ਯਥਾਬ੍ਧੌ ਸੁਖਮਾਯਾਂਤਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਆਯੁਰ੍ਵਿਤ੍ਤਂ ਕਲਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਪਦਃ ਸਂਭਵਂਤਿ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚੋਂ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਥੋਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਦੌਲਤ, ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਕਾਮਧੇਨੁਰ੍ਯਥਾ ਕਾਮਂ ਚਿਂਤਾਮਣਿਰ੍ਵਿਚਿਂਤਿਤਮ੍ । ਦਦਾਤਿ ਯਮੁਨਾਸ੍ਨਾਨਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਨੋਰਥਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਕਾਮਧੇਨੁ ਗਾਂ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਰਤਨ ਸੋਚ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਮੁਨਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਹਰ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕृਤੇ ਤਪਃ ਪਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਯਜਨਂ ਤਥਾ । ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਚ ਕਲੌ ਦਾਨਂ ਕਾਲਿਂਦੀ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿਚ ਤਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿਚ ਯਜਨ, ਦੁਆਪਰ ਵਿਚ ਦਾਨ, ਪਰ ਕਾਲਿੰਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਾਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਚ ਭੂਪਤੇ । ਯਾਮੁਨੇ ਮਜ੍ਜਨਂ ਧਰ੍ਮਂ ਧਾਰਾਭਿਃ ਖਲੁ ਵਰ੍षਤਿ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਲਈ, ਯਮੁਨਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਵੈ ਭਾਰਤੇ ਵਰ੍षੇ ਕਰ੍ਮਭੂਮੌ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਕਾਲਿਂਦ੍ਯਸ੍ਨਾਯਿਨਾਂ ਨॄਣਾਂ ਨਿष੍ਫਲਂ ਜਨ੍ਮਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਮ੍
ਇਸ ਭਾਰਤ ਦੇਸ ਵਿਚ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਰਮ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਬੇਅਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਗਗਨੇ ਯਦ੍ਵਚ੍ਚਾਂਦ੍ਰੇ ऽਮਾਯਾਂ ਤੁ ਮਂਡਲੇ । ਤਦ੍ਵਨ੍ਨ ਭਾਤਿ ਸਤ੍ਕਰ੍ਮ ਯਮੁਨਾਮਜ੍ਜਨਂ ਵਿਨਾ
ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਾਜ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਚੰਦ ਦੀ ਅੰਧੇਰੀ ਪੱਖ ਵਿਚ ਚਾਨਣ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਮੁਨਾ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਵ੍ਰਤੈਰ੍ਦਾਨੈਸ੍ਤਪੋਭਿਸ਼੍ਚ ਨ ਤਥਾ ਪ੍ਰੀਯਤੇ ਹਰਿਃ । ਤਤ੍ਰ ਮਜ੍ਜਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਯਥਾ ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਹਰੀ ਨੂੰ ਵਰਤ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਇਤਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਉਸ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸਮਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤੇਜਃ ਸੌਰੇਣ ਤੇਜਸਾ । ਤਦ੍ਵਨ੍ਨ ਯਮੁਨਾਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਨਾਃ ਕ੍ਰਤੁਜਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਤੁਲ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਮੁਨਾ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਯਜਨ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਪਨੁਤ੍ਤਯੇ । ਕਾਲਿਂਦ੍ਯਾ ਮਜ੍ਜਨਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਲਾਭਾਯ ਮਾਨਵਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੁਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇ।
ਕਿਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੇਨ ਦੇਹੇਨ ਸੁਪੁष੍ਟੇਨ ਬਲੀਯਸਾ । ਅਧ੍ਰੁਵੇਣ ਸੁਦੇਹੇਨ ਯਮੁਨਾ ਮਜ੍ਜਨਂ ਵਿਨਾ
ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੰਦਰੁਸਤ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਸਥਿਰ ਹੈ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਥਿਸ੍ਤਂਭਂ ਸ੍ਨਾਯੁਬਂਧਂ ਮਾਂਸਕ੍ਸ਼ਤਜ ਲੇਪਨਮ੍ । ਚਰ੍ਮਾਵਨਦ੍ਧ ਦੁਰ੍ਗਂਧਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਮੂਤ੍ਰਪੁਰੀषਯੋਃ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਢਾਂਚਾ, ਨਸਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨਿਆ, ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਿਪਾ, ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਬਦਬੂਦਾਰ ਤੇ ਪੇਸ਼ਾਬ-ਗੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਜਰਾਸ਼ੋਕ ਵਿਪਦ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਰੋਗਮਂਦਿਰਮਾਤੁਰਮ੍ । ਰਾਗਮੂਲਮਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦੋषਸਮਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਬੁਢਾਪਾ, ਦੁਖ, ਮੁਸੀਬਤ ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸਰੀਰ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਘਰ, ਅਸਥਿਰ, ਰਾਗ ਵਿਚ ਜੜਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਪਰੋਪਕਾਰਪਾਪਾਰ੍ਤਿ ਪਰਦ੍ਰੋਹਪਰੇਰ੍षਿਕਮ੍ । ਲੋਲੁਪਂ ਪਿਸ਼ੁਨਂ ਕ੍ਰੂਰਂ ਕृਤਘ੍ਨਂ ਕ੍ਸ਼ਣਿਕਂ ਤਥਾ
ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪਾਪੀ, ਦੁਖੀ, ਵਿਅਰ, ਈਰਖਾਲੂ, ਲਾਲਚੀ, ਚੁਗਲਖੋਰ, ਕਰੂ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਤੇ ਛਣਕ-ਵਾਰਾ—
ਨਿष੍ਠੁਰਂ ਦੁਰ੍ਧਰਂ ਦੁष੍ਟਂ ਦੋषਤ੍ਰਯਵਿਦੂषਿਤਮ੍ । ਅਸ਼ੁਚਿਤਾਪਿ ਦੁਰ੍ਗਂਧਿ ਤਾਪਤ੍ਰਯਵਿਮੋਹਿਤਮ੍
ਕਠੋਰ, ਠੀਕ ਨਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਮਾੜਾ, ਤਿੰਨ ਤਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਟਿਆ, ਅਸ਼ੁਧ, ਬਦਬੂਦਾਰ, ਤਿੰਨ ਤਾਪਾਂ ਵਿਚ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ—
ਨਿਸਰ੍ਗਤੋ ऽਧਰ੍ਮਰਤਂ ਤृष੍ਣਾਸ਼ਤਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਮਹਾਲੋਭ ਨਰਕਦ੍ਵਾਰਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸਭਾਵਕ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵਾਂਗ, ਸੈਂਕੜੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿਚ ਫਸਿਆ, ਵੱਡੇ ਕਾਮ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ—
ਕृਮਿਵਰ੍ਚਸ੍ਤੁ ਭਸ੍ਮਾਦਿ ਪਰਿਣਾਮਗੁਣਾਵਹਮ੍ । ਈਦृਕ੍ਸ਼ਰੀਰਂ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਹਿ ਯਮੁਨਾਮਜ੍ਜਨਂ ਵਿਨਾ
ਕੀੜਿਆਂ ਤੇ ਗੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅੰਤ ਵਿਚ ਰਾਖ ਹੋਣ ਵਾਲਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਯਮੁਨਾ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਬੇਅਰਥ ਹੈ।
ਬੁਦ੍ਬੁਦਾ ਇਵ ਤੋਯੇषੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਂਡਾ ਇਵ ਪਕ੍ਸ਼ਿषੁ । ਜਾਯਂਤੇ ਮਰਣਾਯੈਵ ਯਮੁਨਾਸ੍ਨਾਨ ਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਬੁਲਬੁਲੇ, ਜਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚ ਅੰਡੇ, ਯਮੁਨਾ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਮਰਨ ਲਈ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਵੈष੍ਣਵੋ ਹਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਹਤਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਪਿਂਡਕਮ੍ । ਅਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਹਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਨਾਚਾਰ ਹਤਂ ਕੁਲਮ੍
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸ੍ਰਾਦਧ ਦਾ ਪਿੰਡ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣਤਾ ਤੋਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਕੁਲ ਅਚਰਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਦਂਭਸ਼੍ਚ ਹਤੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮਃ ਕ੍ਰੋਧੇਨੈਵ ਹਤਂ ਤਪਃ । ਅਦृਢਂ ਚ ਹਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਮਾਦੇਨ ਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਧਰਮ ਦੰਭ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਪ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਅਡੋਲਤਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਰਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹਤਾ ਨਾਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਹਤਃ । ਅਦੀਪ੍ਤੇऽਗ੍ਨੌ ਹਤੋ ਹੋਮੋ ਹਤਾ ਭਕ੍ਤਿਃ ਸਮਾਯਿਕਾ
ਪਰ-ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਾਰੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਤਿ-ਵ੍ਰਤਿ ਸਤਰੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਗਨਿ ਨਾ ਜਲਣ ਨਾਲ ਹੋਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਮਾਂ-ਭਗਤੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਉਪਜੀਵ੍ਯਾ ਹਤਾ ਕਨ੍ਯਾ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥੇ ਪਾਕਕ੍ਰਿਯਾ ਹਤਾ । ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਭਕ੍ਸ਼ੋ ਹਤੋ ਯੋਗਃ ਕृਪਣਸ੍ਯ ਹਤਂ ਧਨਮ੍
ਜੋ ਕੁੜੀ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸਵਾਰਥ ਲਈ ਪਕਾਈ ਹੋਈ ਰਸੋਈ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋਗ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਕੰਜੂਸ ਦਾ ਧਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਭ੍ਯਾਸਹਤਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਹਤੋ ਬੋਧੋ ਵਿਰੋਧਕृਤ੍ । ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥਂ ਹਤਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਜੀਵਨਾਰ੍ਥਂ ਹਤਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਅਭਿਆਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵਿਦਿਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵਿਰੋਧ ਨਾਲ ਬੋਧ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੀਵਨ-ਲਾਭ ਲਈ ਤੀਰਥ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੀਵਨ-ਲਾਭ ਲਈ ਵਰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਤ੍ਯਾ ਚ ਹਤਾ ਵਾਣੀ ਤਥਾ ਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਵਾਦਿਨੀ । षਟ੍ਕਰ੍ਣਗੋ ਹਤੋ ਮਂਤ੍ਰੋ ਵ੍ਯਗ੍ਰਚਿਤ੍ਤੋ ਹਤੋ ਜਪਃ
ਝੂਠੀ ਗੱਲ, ਜਾਂ ਚੁਗਲੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ, ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਛੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਰਾਜ ਫ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨ ਖਿਧਾ ਹੋ ਕੇ ਕੀਤਾ ਜਪ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਤਮਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯੇ ਦਾਨਂ ਹਤੋ ਲੋਕਸ਼੍ਚ ਨਾਸ੍ਤਿਕਃ । ਅਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਹਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪਾਰਲੌਕਿਕਮ੍
ਜੋ ਦਾਨ ਅਣਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਲੋਕ ਲਈ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ, ਜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਲੋਕੋ ਹਤੋ ਨॄਣਾਂ ਦਰਿਦ੍ਰਾਣਾਂ ਯਥਾ ਨृਪ । ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਹਤਂ ਜਨ੍ਮ ਕਾਲਿਦੀਮਜ੍ਜਨਂ ਵਿਨਾ
ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ; ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ, ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪਪਾਤਕ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਾਤਕਾਨਿ ਮਹਾਂਤਿ ਚ । ਭਸ੍ਮੀ ਭਵਂਤਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਯਮੁਨਾਮਜ੍ਜਨਾਨ੍ਨृਪ
ਸਾਰੇ ਛੋਟੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੇਪਂਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਿ ਯਮੁਨਾਯਾਂ ਗਤੇ ਨਰੇ । ਨਾਸ਼ਕੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਾਂ ਯਦਿ ਸ੍ਨਾਸ੍ਯਤਿ ਵਾਰਿਣਿ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਕੰਪਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਵਕਾ ਇਵ ਦੀਪ੍ਯਂਤੇ ਯਮੁਨਾਯਾਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੇਘੇਭ੍ਯ ਇਵ ਚਂਦ੍ਰਮਾਃ
ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ।
ਆਰ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ੁष੍ਕਲਘੁਸ੍ਥੂਲਂ ਵਾਙ੍ਮਨਃ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਕृਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਹੇਤ੍ਪਾਪਂ ਪਾਵਕਃ ਸਮਿਧੋ ਯਥਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬੋਲ, ਮਨ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਗੀਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੁੱਕਾ, ਹਲਕਾ ਜਾਂ ਭਾਰੀ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਪਾਪ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਮਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਜ੍ਞਾਨਾਜ੍ਞਾਨਕृਤਂ ਚ ਯਤ੍ । ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨਸ਼੍ਯੇਤ ਯਮੁਨਾਯਾਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਪ, ਚਾਹੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣ, ਸਿਰਫ਼ ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਜੀ।