ਉਪਜੀਵ੍ਯਾ ਹਤਾ ਕਨ੍ਯਾ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥੇ ਪਾਕਕ੍ਰਿਯਾ ਹਤਾ । ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਭਕ੍ਸ਼ੋ ਹਤੋ ਯੋਗਃ ਕृਪਣਸ੍ਯ ਹਤਂ ਧਨਮ੍
ਜੋ ਕੁੜੀ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸਵਾਰਥ ਲਈ ਪਕਾਈ ਹੋਈ ਰਸੋਈ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋਗ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਕੰਜੂਸ ਦਾ ਧਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਭ੍ਯਾਸਹਤਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਹਤੋ ਬੋਧੋ ਵਿਰੋਧਕृਤ੍ । ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥਂ ਹਤਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਜੀਵਨਾਰ੍ਥਂ ਹਤਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਅਭਿਆਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵਿਦਿਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵਿਰੋਧ ਨਾਲ ਬੋਧ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੀਵਨ-ਲਾਭ ਲਈ ਤੀਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੀਵਨ-ਲਾਭ ਲਈ ਵਰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਤ੍ਯਾ ਚ ਹਤਾ ਵਾਣੀ ਤਥਾ ਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਵਾਦਿਨੀ । षਟ੍ਕਰ੍ਣਗੋ ਹਤੋ ਮਂਤ੍ਰੋ ਵ੍ਯਗ੍ਰਚਿਤ੍ਤੋ ਹਤੋ ਜਪਃ
ਝੂਠੀ ਗੱਲ, ਜਾਂ ਚੁਗਲੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ, ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਛੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਰਾਜ ਫ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨ ਖਿਧਾ ਹੋ ਕੇ ਕੀਤਾ ਜਪ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਤਮਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯੇ ਦਾਨਂ ਹਤੋ ਲੋਕਸ਼੍ਚ ਨਾਸ੍ਤਿਕਃ । ਅਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਹਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪਾਰਲੌਕਿਕਮ੍
ਜੋ ਦਾਨ ਅਣਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਲੋਕ ਲਈ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ, ਜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਲੋਕੋ ਹਤੋ ਨॄਣਾਂ ਦਰਿਦ੍ਰਾਣਾਂ ਯਥਾ ਨृਪ । ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਹਤਂ ਜਨ੍ਮ ਕਾਲਿਦੀਮਜ੍ਜਨਂ ਵਿਨਾ
ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ; ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ, ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪਪਾਤਕ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਾਤਕਾਨਿ ਮਹਾਂਤਿ ਚ । ਭਸ੍ਮੀ ਭਵਂਤਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਯਮੁਨਾਮਜ੍ਜਨਾਨ੍ਨृਪ
ਸਾਰੇ ਛੋਟੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੇਪਂਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਿ ਯਮੁਨਾਯਾਂ ਗਤੇ ਨਰੇ । ਨਾਸ਼ਕੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਾਂ ਯਦਿ ਸ੍ਨਾਸ੍ਯਤਿ ਵਾਰਿਣਿ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਕੰਪਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਵਕਾ ਇਵ ਦੀਪ੍ਯਂਤੇ ਯਮੁਨਾਯਾਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੇਘੇਭ੍ਯ ਇਵ ਚਂਦ੍ਰਮਾਃ
ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ।
ਆਰ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ੁष੍ਕਲਘੁਸ੍ਥੂਲਂ ਵਾਙ੍ਮਨਃ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਕृਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਹੇਤ੍ਪਾਪਂ ਪਾਵਕਃ ਸਮਿਧੋ ਯਥਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬੋਲ, ਮਨ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਗੀਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੁੱਕਾ, ਹਲਕਾ ਜਾਂ ਭਾਰੀ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਪਾਪ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਮਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਜ੍ਞਾਨਾਜ੍ਞਾਨਕृਤਂ ਚ ਯਤ੍ । ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨਸ਼੍ਯੇਤ ਯਮੁਨਾਯਾਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਪ, ਚਾਹੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣ, ਸਿਰਫ਼ ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਨਿष੍ਪਾਪਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਯਾਂਤਿ ਪਾਪਿष੍ਠਾ ਯਾਂਤਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਤਾਮ੍ । ਸਂਦੇਹੋ ਨਾਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ੍ਨਾਨੇ ਵੈ ਯਮੁਨਾਜਲੇ
ਪਾਪੀ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸਰ੍ਵੇऽਧਿਕਾਰਿਣੋ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੌ ਤਥਾ ਨृਪ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਦੇਵੀ ਯਮੁਨਾ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਕਾ
ਇਥੇ ਹਰ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ; ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਦੇਵੀ ਹਰ ਸਮੇਂ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਏष ਏਵ ਪਰੋ ਮਂਤ੍ਰ ਏਤਚ੍ਚ ਪਰਮਂ ਤਪਃ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਪਰਂ ਚੈਵ ਯਮੁਨਾਸ੍ਨਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਤਰ ਹੈ, ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤਪ ਹੈ, ਤੇ ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।
ਨृਣਾਂ ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਾਭ੍ਯਾਸਾਤ੍ਕਾਲਿਂਦੀ ਮਜ੍ਜਨੇ ਮਤਿਃ । ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਕੌਸ਼ਲ੍ਯਂ ਜਨ੍ਮਾਭ੍ਯਾਸਾਦ੍ਯਥਾ ਨृਪ
ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਆਦਤ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਦੀ ਕਲਾ ਵੀ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਆਦਤ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਸਂਸਾਰਕਰ੍ਦਮਾਲੇਪ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨ ਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍ । ਪਾਵਨਂ ਪਾਵਨਾਨਾਂ ਚ ਯਮੁਨਾਸ੍ਨਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੰਦ ਨੂੰ ਧੋਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚ ਯੇ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦੇ । ਸ਼ੁਭਾਂਸ਼੍ਚ ਭੁਂਜਤੇ ਭੋਗਾਂਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹੋਪਮਾਨ੍
ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ੁਭ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਯਮੁਨਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਮਥੁਰਾਸਂਗਤਾ ਯਦਿ । ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਚ ਕਾਲਿਂਦੀ ਪੁਣ੍ਯਾਧਿਕਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਿਨੀ
ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯਮੁਨਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਮਹਾਪਾਤਕਹਾਰਿਣੀ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾ ਦੇਵੀ ਮਥੁਰਾ ਸਂਗਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਕਾਲਿਂਦ੍ਯਾਂ ਯਦਿ ਮਜ੍ਜਯੇਤ੍ । ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਸਤੇ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਹਰੇਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਮਨੁਜਾਃ ਨੂਨਂ ਸਾਂਖ੍ਯੇਨ ਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਤृਪ੍ਤਾਃ ਕਲ੍ਪਸ਼ਤੈਰ੍ਦਿਵਿ
ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਸੰਖਿਆ ਗਿਆਨ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰ ਸੈਂਕੜੇ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਪਿਬਂਤਿ ਨਰਾ ਰਾਜਨ੍ਯਮੁਨਾਸਲਿਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਪਂਚਗਵ੍ਯਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸੇਵਿਤੈਃ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਸੀ ਯਮੁਨਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭੋਗਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ।
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸੇਵਿਤੈਃ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਂ ਚ ਹੋਮਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਕੋਟੀਆਂ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਜਾਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ, ਜਦ ਕਿ ਉਥੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨ ਤੇ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਯਜਨ ਸਭ ਕੁਝ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਅਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰ੍ਣਯਿष੍ਯਾਮਿ ਇਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਰਾਜਨ੍ਨਿषਧੇ ਨਗਰੇ ਵਰੇ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਨਿਸ਼ਾਧ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ—
ਆਸੀਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਕੁਬੇਰਾਭੋ ਨਾਮਤੋ ਹੇਮਕੁਂਡਲਃ । ਕੁਲੀਨਃ ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯੋ ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਪਾਵਕਪੂਜਕਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੇਮਕੁੰਡਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਕੁਬੇਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ, ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਕृषਿਵਾਣਿਜ੍ਯਕਰ੍ਤ੍ਤਾਸੌ ਵਿਵਿਧਕ੍ਰਯਵਿਕ੍ਰਯੀ । ਗੋਘੋਟਕਮਹਿष੍ਯਾਦਿ ਪਸ਼ੁਪੋषਣਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖਤ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਮਹਿਸ, ਆਦਿ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪਯੋ ਦਧੀਨਿ ਤਕ੍ਰਾਣਿ ਗੋਮਯਾਨਿ ਤृਣਾਨਿ ਚ । ਕਾष੍ਠਾਨਿ ਫਲਮੂਲਾਨਿ ਲਵਣਾਦ੍ਰਾ ਰ੍!ਦਿਪਿਪ੍ਪਲੀ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਛਾਛ, ਗੋ-ਮੈ, ਘਾਸ, ਲੱਕੜ, ਫਲ, ਜੜਾਂ, ਲੂਣ, ਅਦਰਕ ਤੇ ਪੀਪਲ ਦੀ ਵਿਕਰੀ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਾਕਤੈਲਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਧਾਤੂਨਿਕ੍ਸ਼ੁਵਿਕਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰੀਣੀਤੇ ਸ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਅਨਾਜ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਤੇਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਧਾਤੂ, ਕਣਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉਤਪਾਦ ਵੇਚਦਾ ਸੀ।
ਇਤ੍ਥਂ ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਵੈਸ਼੍ਯ ਉਪਾਯੈਰਪਰੈਸ੍ਤਥਾ । ਉਪਾਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਸਦਾ ਅष੍ਟੌ ਹਾਟਕਕੋਟਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਠ ਕਰੋੜ ਸੋਨਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਮਹਾਧਨਃ ਸੋਥ ਹਾਕਰ੍ਣਪਲਿਤੋਭਵਤ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸਂਸਾਰਕ੍ਸ਼ਣਿਕਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਚੇਤਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬੁੱਢਾ ਤੇ ਸਫੇਦ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨਾਸਵੰਤਤਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਤਦ੍ਧਨਸ੍ਯ षਡਂਸ਼ੇਨ ਧਰ੍ਮਕਾਰ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਵਿष੍ਣੋਰਾਯਤਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਗृਹਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਧਨ ਦਾ ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਧਰਮ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਵਰਤਿਆ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਘਰ ਵੀ ਬਣਾਇਆ।