਡਲ । ਜਨ੍ਮਹੇਤੋਰਿਯਂ ਸਂਜ੍ਞਾ ਜਂਤੋਃ ਕਰ੍ਮ੍ਮੋਪਭੁਕ੍ਤਯੇ
ਦੇਵ ਦੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤ, ਪਤਨੀ, ਭੈਣ, ਭਰਾ, ਵਿਕੁੰਡਲ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਜਨਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਾਂ ਹਨ, ਜੀਵ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਣ ਲਈ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਪਾਦਪੇ ਯਦ੍ਵਚ੍ਛਕੁਨਾਨਾਂ ਸਮਾਗਮਃ । ਯਦ੍ਯਤ੍ਸਮੀਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰੁਤੇ ਪੂਰ੍ਵਭਾਵਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਇੱਕ ਦਰਖ਼ਤ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਫਲਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਃ ਪੁਰੁषਃ ਸਦਾ । ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮਿ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਨਰੈਃ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਸਦਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ—ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਕृਤਂ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਕਾਲੇਕਾਲੇ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਏਕਃ ਕਰੋਤਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਏਕਸ੍ਤਤ੍ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਵਪਾਰੀ, ਉਹ ਫਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੋ ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ । ਅਪਤਨ੍ਨਰਕੇ ਪਾਪੈਸ੍ਤਵਭ੍ਰਾਤਾ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ । ਤ੍ਵਂ ਚ ਧਰ੍ਮੇਣ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋषਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ, ਵਪਾਰੀ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਲਈ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲਿਆ।
ਵਿਕੁਂਡਲ ਉਵਾਚ- ਆਬਾਲ੍ਯਾਨ੍ਮਮ ਪਾਪੇषੁ ਨ ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਰਤਂ ਮਨਃ । ਅਸ੍ਮਿਞ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਹੇ ਦੂਤ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਹਿ ਕृਤਂ ਮਯਾ
ਵਿਕੁੰਡਲ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪਾਪਾਂ ਵੱਲ ਸੀ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੂਤ, ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਦੇਵਦੂਤ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਸੁਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਚਾਤ੍ਮਨਃ । ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਮਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕृਪਯਾ ਵਦ
ਹੇ ਦੇਵ ਦੂਤ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਦੇਵਦੂਤ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਵੈਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਣ੍ਯਮਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਜਾਨਾਮਿ ਤਦਹਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਤ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਦੇਵਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਸੁਣੋ ਵਣਿਕ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਹਰਿਮਿਤ੍ਰਸੁਤੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸੁਮਿਤ੍ਰੋ ਵੇਦਪਾਰਗਃ । ਆਸੀਤ੍ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਃ ਪੁਣ੍ਯੋ ਯਮੁਨਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਤਟੇ
ਹਰਿਮਿਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੂਮਿਤਰ ਨਾਮ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸੀ।
ਤੇਨ ਸਖ੍ਯਂ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਵ ਜਾਤਂ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ । ਤਤ੍ਸਂਗੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸ੍ਨਾਤਂ ਮਾਘਮਾਸਦ੍ਵਯਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਤੇਰੀ ਉਸ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮਾਘ ਦੇ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਨ੍ਹਾਇਆ।
ਕਾਲਿਂਦੀ ਪੁਣ੍ਯਪਾਨੀਯੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰੇ ਵਰੇ । ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਲੋਕਵਿਖ੍ਯਾਤੇ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨੇ
ਕਾਲਿੰਦੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਏਕੇਨ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਾਘਪੁਣ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਤ੍ਵਯਾਨਘ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੂਜੇ ਮਾਘ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ, ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮੋਦਸ੍ਵ ਸਤਤਂ ਦਿਵਿ । ਨਰਕੇषੁ ਤਵ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਹਤੀਂ ਪਾਪਯਾਤਨਾਮ੍
ਉਸ ਪੁੰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ। ਪਰ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਨਰਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਪਾਪ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਛਿਦ੍ਯਮਾਨੋऽਸਿਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਭਿਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ । ਚੂਰ੍ਣ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਿਲਾਪृष੍ਠੇ ਤਪ੍ਤਾਂਗਾਰੇषੁ ਭਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹਥੌੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਪੀਸਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਲਦੇ ਕੋਲਿਆਂ ਤੇ ਭੁੰਨਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਦੂਤਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤृਦੁਃਖੇਨ ਦੁਃਖਿਤਃ । ਪੁਲਕਾਂਕਿਤ ਸਰ੍ਵਾਂਗੋ ਦੀਨੋऽਸੌ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਦੂਤ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਰਾ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਝੰਝੋੜਿਆ, ਉਹ ਉਦਾਸ ਤੇ ਨਿਮਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਤਂ ਦੇਵਦੂਤਂ ਮਧੁਰਂ ਨਿਪੁਣਂ ਵਚਃ । ਮੈਤ੍ਰੀ ਸਪ੍ਤਪਦੀ ਸਾਧੋ ਸਤਾਂ ਭਵਤਿ ਸਤ੍ਫਲਾ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਦੂਤ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਚਤੁਰ ਬੋਲ ਕਹੇ— 'ਸਾਧੂ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ—even ਸੱਤ ਪੈਰ ਚੱਲਣ ਦੀ—ਸਦਾ ਸੱਚਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।'
ਮਿਤ੍ਰਭਾਵਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਮਾਮੁਪਾਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਤਤੋ ਹਿ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਤੋ ਮਮ
ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਯਮਲੋਕਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਕਰ੍ਮਣਾ ਕੇਨ ਮਾਨਵਾਃ । ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਨਿਰਯਂ ਯੇਨ ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕृਪਯਾ ਵਦ
ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਕਰਕੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ।
ਦੇਵਦੂਤ ਉਵਾਚ- ਸਮ੍ਯਕ੍ਪृष੍ਟਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯ ਨष੍ਟਪਾਪੋऽਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਹृਦਯੇ ਪੁਂਸਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸ਼੍ਰੇਯਸਿ ਜਾਯਤੇ
ਦੇਵਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਤੂੰ ਸਹੀ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਵਣਿਕ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਸਮਝ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਵਸਰੋਨਾਸ੍ਤਿ ਮਮ ਸੇਵਾਪਰਸ੍ਯ ਵੈ । ਤਥਾਪਿ ਚ ਤਵ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਮਤਿ
ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਾਸੁ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਪਰਪੀਡਾਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਨ ਵੇਦੈਰ੍ਨ ਚ ਦਾਨੈਸ਼੍ਚ ਨ ਤਪੋਭਿਰ੍ਨ ਚਾਧ੍ਵਰੈਃ । ਕਥਂਚਿਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਯਾਂਤਿ ਪੁਰੁषਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਕਾਃ
ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ, ਦਾਨ ਦੇਣ, ਤਪ ਕਰਣ ਜਾਂ ਯਜਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ, ਜਿਹੜੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ।
ਅਹਿਂਸਾ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯਹਿਂਸੈਵ ਪਰਂ ਤਪਃ । ਅਹਿਂਸਾ ਪਰਮਂ ਦਾਨਮਿਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਮੁਨਯਃ ਸਦਾ
ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ; ਅਹਿੰਸਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਹੈ; ਅਹਿੰਸਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਧੂ ਸਦਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।