ਨਿष੍ਪਾਪਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਯਾਂਤਿ ਪਾਪਿष੍ਠਾ ਯਾਂਤਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਤਾਮ੍ । ਸਂਦੇਹੋ ਨਾਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ੍ਨਾਨੇ ਵੈ ਯਮੁਨਾਜਲੇ
ਪਾਪੀ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸਰ੍ਵੇऽਧਿਕਾਰਿਣੋ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੌ ਤਥਾ ਨृਪ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਦੇਵੀ ਯਮੁਨਾ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਕਾ
ਇਥੇ ਹਰ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ; ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਦੇਵੀ ਹਰ ਸਮੇਂ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਏष ਏਵ ਪਰੋ ਮਂਤ੍ਰ ਏਤਚ੍ਚ ਪਰਮਂ ਤਪਃ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਪਰਂ ਚੈਵ ਯਮੁਨਾਸ੍ਨਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਤਰ ਹੈ, ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤਪ ਹੈ, ਤੇ ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।
ਨृਣਾਂ ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਾਭ੍ਯਾਸਾਤ੍ਕਾਲਿਂਦੀ ਮਜ੍ਜਨੇ ਮਤਿਃ । ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਕੌਸ਼ਲ੍ਯਂ ਜਨ੍ਮਾਭ੍ਯਾਸਾਦ੍ਯਥਾ ਨृਪ
ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਆਦਤ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਦੀ ਕਲਾ ਵੀ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਆਦਤ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਸਂਸਾਰਕਰ੍ਦਮਾਲੇਪ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨ ਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍ । ਪਾਵਨਂ ਪਾਵਨਾਨਾਂ ਚ ਯਮੁਨਾਸ੍ਨਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੰਦ ਨੂੰ ਧੋਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚ ਯੇ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦੇ । ਸ਼ੁਭਾਂਸ਼੍ਚ ਭੁਂਜਤੇ ਭੋਗਾਂਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹੋਪਮਾਨ੍
ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ੁਭ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਯਮੁਨਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਮਥੁਰਾਸਂਗਤਾ ਯਦਿ । ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਚ ਕਾਲਿਂਦੀ ਪੁਣ੍ਯਾਧਿਕਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਿਨੀ
ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯਮੁਨਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਮਹਾਪਾਤਕਹਾਰਿਣੀ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾ ਦੇਵੀ ਮਥੁਰਾ ਸਂਗਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਕਾਲਿਂਦ੍ਯਾਂ ਯਦਿ ਮਜ੍ਜਯੇਤ੍ । ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਸਤੇ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਹਰੇਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਮਨੁਜਾਃ ਨੂਨਂ ਸਾਂਖ੍ਯੇਨ ਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਤृਪ੍ਤਾਃ ਕਲ੍ਪਸ਼ਤੈਰ੍ਦਿਵਿ
ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਸੰਖਿਆ ਗਿਆਨ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਸੈਂਕੜੇ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਪਿਬਂਤਿ ਨਰਾ ਰਾਜਨ੍ਯਮੁਨਾਸਲਿਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਪਂਚਗਵ੍ਯਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸੇਵਿਤੈਃ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਸੀ ਯਮੁਨਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭੋਗਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ।
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸੇਵਿਤੈਃ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਂ ਚ ਹੋਮਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਕੋਟੀਆਂ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਜਾਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ, ਜਦ ਕਿ ਉਥੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨ ਤੇ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਯਜਨ ਸਭ ਕੁਝ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਅਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰ੍ਣਯਿष੍ਯਾਮਿ ਇਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਰਾਜਨ੍ਨਿषਧੇ ਨਗਰੇ ਵਰੇ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਨਿਸ਼ਾਧ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ—
ਆਸੀਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਕੁਬੇਰਾਭੋ ਨਾਮਤੋ ਹੇਮਕੁਂਡਲਃ । ਕੁਲੀਨਃ ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯੋ ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਪਾਵਕਪੂਜਕਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੇਮਕੁੰਡਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਕੁਬੇਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ, ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਕृषਿਵਾਣਿਜ੍ਯਕਰ੍ਤ੍ਤਾਸੌ ਵਿਵਿਧਕ੍ਰਯਵਿਕ੍ਰਯੀ । ਗੋਘੋਟਕਮਹਿष੍ਯਾਦਿ ਪਸ਼ੁਪੋषਣਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖਤ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਮਹਿਸ, ਆਦਿ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪਯੋ ਦਧੀਨਿ ਤਕ੍ਰਾਣਿ ਗੋਮਯਾਨਿ ਤृਣਾਨਿ ਚ । ਕਾष੍ਠਾਨਿ ਫਲਮੂਲਾਨਿ ਲਵਣਾਦ੍ਰਾ ਰ੍!ਦਿਪਿਪ੍ਪਲੀ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਛਾਛ, ਗੋ-ਮੈ, ਘਾਸ, ਲੱਕੜ, ਫਲ, ਜੜਾਂ, ਲੂਣ, ਅਦਰਕ ਤੇ ਪੀਪਲ ਦੀ ਵਿਕਰੀ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਾਕਤੈਲਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਧਾਤੂਨਿਕ੍ਸ਼ੁਵਿਕਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰੀਣੀਤੇ ਸ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਅਨਾਜ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਤੇਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਧਾਤੂ, ਕਣਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉਤਪਾਦ ਵੇਚਦਾ ਸੀ।
ਇਤ੍ਥਂ ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਵੈਸ਼੍ਯ ਉਪਾਯੈਰਪਰੈਸ੍ਤਥਾ । ਉਪਾਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਸਦਾ ਅष੍ਟੌ ਹਾਟਕਕੋਟਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਠ ਕਰੋੜ ਸੋਨਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਮਹਾਧਨਃ ਸੋਥ ਹਾਕਰ੍ਣਪਲਿਤੋਭਵਤ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸਂਸਾਰਕ੍ਸ਼ਣਿਕਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਚੇਤਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬੁੱਢਾ ਤੇ ਸਫੇਦ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨਾਸਵੰਤਤਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਤਦ੍ਧਨਸ੍ਯ षਡਂਸ਼ੇਨ ਧਰ੍ਮਕਾਰ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਵਿष੍ਣੋਰਾਯਤਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਗृਹਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਧਨ ਦਾ ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਧਰਮ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਵਰਤਿਆ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਘਰ ਵੀ ਬਣਾਇਆ।
ਤਡਾਗਂ ਖਾਨਯਾਮਾਸ ਵਿਪੁਲਂ ਸਾਗਰੋਪਮਮ੍ । ਵਾਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬਹੁਧਾ ਤੇਨ ਕਾਰਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤਲਾਬ ਖੁਦਵਾਇਆ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕੂਏਂ ਤੇ ਪੋਖਰ ਵੀ ਬਣਵਾਏ।
ਵਟਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮ੍ਰਕਂਕੋਲ ਜਂਬੂ ਨਿਂਬਾਦਿ ਕਾਨਨਮ੍ । ਸ੍ਵਸਤ੍ਵੇਨ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੇ ਤਥਾ ਪੁष੍ਪਵਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਟ, ਪੀਪਲ, ਅੰਬ, ਬੇਰ, ਜਾਮੁਨ, ਨੀਂਮ ਆਦਿ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਬਣਾਏ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਬਾਗ ਵੀ ਬਣਾਇਆ।
ਉਦਯਾਸ੍ਤਮਨਂ ਯਾਵਦਨ੍ਨਪਾਨਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਪੁਰਾਦ੍ਬਹਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰਪਾਂ ਚਕ੍ਰੇऽਤਿਸ਼ੋਭਨਾਮ੍
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਡੁੱਬਣ ਤੱਕ, ਉਹ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਛਾਂਵ-ਘਰ ਬਣਾਈ।
ਪੁਰਾਣੇषੁ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਨਿ ਯਾਨਿ ਦਾਨਾਨਿ ਭੂਪਤੇ । ਦਦੌ ਤਾਨਿ ਸਧਰ੍ਮ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਾਨਪਰਸ੍ਤਦਾ
ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਦਾਨ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਨੇ ਦਿੱਤੇ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਕृਤੇ ਪਾਪੇ ਪ੍ਰਾਯਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਮਥਾਕਰੋਤ੍ । ਦੇਵਪੂਜਾਪਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਤਿਥਿਪੂਜਕਃ
ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਹਰ ਪਾਪ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੇਤ੍ਥਂ ਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਸਂਜਾਤੌ ਦ੍ਵੌ ਸੁਤੌ ਨृਪ । ਤੌ ਸੁਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧ ਨਾਮਾਨੌ ਸ਼੍ਰੀਕੁਂਡਲ ਵਿਕੁਂਡਲੌ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀ ਰਹਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ; ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸ਼੍ਰੀਕੁੰਡਲਾ ਤੇ ਵਿਕੁੰਡਲਾ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਯੋਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਗृਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਵਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਰਾਧ੍ਯ ਪਰਂ ਦੇਵਂ ਗੋਵਿਂਦਂ ਵਰਦਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਘਰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਉਹ ਤਪस्या ਲਈ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਪਃਕ੍ਲਿष੍ਟ ਸ਼ਰੀਰੋऽਸੌ ਵਾਸੁਦੇਵਮਨਾਃ ਸਦਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ
ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਥੇ ਜਾ ਕੇ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਥ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੌ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਮਾਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤੌ । ਤਰੁਣੌ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨੌ ਧਨਗਰ੍ਵੇਣ ਗਰ੍ਵਿਤੌ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਨੌਜਵਾਨ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸਨ।
ਦੁਃਸ਼ੀਲੌ ਵ੍ਯਸਨਾਸਕ੍ਤੌ ਧਰ੍ਮਕਰ੍ਮਾਦ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਕੌ । ਨ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚਾਗਤੌ ਮਾਤੁਰ੍ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਵਚਨਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਮਾੜੀ ਚਾਲ ਦੇ, ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਧਰਮ ਜਾਂ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ।