ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਸਰਿਤ੍ਤੀਰੇ ਨਿषੀਦਂਤਂ ਸ਼ਿਲਾਤਲੇ । ਮਿਤ੍ਰਵਂਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਸਾਨਂਦਸ੍ਤਿਮਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪੱਥਰ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਉਹ ਨੇ ਮਿਤਰਵੰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤਸੱਲੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਅਪਿ ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕਂ ਵੈਰਂ ਹਿਤ੍ਵਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵਿਰੋਧਿਭਿਃ । ਸਤ੍ਵੈਰਾਵृਤਮੁਦ੍ਯਾਨੇ ਮਂਦਸ੍ਯਂਦਨਭਾਸ੍ਵਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਨਰਮ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੌਲੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ।
ਸ਼ਾਂਤੇषੁ ਮृਗਯੂਥੇषੁ ਦਸ਼ਾਨਂਦਮਨੋਜ੍ਞਯਾ । ਕृਪਾਨੁਵਿਦ੍ਧਯਾ ਭੂਮਿਂ ਨਿषਿਂਚਂਤਮਿਵਾਮृਤਮ੍
ਸ਼ਾਂਤ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹਾਲਤ ਨਾਲ, ਦਇਆ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਵਹ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਪੇਤ੍ਯ ਵਿਨਯੇਨਾਮੁਮੁਨ੍ਮਨਾਃ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ । ਕਿਂਚਿਦਾਨਮ੍ਰਸ਼ਿਰਸਾ ਤੇਨਾਪਿ ਸ ਤੁ ਸਤ੍ਕृਤਃ
ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਮਨ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁਕ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ।
ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਤਤੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਮਿਤ੍ਰਵਂਤਮਨਨ੍ਯਧੀਃ । ਸਮਾਪ੍ਤਧ੍ਯਾਨਕਾਲਂ ਸ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ੍ਸਮਾਹਿਤਃ
ਫਿਰ ਵਿਦਵਾਨ, ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਿਤਰਵੰਤ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਦਾ ਧਿਆਨ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ। ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਵੇਤ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਦਮੁष੍ਮਿਨ੍ਮਨੋਰਥੇ । ਲਬ੍ਧਸਿਦ੍ਧਿਮੁਪਾਯਂ ਮਾਮੁਪਦੇष੍ਟੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ
ਦੇਵਸ਼ਰਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਇਸ ਇੱਛਾ ਵਿਚ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਪਾਉਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਪਰਾਮृਸ਼੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸੋऽਪਿ ਮਿਤ੍ਰਵਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਮਿਤ੍ਰਵਾਨੁਵਾਚ। ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਮੁਚ੍ਯਮਾਨਮਿਦਂ ਮਯਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਿਤਰਵੰਤ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਮਿਤਰਵੰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਦਵਾਨ ਜੀ, ਜਾਣੋ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਤਿ ਗੋਦਾਵਰੀਤੀਰੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਾਭਿਧਂ ਪੁਰਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਦਮਨਾਮਾਸੀਦਨ੍ਵਯੇ ਚ ਮਨੀषਿਣਾਮ੍
ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ; ਉਥੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਦੁਰਦਮ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਵਿਕ੍ਰਮੋ ਨਾਮ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਦਾਨਾਨਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਉਦਰਂਭਰਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਕਰਮ ਹੈ। ਉਹ ਸੇਵਾ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਿਰਫ਼ ਪੇਟ ਭਰਨ ਲਈ ਹੀ ਹੈ।
ਕਾਲੇਨ ਕਾਲਪਾਸ਼ੇਨ ਬਦ੍ਧਾਨੀਤੋ ਯਮਾਲਯਮ੍ । ਨਿਰਯੇषੁ ਸਮਗ੍ਰੇषੁ ਯਾਤਨਾ ਅਨੁਭੂਯ ਚ
ਕਾਲ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਨਰਕ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਯਾਤਨਾਵਾਂ ਭੋਗੀਆਂ।
ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸ ਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ । ਭਵਾਂਤਰਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਸ ਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ
ਕਿਸੇ ਕੁਟੰਬ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੁਰਚਰਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਦਰ ਪਾਇਆ।
ਉਪਯੇਮੇ ਦੁਰਾਧਰ੍षਾਂ ਕਨ੍ਯਕਾਮਧਮੇ ਕੁਲੇ । ਕਾਲੇਨ ਸਾ ਵਯੋ ਹਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਸ਼ਵਂ ਯੌਵਨਂ ਯਯੌ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨੀਚ ਕੁਟੰਬ ਦੀ, ਮਿਲਣ ਵਿੱਚ ਔਖੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਬਚਪਨ ਛੱਡ ਕੇ ਜਵਾਨ ਹੋ ਗਈ।
ਪੀਨਸ੍ਤਨੀ ਚ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਮਦਵਿਹ੍ਵਲਲੋਚਨਾ । ਪਤਿਂ ਨ ਸੇਹੇ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਚਕਮੇ ਸ੍ਵਪਤੀਨ੍ਪਰਾਨ੍
ਉਹ ਗੋਰੀ, ਪੂਰੇ ਸਤਨ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਨਸ਼ੀਲੇ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਰਚਰਣ ਵਾਲੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ ਤੇ ਹੋਰ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹਣ ਲੱਗੀ।
ਵृਤ੍ਤਿਮਾਹਰ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਸਾ ਪੁਰਾਦ੍ਬਹਿਃ । ਸਂਗਤਾ ਕਾਮੁਕੇਨਾਸੌ ਚਿਰਂ ਚਾਂਡਾਲਜਨ੍ਮਨਾ
ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਉਹ ਇੱਕ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਲ ਰਹੀ।
ਦਧੇ ਗਰ੍ਭਮਸੌ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਾ ਚ ਕਨ੍ਯੋਪਪਦ੍ਯਤੇ । ਸੈਵ ਭਾਰ੍ਯਾਪਿ ਤਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪੂਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਸਂਗਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਉਹ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਈ ਤੇ ਇੱਕ ਧੀ ਜਨਮੀ। ਪਿਛਲੇ ਪਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਧੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਗਈ।
ਸੈਵ ਵृਦ੍ਧਾ ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਡਾਕਿਨੀ ਸਮਜਾਯਤ । ਕੁਸਂਗਾਤ੍ਕੁਮਤਿਰ੍ਜਾਤਾ ਦੁष੍ਟਨਾਰੀਪ੍ਰਸਂਗਤਃ
ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਹੋ ਕੇ ਡਾਕਣੀ ਬਣ ਗਈ। ਮੰਦੇ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਦੁਰਚਰਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ।
ਚਖਾਦ ਵ੍ਯਾਧਿਤਂ ਵ੍ਯਾਧਮਸृਗਾਸ੍ਵਾਦਲਾਲਸਾ । ਭ੍ਰਮਂਤੀ ਵਿਪਿਨੇ ਘੋਰੇ ਜਨੈਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਹਿष੍ਕृਤਾ
ਲਹੂ ਦੀ ਰੁਚੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਿਮਾਰ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਈ। ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰੇਤਲੋਕਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵ੍ਯਾਧੌ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋऽਭ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਤਤ । ਨਰਕਾਨ੍ਦਾਰੁਣਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜੀਵਹਿਂਸਾ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਵਿਚ ਬਾਘ ਬਣੀ। ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਭੋਗਿਆ।
ਸਾਪਿ ਕਾਲੇਨ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਮृਤ੍ਯੁਵੇਗਮੁਪਾਗਤਾ । ਨਿਰਯਾਨੇਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਦ੍ਧਰ੍षਾਨਜਾਜਾਯਤ ਮਦ੍ਗृਹੇ
ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੰਦੀ ਆਤਮਾ ਮੌਤ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਨਰਕ ਤੋਂ ਆਈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਸਣਾ ਔਖਾ ਸੀ।
ਤਾਮਨ੍ਯਾ ਅਪ੍ਯਹਂ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਪਾਲਯਨ੍ਕਾਨਨਾਂਤਰੇ । ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਦ੍ਵੀਪਿਨਂ ਘੋਰਂ ਜਿਘਾਂਸਂਤਮਿਵਾਖਿਲਮ੍
ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸੰਭਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਚੀਤਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਮਾਯਾਂਤਂ ਭਯੇਨ ਪ੍ਰਪਲਾਯਿਤਮ੍ । ਅਜਾਯੂਥਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਯਾ ਮਰਣਭੀਰੁਣਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬਕਰੀਆਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਉਪਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸ ਦ੍ਵੀਪੀ ਪੂਰ੍ਵਵੈਰਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ । ਅਜਾ ਤੁ ਤਤ੍ਸਮੀਪੇऽਗਾਤ੍ਸਤ੍ਵਰਂ ਸਰਿਦਂਤਿਕੇ
ਉਹ ਚੀਤਾ ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ। ਪਰ ਬਕਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਦੇ ਨੇੜੇ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਭਯਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਹਿਤ੍ਵਾ ਵੈਰਮਨਰ੍ਗਲਾ । ਅਵਤਸ੍ਥੇ ਸ ਚ ਦ੍ਵੀਪੀ ਤੂष੍ਣੀਮਾਸੀਦਮਤ੍ਸਰਃ
ਉਥੇ, ਉਹ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇ ਵੈਰ ਵੀ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਛੱਡ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਚੀਤਾ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਤਂ ਤਥਾਵਿਧਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਾ ਵਕ੍ਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ । ਦ੍ਵੀਪਿਨ੍ਨਭੀਪ੍ਸਿਤਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮਾਂਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸਾਦਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੀ: 'ਹੇ ਚੀਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਾਸ ਲੈ ਕੇ ਖਾ ਲੈ।'
ਨੇਯਂ ਭਵਤਿ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਕਥਂ ਵੈਰਮਤਿਂ ਤ੍ਯਜਃ । ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦ੍ਵੀਪੀ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ
'ਇਹ ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਵੈਰ ਵਾਲੀ ਨੀਅਤ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ?' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੀਤਾ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ:
ਸ੍ਥਾਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮੇ ਗਤੋ ਦ੍ਵੇषਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾ ਚ ਨਿਰ੍ਯਯੌ । ਨ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਿ ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮੀਪੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
'ਇਸ ਥਾਂ ਮੇਰਾ ਵੈਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਵੀ ਮੁੱਕ ਗਈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਦਾ ਨਹੀਂ।'
ਸੈਵਮੁਕ੍ਤਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਜਾਤਾਹਂ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਕਥਮ੍ । ਕਿਮਤ੍ਰ ਕਾਰਣਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਯਦਿ ਮੇ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ, ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ? ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ? ਜੇ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਵੀਪੀ ਤਾਮਾਹਾਜਾਂ ਨ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯਹਮ੍ । ਪੁਰੋਗਤਮਿਮਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਹਾਂਤਮਿਤਿ ਨਿਰ੍ਗਤੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਟਾਪੂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਮਾਂ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਆਓ, ਅੱਗੇ ਜੋ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛੀਏ," ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਚਲ ਪਏ।
ਤਾਭ੍ਯਾਮੁਭਾਭ੍ਯਾਮਾਗਤ੍ਯ ਪृष੍ਟੋऽਹਂ ਬਹੁਵਿਸ੍ਮਯਃ । ਅਹਂ ਚ ਸਹਿਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮਪृਚ੍ਛਂ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਏ, ਮੈਨੂੰ ਬੜੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਮਯਾ ਪृष੍ਟਃ ਸ ਵਿਪ੍ਰੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਾਦਰਂ ਕਪਿਃ । ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਜਾਪਾਲ ਵृਤ੍ਤਮਤ੍ਰ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਾਨਰ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: "ਸੁਣ, ਬੱਕਰੀਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।"