ਤਡਾਗਂ ਖਾਨਯਾਮਾਸ ਵਿਪੁਲਂ ਸਾਗਰੋਪਮਮ੍ । ਵਾਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬਹੁਧਾ ਤੇਨ ਕਾਰਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤਲਾਬ ਖੁਦਵਾਇਆ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕੂਏਂ ਤੇ ਪੋਖਰ ਵੀ ਬਣਵਾਏ।
ਵਟਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮ੍ਰਕਂਕੋਲ ਜਂਬੂ ਨਿਂਬਾਦਿ ਕਾਨਨਮ੍ । ਸ੍ਵਸਤ੍ਵੇਨ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੇ ਤਥਾ ਪੁष੍ਪਵਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਟ, ਪੀਪਲ, ਅੰਬ, ਬੇਰ, ਜਾਮੁਨ, ਨੀਂਮ ਆਦਿ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਬਣਾਏ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਬਾਗ ਵੀ ਬਣਾਇਆ।
ਉਦਯਾਸ੍ਤਮਨਂ ਯਾਵਦਨ੍ਨਪਾਨਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਪੁਰਾਦ੍ਬਹਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰਪਾਂ ਚਕ੍ਰੇऽਤਿਸ਼ੋਭਨਾਮ੍
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਡੁੱਬਣ ਤੱਕ, ਉਹ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਛਾਂਵ-ਘਰ ਬਣਾਈ।
ਪੁਰਾਣੇषੁ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਨਿ ਯਾਨਿ ਦਾਨਾਨਿ ਭੂਪਤੇ । ਦਦੌ ਤਾਨਿ ਸਧਰ੍ਮ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਾਨਪਰਸ੍ਤਦਾ
ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਦਾਨ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਨੇ ਦਿੱਤੇ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਕृਤੇ ਪਾਪੇ ਪ੍ਰਾਯਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਮਥਾਕਰੋਤ੍ । ਦੇਵਪੂਜਾਪਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਤਿਥਿਪੂਜਕਃ
ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਹਰ ਪਾਪ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੇਤ੍ਥਂ ਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਸਂਜਾਤੌ ਦ੍ਵੌ ਸੁਤੌ ਨृਪ । ਤੌ ਸੁਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧ ਨਾਮਾਨੌ ਸ਼੍ਰੀਕੁਂਡਲ ਵਿਕੁਂਡਲੌ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀ ਰਹਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ; ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸ਼੍ਰੀਕੁੰਡਲਾ ਤੇ ਵਿਕੁੰਡਲਾ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਯੋਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਗृਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਵਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਰਾਧ੍ਯ ਪਰਂ ਦੇਵਂ ਗੋਵਿਂਦਂ ਵਰਦਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਘਰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਉਹ ਤਪस्या ਲਈ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਪਃਕ੍ਲਿष੍ਟ ਸ਼ਰੀਰੋऽਸੌ ਵਾਸੁਦੇਵਮਨਾਃ ਸਦਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ
ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਥੇ ਜਾ ਕੇ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਥ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੌ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਮਾਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤੌ । ਤਰੁਣੌ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨੌ ਧਨਗਰ੍ਵੇਣ ਗਰ੍ਵਿਤੌ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਨੌਜਵਾਨ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸਨ।
ਦੁਃਸ਼ੀਲੌ ਵ੍ਯਸਨਾਸਕ੍ਤੌ ਧਰ੍ਮਕਰ੍ਮਾਦ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਕੌ । ਨ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚਾਗਤੌ ਮਾਤੁਰ੍ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਵਚਨਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਮਾੜੀ ਚਾਲ ਦੇ, ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਧਰਮ ਜਾਂ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ।
ਕੁਮਾਰ੍ਗਗੌ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨੌ ਪਿਤृਮਿਤ੍ਰਨਿषੇਧਕੌ । ਅਧਰ੍ਮਨਿਰਤੌ ਦੁष੍ਟੌ ਪਰਦਾਰਾਭਿਗਾਮਿਨੌ
ਉਹ ਗਲਤ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ, ਮਾੜੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ, ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਮਾੜੇ ਤੇ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ।
ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਰਤੌ ਵੀਣਾਵੇਣੁਵਿਨੋਦਿਨੌ । ਵਾਰਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ਤਸਂਯੁਕ੍ਤੌ ਗਾਯਂਤੌ ਚੇਰਤੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ, ਵੀਣਾ ਤੇ ਬਾਂਸਰੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ, ਸੈਂਕੜੇ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮਦੇ।
ਚਾਟੁਕਾਰਜਨੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਬਿਂਬੋष੍ਠੀषੁ ਵਿਸ਼ਾਰਦੌ । ਸੁਵੇषੌ ਚਾਰੁਵਸਨੌ ਚਾਰੁਚਂਦਨਰੂषਿਤੌ
ਚਾਪਲੂਸੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਲਾਲ ਹੋਠਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵਧੀਆ ਪਹਿਨਾਵੇ, ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲਾਈ ਹੋਈ।
ਤਥਾ ਸੁਗਂਧਿਮਾਲਾਢ੍ਯੌ ਕਸ੍ਤੂਰੀਲਕ੍ਸ਼੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਨਾਨਾਲਂਕਾਰਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯੌ ਮੌਕ੍ਤਿਕਾਹਾਰਹਾਰਿਣੌ
ਸੁਗੰਧੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ।
ਗਜਵਾਜਿਰਥੌਘੇਨ ਕ੍ਰੀਡਂਤੌ ਤਾਵਿਤਸ੍ਤਦਾ । ਮਧੁਪਾਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤਿਮੋਹਿਤੌ
ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦੇ, ਤੇ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਰਹਿੰਦੇ।
ਨਾਸ਼ਯਂਤੌ ਪਿਤृਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਦਦਤੁਃ ਸ਼ਤਮ੍ । ਤਸ੍ਥਤੁਃ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਰਮ੍ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੋਗਪਰਾਯਣੌ
ਉਹ ਪਿਤਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਿਅਰਥ ਕਰਦੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਕੇ ਸੌ ਲੈਂਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਰਾਜ-ਮੌਜ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਇਤ੍ਥਂ ਤੁ ਤਦ੍ਧਨਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਨਿਯੁਕ੍ਤਮਸਦ੍ਵ੍ਯਯੈਃ । ਵਾਰਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਿਟ ਸ਼ੈਲੂष ਮਲ੍ਲ ਚਾਰਣ ਬਂਦਿषੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦੌਲਤ ਗਲਤ ਖਰਚਿਆਂ 'ਤੇ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ—ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ, ਦਲਾਲਾਂ, ਨਾਟਕੀਆਂ, ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ਾਂ, ਜਾਸੂਸਾਂ ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ 'ਤੇ।
ਅਪਾਤ੍ਰੇ ਤਦ੍ਧਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਬੀਜਮਿਵੋषਰੇ । ਨ ਸਤ੍ਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਤਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮੁਖੇ ਹੁਤਮ੍
ਉਹ ਦੌਲਤ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਸੁੱਕੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਫੈਂਕ ਦਿੱਤੀ; ਨਾ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਰ੍ਚਿਤੋ ਭੂਤਭृਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਃ । ਉਭਯੋਰੇਵ ਤਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਚਿਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਜਲਦੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਦੁਃਖਮਾਪਨ੍ਨੌ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤੌ । ਸ਼ੋਚਮਾਨੌ ਤੁ ਮੁਹ੍ਯਂਤੌ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪੀਡਾਦੁਃਖਪੀਡਿਤੌ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਏ, ਵੱਡੀ ਗਰੀਬੀ 'ਚ ਆ ਗਏ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਚਦੇ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿੰਦੇ।
ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਤਿष੍ਠਤੋਰ੍ਗੇਹੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਦ੍ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਤਦਾ । ਸ੍ਵਜਨੈਰ੍ਬਾਂਧਵੈਸ੍ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੇਵਕੈਰੁਪਜੀਵਿਭਿਃ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਖਾਣ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਦੋਸਤ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਆਸਰੇ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਭਾਵੇ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੌ ਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨੌ ਤਤਃ ਪੁਰੇ । ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚੌਰ੍ਯ੍ਯਂ ਸਮਾਰਬ੍ਧਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਨਗਰੇ ਨृਪ
ਦੌਲਤ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚਰਚਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣ ਗਏ; ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚੋਰੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਰਾਜਤੋ ਲੋਕਤੋ ਭੀਤੌ ਸ੍ਵਪੁਰਾਨ੍ਨਿਃਸृਤੌ ਤਦਾ । ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਵਨਵਾਸਂ ਤੌ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੁਪਪੀਡਿਤੌ
ਰਾਜੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗੇ, ਸਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ।
ਜਘ੍ਨਤੁਃ ਸਤਤਂ ਮੂਢੌ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿषਾਰ੍ਪਿਤੈਃ । ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਵਰਾਹਾਂਸ਼੍ਚ ਹਰਿਣਾਨ੍ਰੋਹਿਤਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮੂਰਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ, ਸੂਰ, ਹਿਰਣ ਤੇ ਲਾਲ ਹਿਰਣ ਮਾਰਦੇ।
ਸ਼ਸ਼ਕਾਞ੍ਛਲ੍ਲਕਾਨ੍ਗੋਧਾਨ੍ਸ਼੍ਵਾਪਦਾਂਸ਼੍ਚੇਤਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਮਹਾਬਲੌ ਭਿਲ੍ਲਸਂਗਾਵਾਖੇਟਕਭੁਜੌ ਸਦਾ
ਉਹ ਖਰਗੋਸ਼, ਤਿਤਰ, ਗੋਧੀਆਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਮਾਰਦੇ; ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਭਿਲਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਉਂਦੇ।
ਏਵਂ ਮਾਂਸਮਯਾਹਾਰੌ ਪਾਪਾਹਾਰੌ ਪਰਂਤਪ । ਕਦਾਚਿਦ੍ਭੂਧਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਹ੍ਯੇਕੋऽਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਨਂ ਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਪੀ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੱਕ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਦੂਜਾ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੇਨ ਹਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਕਨਿष੍ਠਃ ਸਰ੍ਪਦਂਸ਼ਿਤਃ । ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵਸੇ ਰਾਜਨ੍ਪਾਪਿष੍ਠੌ ਨਿਧਨਂ ਗਤੌ
ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਬਾਘ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੱਪ ਦੇ ਡੱਸਣ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ। ਇੱਕੋ ਦਿਨ ਦੋਵੇਂ ਪਾਪੀ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਵੇਖ ਗਏ, ਰਾਜਨ।
ਯਮਦੂਤੈਸ੍ਤਤੋਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਾਪੈਰ੍ਨੀਤੌ ਯਮਾਲਯਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾਭਿਜਗਦੁਃਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਦੂਤਾਃ ਪਾਪਿਨਾਵੁਭੌ
ਫਿਰ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਪਾਪੀ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਨਰਾਵੇਤਾਵਾਨੀਤੌ ਤਵ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ । ਆਜ੍ਞਾਂ ਦੇਹਿ ਸ੍ਵਭृਤ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਸੀਦ ਕਰਵਾਮ ਕਿਮ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਲਿਆਏ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ, ਦਇਆ ਕਰ—ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਆਲੋਚ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤੇਨ ਤਦਾ ਦੂਤਾਞ੍ਜਗੌ ਯਮਃ । ਏਕਸ੍ਤੁ ਨੀਯਤਾਂ ਵੀਰ ਨਿਰਯਂ ਤੀਵ੍ਰਵੇਦਨਮ੍
ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇੱਕ ਨੂੰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।'