ਕੁਮਾਰ੍ਗਗੌ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨੌ ਪਿਤृਮਿਤ੍ਰਨਿषੇਧਕੌ । ਅਧਰ੍ਮਨਿਰਤੌ ਦੁष੍ਟੌ ਪਰਦਾਰਾਭਿਗਾਮਿਨੌ
ਉਹ ਗਲਤ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ, ਮਾੜੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ, ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਮਾੜੇ ਤੇ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ।
ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਰਤੌ ਵੀਣਾਵੇਣੁਵਿਨੋਦਿਨੌ । ਵਾਰਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ਤਸਂਯੁਕ੍ਤੌ ਗਾਯਂਤੌ ਚੇਰਤੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ, ਵੀਣਾ ਤੇ ਬਾਂਸਰੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ, ਸੈਂਕੜੇ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮਦੇ।
ਚਾਟੁਕਾਰਜਨੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਬਿਂਬੋष੍ਠੀषੁ ਵਿਸ਼ਾਰਦੌ । ਸੁਵੇषੌ ਚਾਰੁਵਸਨੌ ਚਾਰੁਚਂਦਨਰੂषਿਤੌ
ਚਾਪਲੂਸੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਲਾਲ ਹੋਠਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵਧੀਆ ਪਹਿਨਾਵੇ, ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲਾਈ ਹੋਈ।
ਤਥਾ ਸੁਗਂਧਿਮਾਲਾਢ੍ਯੌ ਕਸ੍ਤੂਰੀਲਕ੍ਸ਼੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਨਾਨਾਲਂਕਾਰਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯੌ ਮੌਕ੍ਤਿਕਾਹਾਰਹਾਰਿਣੌ
ਸੁਗੰਧੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ।
ਗਜਵਾਜਿਰਥੌਘੇਨ ਕ੍ਰੀਡਂਤੌ ਤਾਵਿਤਸ੍ਤਦਾ । ਮਧੁਪਾਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤਿਮੋਹਿਤੌ
ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦੇ, ਤੇ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਰਹਿੰਦੇ।
ਨਾਸ਼ਯਂਤੌ ਪਿਤृਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਦਦਤੁਃ ਸ਼ਤਮ੍ । ਤਸ੍ਥਤੁਃ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਰਮ੍ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੋਗਪਰਾਯਣੌ
ਉਹ ਪਿਤਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਿਅਰਥ ਕਰਦੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਕੇ ਸੌ ਲੈਂਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਰਾਜ-ਮੌਜ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਇਤ੍ਥਂ ਤੁ ਤਦ੍ਧਨਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਨਿਯੁਕ੍ਤਮਸਦ੍ਵ੍ਯਯੈਃ । ਵਾਰਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਿਟ ਸ਼ੈਲੂष ਮਲ੍ਲ ਚਾਰਣ ਬਂਦਿषੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦੌਲਤ ਗਲਤ ਖਰਚਿਆਂ 'ਤੇ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ—ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ, ਦਲਾਲਾਂ, ਨਾਟਕੀਆਂ, ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ਾਂ, ਜਾਸੂਸਾਂ ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ 'ਤੇ।
ਅਪਾਤ੍ਰੇ ਤਦ੍ਧਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਬੀਜਮਿਵੋषਰੇ । ਨ ਸਤ੍ਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਤਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮੁਖੇ ਹੁਤਮ੍
ਉਹ ਦੌਲਤ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਸੁੱਕੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਫੈਂਕ ਦਿੱਤੀ; ਨਾ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਰ੍ਚਿਤੋ ਭੂਤਭृਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਃ । ਉਭਯੋਰੇਵ ਤਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਚਿਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਜਲਦੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਦੁਃਖਮਾਪਨ੍ਨੌ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤੌ । ਸ਼ੋਚਮਾਨੌ ਤੁ ਮੁਹ੍ਯਂਤੌ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪੀਡਾਦੁਃਖਪੀਡਿਤੌ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਏ, ਵੱਡੀ ਗਰੀਬੀ 'ਚ ਆ ਗਏ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਚਦੇ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿੰਦੇ।
ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਤਿष੍ਠਤੋਰ੍ਗੇਹੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਦ੍ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਤਦਾ । ਸ੍ਵਜਨੈਰ੍ਬਾਂਧਵੈਸ੍ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੇਵਕੈਰੁਪਜੀਵਿਭਿਃ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਖਾਣ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਦੋਸਤ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਆਸਰੇ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਭਾਵੇ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੌ ਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨੌ ਤਤਃ ਪੁਰੇ । ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚੌਰ੍ਯ੍ਯਂ ਸਮਾਰਬ੍ਧਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਨਗਰੇ ਨृਪ
ਦੌਲਤ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚਰਚਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣ ਗਏ; ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚੋਰੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਰਾਜਤੋ ਲੋਕਤੋ ਭੀਤੌ ਸ੍ਵਪੁਰਾਨ੍ਨਿਃਸृਤੌ ਤਦਾ । ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਵਨਵਾਸਂ ਤੌ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੁਪਪੀਡਿਤੌ
ਰਾਜੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗੇ, ਸਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ।
ਜਘ੍ਨਤੁਃ ਸਤਤਂ ਮੂਢੌ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿषਾਰ੍ਪਿਤੈਃ । ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਵਰਾਹਾਂਸ਼੍ਚ ਹਰਿਣਾਨ੍ਰੋਹਿਤਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮੂਰਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ, ਸੂਰ, ਹਿਰਣ ਤੇ ਲਾਲ ਹਿਰਣ ਮਾਰਦੇ।
ਸ਼ਸ਼ਕਾਞ੍ਛਲ੍ਲਕਾਨ੍ਗੋਧਾਨ੍ਸ਼੍ਵਾਪਦਾਂਸ਼੍ਚੇਤਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਮਹਾਬਲੌ ਭਿਲ੍ਲਸਂਗਾਵਾਖੇਟਕਭੁਜੌ ਸਦਾ
ਉਹ ਖਰਗੋਸ਼, ਤਿਤਰ, ਗੋਧੀਆਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਮਾਰਦੇ; ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਭਿਲਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਉਂਦੇ।
ਏਵਂ ਮਾਂਸਮਯਾਹਾਰੌ ਪਾਪਾਹਾਰੌ ਪਰਂਤਪ । ਕਦਾਚਿਦ੍ਭੂਧਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਹ੍ਯੇਕੋऽਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਨਂ ਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਪੀ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੱਕ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਦੂਜਾ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੇਨ ਹਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਕਨਿष੍ਠਃ ਸਰ੍ਪਦਂਸ਼ਿਤਃ । ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵਸੇ ਰਾਜਨ੍ਪਾਪਿष੍ਠੌ ਨਿਧਨਂ ਗਤੌ
ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਬਾਘ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੱਪ ਦੇ ਡੱਸਣ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ। ਇੱਕੋ ਦਿਨ ਦੋਵੇਂ ਪਾਪੀ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਵੇਖ ਗਏ, ਰਾਜਨ।
ਯਮਦੂਤੈਸ੍ਤਤੋਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਾਪੈਰ੍ਨੀਤੌ ਯਮਾਲਯਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾਭਿਜਗਦੁਃਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਦੂਤਾਃ ਪਾਪਿਨਾਵੁਭੌ
ਫਿਰ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਪਾਪੀ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਨਰਾਵੇਤਾਵਾਨੀਤੌ ਤਵ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ । ਆਜ੍ਞਾਂ ਦੇਹਿ ਸ੍ਵਭृਤ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਸੀਦ ਕਰਵਾਮ ਕਿਮ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਲਿਆਏ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ, ਦਇਆ ਕਰ—ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਆਲੋਚ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤੇਨ ਤਦਾ ਦੂਤਾਞ੍ਜਗੌ ਯਮਃ । ਏਕਸ੍ਤੁ ਨੀਯਤਾਂ ਵੀਰ ਨਿਰਯਂ ਤੀਵ੍ਰਵੇਦਨਮ੍
ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇੱਕ ਨੂੰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।'
ਅਪਰਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਤਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇਯਤ੍ਰ ਭੋਗਾ ਹ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਾਃ । ਕृਤਾਂਤਾਜ੍ਞਾਂ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੂਤੈਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰਿਭਿਃ
'ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ, ਜਿੱਥੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁਖ ਹਨ।' ਮੌਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਫੌਰਨ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਰੌਰਵੇ ਘੋਰੇ ਯੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਹਿ ਨਰਾਧਿਪ । ਤੇषਾਂ ਦੂਤਵਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦੁਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਚਃ
ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦੂਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਵਿਕੁਂਡਲ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮੇਹਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ । ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ਸੁਦਿਵ੍ਯਾਂਸ੍ਤ੍ਵਮਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ਸ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
'ਵਿਕੁੰਡਲ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਕਮਾਏ ਹੋਏ ਸੁੰਦਰ ਸੁਖ ਭੋਗ।'
ਨਾਰਦਉਵਾਚ- ਤਤੋ ਹृष੍ਟਮਨਾਃ ਸੋऽਥ ਦੂਤਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਂ ਪਥਿ । ਸਂਦੇਹਂ ਹृਦਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ । ਵਿਚਾਰਯਨ੍ਹृਦਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਕਸ੍ਯ ਹੇਤੋਃ ਫਲਂ ਮਮ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ। ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ। ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਕਿਉਂ ਮਿਲਿਆ?'
ਵਿਕੁਂਡਲ ਉਵਾਚ- ਹੇ ਦੂਤਵਰ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਸਂਸ਼ਯਂ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਪਰਮ੍ । ਆਵਾਂ ਜਾਤੌ ਕੁਲੇ ਤੁਲ੍ਯੇ ਤੁਲ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮ ਤਥਾ ਕृਤਮ੍
ਵਿਕੁੰਡਲ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਮੁੱਖ ਦੂਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ੱਕ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ, ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਦੁਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਰਪਿ ਤੁਲ੍ਯੋਭੂਤ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਦृष੍ਟੋ ਯਮਸ੍ਤਥਾ । ਕਥਂ ਸ ਨਰਕੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸ੍ਤੁਲ੍ਯਕਰ੍ਮ੍ਮਾ ਮਮਾਗ੍ਰਜਃ
ਸਾਡੀ ਮੌਤ ਵੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੋਈ, ਯਮ ਨੂੰ ਵੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਿਆ। ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਜਿਹੜਾ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ?
ਮਮਾਭਵਤ੍ਕਥਂ ਨਾਕਮਿਤਿ ਮੇ ਛਿਂਧਿ ਸਂਸ਼ਯਮ੍ । ਦੇਵਦੂਤ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਮ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ? ਮੇਰਾ ਇਹ ਸ਼ੱਕ ਦੂਰ ਕਰ। ਹੇ ਦੇਵ ਦੂਤ, ਮੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਮਿਲਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ।
ਦੇਵਦੂਤ ਉਵਾਚ- ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਸੁਤੋ ਜਾਯਾ ਸ੍ਵਸਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵਿਕੁਂਡਲ । ਜਨ੍ਮਹੇਤੋਰਿਯਂ ਸਂਜ੍ਞਾ ਜਂਤੋਃ ਕਰ੍ਮ੍ਮੋਪਭੁਕ੍ਤਯੇ
ਦੇਵ ਦੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤ, ਪਤਨੀ, ਭੈਣ, ਭਰਾ, ਵਿਕੁੰਡਲ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਜਨਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਾਂ ਹਨ, ਜੀਵ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਣ ਲਈ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਪਾਦਪੇ ਯਦ੍ਵਚ੍ਛਕੁਨਾਨਾਂ ਸਮਾਗਮਃ । ਯਦ੍ਯਤ੍ਸਮੀਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰੁਤੇ ਪੂਰ੍ਵਭਾਵਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਇੱਕ ਦਰਖ਼ਤ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਫਲਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਃ ਪੁਰੁषਃ ਸਦਾ । ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮਿ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਨਰੈਃ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਸਦਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ—ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।