ਯੇ ਪਿਬਂਤਿ ਨਰਾ ਰਾਜਨ੍ਯਮੁਨਾਸਲਿਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਪਂਚਗਵ੍ਯਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸੇਵਿਤੈਃ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਸੀ ਯਮੁਨਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭੋਗਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ।
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸੇਵਿਤੈਃ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਂ ਚ ਹੋਮਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਕੋਟੀਆਂ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਜਾਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ, ਜਦ ਕਿ ਉਥੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨ ਤੇ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਯਜਨ ਸਭ ਕੁਝ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਅਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰ੍ਣਯਿष੍ਯਾਮਿ ਇਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਰਾਜਨ੍ਨਿषਧੇ ਨਗਰੇ ਵਰੇ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਨਿਸ਼ਾਧ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ—
ਆਸੀਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਕੁਬੇਰਾਭੋ ਨਾਮਤੋ ਹੇਮਕੁਂਡਲਃ । ਕੁਲੀਨਃ ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯੋ ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਪਾਵਕਪੂਜਕਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੇਮਕੁੰਡਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਕੁਬੇਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ, ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਕृषਿਵਾਣਿਜ੍ਯਕਰ੍ਤ੍ਤਾਸੌ ਵਿਵਿਧਕ੍ਰਯਵਿਕ੍ਰਯੀ । ਗੋਘੋਟਕਮਹਿष੍ਯਾਦਿ ਪਸ਼ੁਪੋषਣਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖਤ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਮਹਿਸ, ਆਦਿ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪਯੋ ਦਧੀਨਿ ਤਕ੍ਰਾਣਿ ਗੋਮਯਾਨਿ ਤृਣਾਨਿ ਚ । ਕਾष੍ਠਾਨਿ ਫਲਮੂਲਾਨਿ ਲਵਣਾਦ੍ਰਾ ਰ੍!ਦਿਪਿਪ੍ਪਲੀ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਛਾਛ, ਗੋ-ਮੈ, ਘਾਸ, ਲੱਕੜ, ਫਲ, ਜੜਾਂ, ਲੂਣ, ਅਦਰਕ ਤੇ ਪੀਪਲ ਦੀ ਵਿਕਰੀ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਾਕਤੈਲਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਧਾਤੂਨਿਕ੍ਸ਼ੁਵਿਕਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰੀਣੀਤੇ ਸ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਅਨਾਜ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਤੇਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਧਾਤੂ, ਕਣਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉਤਪਾਦ ਵੇਚਦਾ ਸੀ।
ਇਤ੍ਥਂ ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਵੈਸ਼੍ਯ ਉਪਾਯੈਰਪਰੈਸ੍ਤਥਾ । ਉਪਾਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਸਦਾ ਅष੍ਟੌ ਹਾਟਕਕੋਟਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਠ ਕਰੋੜ ਸੋਨਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਮਹਾਧਨਃ ਸੋਥ ਹਾਕਰ੍ਣਪਲਿਤੋਭਵਤ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸਂਸਾਰਕ੍ਸ਼ਣਿਕਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਚੇਤਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬੁੱਢਾ ਤੇ ਸਫੇਦ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨਾਸਵੰਤਤਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਤਦ੍ਧਨਸ੍ਯ षਡਂਸ਼ੇਨ ਧਰ੍ਮਕਾਰ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਵਿष੍ਣੋਰਾਯਤਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਗृਹਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਧਨ ਦਾ ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਧਰਮ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਵਰਤਿਆ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਘਰ ਵੀ ਬਣਾਇਆ।
ਤਡਾਗਂ ਖਾਨਯਾਮਾਸ ਵਿਪੁਲਂ ਸਾਗਰੋਪਮਮ੍ । ਵਾਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬਹੁਧਾ ਤੇਨ ਕਾਰਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤਲਾਬ ਖੁਦਵਾਇਆ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕੂਏਂ ਤੇ ਪੋਖਰ ਵੀ ਬਣਵਾਏ।
ਵਟਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮ੍ਰਕਂਕੋਲ ਜਂਬੂ ਨਿਂਬਾਦਿ ਕਾਨਨਮ੍ । ਸ੍ਵਸਤ੍ਵੇਨ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੇ ਤਥਾ ਪੁष੍ਪਵਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਟ, ਪੀਪਲ, ਅੰਬ, ਬੇਰ, ਜਾਮੁਨ, ਨੀਂਮ ਆਦਿ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਬਣਾਏ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਬਾਗ ਵੀ ਬਣਾਇਆ।
ਉਦਯਾਸ੍ਤਮਨਂ ਯਾਵਦਨ੍ਨਪਾਨਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਪੁਰਾਦ੍ਬਹਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰਪਾਂ ਚਕ੍ਰੇऽਤਿਸ਼ੋਭਨਾਮ੍
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਡੁੱਬਣ ਤੱਕ, ਉਹ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਛਾਂਵ-ਘਰ ਬਣਾਈ।
ਪੁਰਾਣੇषੁ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਨਿ ਯਾਨਿ ਦਾਨਾਨਿ ਭੂਪਤੇ । ਦਦੌ ਤਾਨਿ ਸਧਰ੍ਮ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਾਨਪਰਸ੍ਤਦਾ
ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਦਾਨ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਨੇ ਦਿੱਤੇ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਕृਤੇ ਪਾਪੇ ਪ੍ਰਾਯਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਮਥਾਕਰੋਤ੍ । ਦੇਵਪੂਜਾਪਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਤਿਥਿਪੂਜਕਃ
ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਹਰ ਪਾਪ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੇਤ੍ਥਂ ਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਸਂਜਾਤੌ ਦ੍ਵੌ ਸੁਤੌ ਨृਪ । ਤੌ ਸੁਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧ ਨਾਮਾਨੌ ਸ਼੍ਰੀਕੁਂਡਲ ਵਿਕੁਂਡਲੌ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀ ਰਹਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ; ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸ਼੍ਰੀਕੁੰਡਲਾ ਤੇ ਵਿਕੁੰਡਲਾ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਯੋਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਗृਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਵਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਰਾਧ੍ਯ ਪਰਂ ਦੇਵਂ ਗੋਵਿਂਦਂ ਵਰਦਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਘਰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਉਹ ਤਪस्या ਲਈ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਪਃਕ੍ਲਿष੍ਟ ਸ਼ਰੀਰੋऽਸੌ ਵਾਸੁਦੇਵਮਨਾਃ ਸਦਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ
ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਥੇ ਜਾ ਕੇ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਥ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੌ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਮਾਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤੌ । ਤਰੁਣੌ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨੌ ਧਨਗਰ੍ਵੇਣ ਗਰ੍ਵਿਤੌ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਨੌਜਵਾਨ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸਨ।
ਦੁਃਸ਼ੀਲੌ ਵ੍ਯਸਨਾਸਕ੍ਤੌ ਧਰ੍ਮਕਰ੍ਮਾਦ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਕੌ । ਨ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚਾਗਤੌ ਮਾਤੁਰ੍ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਵਚਨਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਮਾੜੀ ਚਾਲ ਦੇ, ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਧਰਮ ਜਾਂ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ।
ਕੁਮਾਰ੍ਗਗੌ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨੌ ਪਿਤृਮਿਤ੍ਰਨਿषੇਧਕੌ । ਅਧਰ੍ਮਨਿਰਤੌ ਦੁष੍ਟੌ ਪਰਦਾਰਾਭਿਗਾਮਿਨੌ
ਉਹ ਗਲਤ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ, ਮਾੜੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ, ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਮਾੜੇ ਤੇ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ।
ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਰਤੌ ਵੀਣਾਵੇਣੁਵਿਨੋਦਿਨੌ । ਵਾਰਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ਤਸਂਯੁਕ੍ਤੌ ਗਾਯਂਤੌ ਚੇਰਤੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ, ਵੀਣਾ ਤੇ ਬਾਂਸਰੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ, ਸੈਂਕੜੇ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮਦੇ।
ਚਾਟੁਕਾਰਜਨੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਬਿਂਬੋष੍ਠੀषੁ ਵਿਸ਼ਾਰਦੌ । ਸੁਵੇषੌ ਚਾਰੁਵਸਨੌ ਚਾਰੁਚਂਦਨਰੂषਿਤੌ
ਚਾਪਲੂਸੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਲਾਲ ਹੋਠਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵਧੀਆ ਪਹਿਨਾਵੇ, ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲਾਈ ਹੋਈ।
ਤਥਾ ਸੁਗਂਧਿਮਾਲਾਢ੍ਯੌ ਕਸ੍ਤੂਰੀਲਕ੍ਸ਼੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਨਾਨਾਲਂਕਾਰਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯੌ ਮੌਕ੍ਤਿਕਾਹਾਰਹਾਰਿਣੌ
ਸੁਗੰਧੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ।
ਗਜਵਾਜਿਰਥੌਘੇਨ ਕ੍ਰੀਡਂਤੌ ਤਾਵਿਤਸ੍ਤਦਾ । ਮਧੁਪਾਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤੌ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤਿਮੋਹਿਤੌ
ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦੇ, ਤੇ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਰਹਿੰਦੇ।
ਨਾਸ਼ਯਂਤੌ ਪਿਤृਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਦਦਤੁਃ ਸ਼ਤਮ੍ । ਤਸ੍ਥਤੁਃ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਰਮ੍ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੋਗਪਰਾਯਣੌ
ਉਹ ਪਿਤਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਿਅਰਥ ਕਰਦੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਕੇ ਸੌ ਲੈਂਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਰਾਜ-ਮੌਜ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਇਤ੍ਥਂ ਤੁ ਤਦ੍ਧਨਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਨਿਯੁਕ੍ਤਮਸਦ੍ਵ੍ਯਯੈਃ । ਵਾਰਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਿਟ ਸ਼ੈਲੂष ਮਲ੍ਲ ਚਾਰਣ ਬਂਦਿषੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦੌਲਤ ਗਲਤ ਖਰਚਿਆਂ 'ਤੇ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ—ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ, ਦਲਾਲਾਂ, ਨਾਟਕੀਆਂ, ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ਾਂ, ਜਾਸੂਸਾਂ ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ 'ਤੇ।
ਅਪਾਤ੍ਰੇ ਤਦ੍ਧਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਬੀਜਮਿਵੋषਰੇ । ਨ ਸਤ੍ਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਤਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮੁਖੇ ਹੁਤਮ੍
ਉਹ ਦੌਲਤ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਸੁੱਕੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਫੈਂਕ ਦਿੱਤੀ; ਨਾ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਰ੍ਚਿਤੋ ਭੂਤਭृਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਃ । ਉਭਯੋਰੇਵ ਤਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਚਿਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਜਲਦੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਦੁਃਖਮਾਪਨ੍ਨੌ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤੌ । ਸ਼ੋਚਮਾਨੌ ਤੁ ਮੁਹ੍ਯਂਤੌ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪੀਡਾਦੁਃਖਪੀਡਿਤੌ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਏ, ਵੱਡੀ ਗਰੀਬੀ 'ਚ ਆ ਗਏ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਚਦੇ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿੰਦੇ।