ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸ ਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ । ਭਵਾਂਤਰਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਸ ਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ
ਕਿਸੇ ਕੁਟੰਬ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੁਰਚਰਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਦਰ ਪਾਇਆ।
ਉਪਯੇਮੇ ਦੁਰਾਧਰ੍षਾਂ ਕਨ੍ਯਕਾਮਧਮੇ ਕੁਲੇ । ਕਾਲੇਨ ਸਾ ਵਯੋ ਹਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਸ਼ਵਂ ਯੌਵਨਂ ਯਯੌ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨੀਚ ਕੁਟੰਬ ਦੀ, ਮਿਲਣ ਵਿੱਚ ਔਖੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਬਚਪਨ ਛੱਡ ਕੇ ਜਵਾਨ ਹੋ ਗਈ।
ਪੀਨਸ੍ਤਨੀ ਚ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਮਦਵਿਹ੍ਵਲਲੋਚਨਾ । ਪਤਿਂ ਨ ਸੇਹੇ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਚਕਮੇ ਸ੍ਵਪਤੀਨ੍ਪਰਾਨ੍
ਉਹ ਗੋਰੀ, ਪੂਰੇ ਸਤਨ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਨਸ਼ੀਲੇ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਰਚਰਣ ਵਾਲੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ ਤੇ ਹੋਰ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹਣ ਲੱਗੀ।
ਵृਤ੍ਤਿਮਾਹਰ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਸਾ ਪੁਰਾਦ੍ਬਹਿਃ । ਸਂਗਤਾ ਕਾਮੁਕੇਨਾਸੌ ਚਿਰਂ ਚਾਂਡਾਲਜਨ੍ਮਨਾ
ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਉਹ ਇੱਕ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਲ ਰਹੀ।
ਦਧੇ ਗਰ੍ਭਮਸੌ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਾ ਚ ਕਨ੍ਯੋਪਪਦ੍ਯਤੇ । ਸੈਵ ਭਾਰ੍ਯਾਪਿ ਤਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪੂਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਸਂਗਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਉਹ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਈ ਤੇ ਇੱਕ ਧੀ ਜਨਮੀ। ਪਿਛਲੇ ਪਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਧੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਗਈ।
ਸੈਵ ਵृਦ੍ਧਾ ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਡਾਕਿਨੀ ਸਮਜਾਯਤ । ਕੁਸਂਗਾਤ੍ਕੁਮਤਿਰ੍ਜਾਤਾ ਦੁष੍ਟਨਾਰੀਪ੍ਰਸਂਗਤਃ
ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਹੋ ਕੇ ਡਾਕਣੀ ਬਣ ਗਈ। ਮੰਦੇ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਦੁਰਚਰਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ।
ਚਖਾਦ ਵ੍ਯਾਧਿਤਂ ਵ੍ਯਾਧਮਸृਗਾਸ੍ਵਾਦਲਾਲਸਾ । ਭ੍ਰਮਂਤੀ ਵਿਪਿਨੇ ਘੋਰੇ ਜਨੈਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਹਿष੍ਕृਤਾ
ਲਹੂ ਦੀ ਰੁਚੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਿਮਾਰ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਈ। ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰੇਤਲੋਕਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵ੍ਯਾਧੌ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋऽਭ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਤਤ । ਨਰਕਾਨ੍ਦਾਰੁਣਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜੀਵਹਿਂਸਾ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਵਿਚ ਬਾਘ ਬਣੀ। ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਭੋਗਿਆ।
ਸਾਪਿ ਕਾਲੇਨ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਮृਤ੍ਯੁਵੇਗਮੁਪਾਗਤਾ । ਨਿਰਯਾਨੇਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਦ੍ਧਰ੍षਾਨਜਾਜਾਯਤ ਮਦ੍ਗृਹੇ
ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੰਦੀ ਆਤਮਾ ਮੌਤ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਨਰਕ ਤੋਂ ਆਈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਸਣਾ ਔਖਾ ਸੀ।
ਤਾਮਨ੍ਯਾ ਅਪ੍ਯਹਂ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਪਾਲਯਨ੍ਕਾਨਨਾਂਤਰੇ । ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਦ੍ਵੀਪਿਨਂ ਘੋਰਂ ਜਿਘਾਂਸਂਤਮਿਵਾਖਿਲਮ੍
ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸੰਭਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਚੀਤਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਮਾਯਾਂਤਂ ਭਯੇਨ ਪ੍ਰਪਲਾਯਿਤਮ੍ । ਅਜਾਯੂਥਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਯਾ ਮਰਣਭੀਰੁਣਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬਕਰੀਆਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਉਪਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸ ਦ੍ਵੀਪੀ ਪੂਰ੍ਵਵੈਰਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ । ਅਜਾ ਤੁ ਤਤ੍ਸਮੀਪੇऽਗਾਤ੍ਸਤ੍ਵਰਂ ਸਰਿਦਂਤਿਕੇ
ਉਹ ਚੀਤਾ ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ। ਪਰ ਬਕਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਦੇ ਨੇੜੇ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਭਯਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਹਿਤ੍ਵਾ ਵੈਰਮਨਰ੍ਗਲਾ । ਅਵਤਸ੍ਥੇ ਸ ਚ ਦ੍ਵੀਪੀ ਤੂष੍ਣੀਮਾਸੀਦਮਤ੍ਸਰਃ
ਉਥੇ, ਉਹ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇ ਵੈਰ ਵੀ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਛੱਡ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਚੀਤਾ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਤਂ ਤਥਾਵਿਧਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਾ ਵਕ੍ਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ । ਦ੍ਵੀਪਿਨ੍ਨਭੀਪ੍ਸਿਤਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮਾਂਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸਾਦਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੀ: 'ਹੇ ਚੀਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਾਸ ਲੈ ਕੇ ਖਾ ਲੈ।'
ਨੇਯਂ ਭਵਤਿ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਕਥਂ ਵੈਰਮਤਿਂ ਤ੍ਯਜਃ । ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦ੍ਵੀਪੀ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ
'ਇਹ ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਵੈਰ ਵਾਲੀ ਨੀਅਤ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ?' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੀਤਾ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ:
ਸ੍ਥਾਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮੇ ਗਤੋ ਦ੍ਵੇषਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾ ਚ ਨਿਰ੍ਯਯੌ । ਨ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਿ ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮੀਪੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
'ਇਸ ਥਾਂ ਮੇਰਾ ਵੈਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਵੀ ਮੁੱਕ ਗਈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਦਾ ਨਹੀਂ।'
ਸੈਵਮੁਕ੍ਤਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਜਾਤਾਹਂ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਕਥਮ੍ । ਕਿਮਤ੍ਰ ਕਾਰਣਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਯਦਿ ਮੇ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ, ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ? ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ? ਜੇ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਵੀਪੀ ਤਾਮਾਹਾਜਾਂ ਨ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯਹਮ੍ । ਪੁਰੋਗਤਮਿਮਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਹਾਂਤਮਿਤਿ ਨਿਰ੍ਗਤੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਟਾਪੂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਮਾਂ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਆਓ, ਅੱਗੇ ਜੋ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛੀਏ," ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਚਲ ਪਏ।
ਤਾਭ੍ਯਾਮੁਭਾਭ੍ਯਾਮਾਗਤ੍ਯ ਪृष੍ਟੋऽਹਂ ਬਹੁਵਿਸ੍ਮਯਃ । ਅਹਂ ਚ ਸਹਿਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮਪृਚ੍ਛਂ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਏ, ਮੈਨੂੰ ਬੜੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਮਯਾ ਪृष੍ਟਃ ਸ ਵਿਪ੍ਰੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਾਦਰਂ ਕਪਿਃ । ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਜਾਪਾਲ ਵृਤ੍ਤਮਤ੍ਰ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਾਨਰ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: "ਸੁਣ, ਬੱਕਰੀਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।"
ਇਦਮਾਯਤਨਂ ਪਸ਼੍ਯ ਪੁਰੋਵਨਗਤਂ ਮਹਤ੍ । ਅਤ੍ਰ ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਲਿਂਗਂ ਹਿ ਦ੍ਰੁਹਿਣੇਨ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਵੱਡਾ ਧਾਰਮਿਕ ਸਥਾਨ ਵੇਖ; ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਲਿੰਗ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸੁਕਰ੍ਮਾਨਾਮ ਮੇਧਾਵੀ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸ੍ਤੇ ਤਪਸ਼੍ਚਰਨ੍ । ਵਨਪੁष੍ਪਾਣ੍ਯਪਾਹृਤ੍ਯ ਸੁਰਪੂਜ੍ਯਂ ਪੁਰੋਭਵਮ੍
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਲਿਆ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸਂਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਸਰਿਦਂਭੋਭਿਃ ਕੇਵਲਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਸਨ੍ । ਕਾਲੇ ਮਹਤਿ ਤਸ੍ਯਾਗਾਦਤਿਥਿਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਂਤਿਕਮ੍
ਉਹ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਸੀ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਕੋਈ ਮਹਿਮਾਨ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ।
ਉਪਾਹृਤ੍ਯ ਫਲਾਹਾਰਂ ਸ ਤਸ੍ਮੈ ਪਰ੍ਯਕਲ੍ਪਯਤ੍ । ਤੇਨਾਤਿਥ੍ਯੇਨ ਸਂਪ੍ਰੀਤਃ ਸੁਕਰ੍ਮਾਣਮਭਾषਤ
ਉਹ ਫਲ ਲਿਆ ਕੇ ਮਹਿਮਾਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ; ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾਨਦਾਰੀ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਿਮਾਨ ਨੇ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕਿਮਿਦਂ ਕਰ੍ਮਣੋ ਮੂਲਂ ਫਲਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਿष੍ਠਸਿ । ਗਤਾਨੁਗਤਯਾ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਕਿਂ ਵਾ ਕੇਵਲਮੀਹਸੇ
"ਇਹ ਕਰਮ ਦਾ ਮੂਲ ਕੀ ਹੈ? ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ? ਪੁਰਾਣੀ ਆਦਤ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?"
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਯੇਣ ਪ੍ਰੀਤੇਨਾਤ੍ਮਵਿਦਾ ਤਦਾ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਚਃ ਸ੍ਪष੍ਟਮਾਤ੍ਮਨੋ ਹਿਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਾਫ਼ ਸਾਫ਼ ਆਪਣੇ ਹਿੱਤ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਨ ਵੇਦ੍ਮਿ ਤਤ੍ਵੇਨ ਫਲਮੇਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ । ਬੁਭੁਤ੍ਸਯਾ ਪਰਃ ਸ਼ਂਭੁਃ ਸੇਵ੍ਯਤੇ ਕੇਵਲਂ ਯਯਾ
"ਗਿਆਨਵਾਨ, ਮੈਂ ਇਸ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਸਿਰਫ਼ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।"
ਫਲਮੇਤਸ੍ਯ ਸੇਵਾਯਾਃ ਪਰਿਪਾਕਂ ਕਪਰ੍ਦਿਨਃ । ਯਨ੍ਮਾਂਸਮਨੁਗृਹ੍ਣਾਸਿ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਮਨੋਰਥਮ੍ 6.176.
"ਇਸ ਸੇਵਾ ਦਾ ਫਲ, ਜਦੋਂ ਜਟਾਧਾਰੀ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਪੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।"
ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਸੂਨृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਪੋਧਨਃ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਾਲਿਲੇਖਾऽਸੌ ਗੀਤਾਧ੍ਯਾਯਂ ਸ਼ਿਲਾਤਲੇ
ਇਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਪਸੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਪੱਥਰ 'ਤੇ ਗੀਤ ਦਾ ਦੂਜਾ ਅਧਿਆਇ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ।
ਆਦਿਦੇਸ਼ਾਸ਼ੁ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਪਠਨਾਭ੍ਯਸਨਾਯ ਚ । ਫਲਿष੍ਯਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਃ ਸ੍ਵੈਰਂ ਪਰਿਤਸ੍ਤੇ ਮਨੋਰਥਃ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਪੜ੍ਹਨ ਤੇ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ।