ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਮਾਸਿ ਮਾਸਿ ਸਮੇष੍ਯਂਤਿ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮਹੀਨੇ ਮਹੀਨੇ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਨ੍ਨਿਹਿਤ੍ਯਾਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਦਿਵਾਕਰੇ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ਼ਤਂ ਤੇਨ ਇष੍ਟਂ ਭਵਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗ੍ਰਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਚਰਾਣਿ ਚ । ਉਦਪਾਨਾਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਆਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਨੇਕ ਧਰਮਸਥਾਨ—
ਨਿਃਸਂਸ਼ਯਮਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਸਮੇष੍ਯਂਤਿ ਨਰਾਧਿਪ । ਮਾਸਿਮਾਸਿ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤ੍ਯਾਂ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਅਮਾਵੱਸ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਮਹੀਨੇ ਮਹੀਨੇ।
ਤੀਰ੍ਥਸਨ੍ਨਯਨਾਦੇਵ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੀ ਭੁਵਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਇਕੱਠ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਜੇਹੜਾ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪੀਣ ਪਾਣੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਚੈਵ ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਦਿਵਾਕਰੇ । ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਮਾਵੱਸ ਤੇ ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗ੍ਰਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗਿष੍ਟਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤ ਏਵ ਤਦਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਨਵਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਪਿਤਰ ਰਸਮ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਾ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਵਾ । ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਕੋਈ ਵੀ ਮਾੜਾ ਕੰਮ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਪਦ੍ਮਵਰ੍ਣੇਨ ਯਾਨੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਂ ਮਚਕ੍ਰੁਕਮ੍
ਉਹ ਕਮਲ ਰੰਗ ਦੀ ਸਵਾਰੀ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਮਚਕਰੁਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਂਗਾਹ੍ਰਦਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਯੀਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਥੇ, ਹੇ ਭਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਗੰਗਾ ਦਾ ਹੌਦ ਹੈ, ਜੋ ਤੀਰਥ ਹੈ; ਉਥੇ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਭਗਤ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਭ੍ਯਾਂ ਫਲਂ ਵਿਂਦਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨੈਮਿषਂ ਪੁਣ੍ਯਮਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਪੁष੍ਕਰਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨੈਮੀਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਕਰ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ । ਪਾਂਸਵੋऽਪਿ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਵਾਯੁਨਾਤਿ ਸਮੀਰਿਤਾਃ
ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡਣ ਵਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਵੀ—
ਅਪਿ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮ੍ਮਾਣਂ ਨਯਂਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਮੁਤ੍ਤਰੇਣ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਦੱਖਣ ਤੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ।
ਯੇ ਵਸਂਤਿ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤੇ ਵਸਂਤਿ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ । ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਵਸਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਾਂਗਾ।
ਅਪ੍ਯੇਕਾਂ ਵਾਚਮੁਤ੍ਮृਜ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੇਦ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਸੇਵਿਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸੇਵਿਤ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਸਂਤਿ ਯੇ ਰਾਜਨ੍ਨ ਤੇ ਸ਼ੋਚ੍ਯਾਃ ਕਥਂਚਨ । ਤਰਂਡਕਾਰਂਡਕਯੋਰ੍ਯਦਂਤਰਂ ਰਾਮਹ੍ਰਦਾਨਾਂ ਚ ਮਚਕ੍ਰੁਕਸ੍ਯ ਚ । ਏਤਤ੍ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰ ਸਮਂਤਪਂਚਕਂ ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰ ਵੇਦਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ; ਤਰੰਡ ਤੇ ਕਰੰਡਕ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਮ ਹੌਦ ਤੇ ਮਚਕਰੁਕ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ—ਇਹ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦਾ ਸਮੰਤਪੰਚਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਿਤਾਮਹ ਦੀ ਉੱਤਰੀ ਵੇਦੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮ੍ਮਜ੍ਞ ਧਰ੍ਮ੍ਮਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮੋ ਮਹਾਭਾਗਸ੍ਤਪ੍ਤਵਾਨੁਤ੍ਤਮਂ ਤਪਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਹੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਧਰਮ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਵੋ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਤੇਨ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵੇਨ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਚਿਹ੍ਨਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਤੀਰਥ ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਚਿਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਸਪ੍ਤਮਂ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਪੁਨੀਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਕਲਾਪ ਵਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ, ਉਹ ਕਲਾਪਾ ਦੇ ਉੱਤਮ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਮਹਤਾ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਉੱਥੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੌਗਂਧਿਕਂ ਵਨਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਮਾਨਵਃ । ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੌਗੰਧਿਕ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਰਤ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਂਧਰ੍ਵਾਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾਃ ਸ ਮਹੋਰਗਾਃ । ਤਦ੍ਵਨਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਨੇਵ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਥੇ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਨਰ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਹਿ ਸਾ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਨਦੀਨਾਮੁਤ੍ਤਮਾ ਨਦੀ । ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਾਦੇਵੀ ਸ੍ਮृਤਾ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਦਰਿਆ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਲਕਸ਼ਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਵਲ੍ਮੀਕਾਨ੍ਨਿਃਸृਤੇ ਜਲੇ । ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ਦੇਵਾਨਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੂਹਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਈਸ਼ਾਨਾਧ੍ਯੁषਿਤਂ ਨਾਮ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । षਡ੍ਗੁਣਂ ਯਨ੍ਨਿਪਾਤੇषੁ ਵਲ੍ਮੀਕਾਦਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਤੀਰਥ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਈਸ਼ਾਨਾਧਿਉਸ਼ਿਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁੱਘਰ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਚੂਹਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਛੇ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।
ਕਪਿਲਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਵਾਜਿਮੇਧਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਦृष੍ਟਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾਤਨੈਃ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਕਪਿਲਾ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਜਿਮੇਧ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।
ਸੁਗਂਧਾਂ ਸ਼ਤਕੁਂਭਾਂ ਚ ਪਂਚਯਜ੍ਞਂ ਚ ਭਾਰਤ । ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਸੁਗੰਧਤ ਸ਼ਤਕੁੰਭਾ ਅਤੇ ਪੰਜ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜ ਕੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਪਾਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤੀਰ੍ਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਿਤृਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਰਤਃ
ਉਥੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਪਾਤ੍ਰ ਨਾਮਕ ਦੁੱਘਰ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਰਤ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਚ ਲਭਤੇ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਤੋ ਰਾਜਗृਹਂ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹ ਗਾਣਪਤਯ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇ ਅਤਿ ਦੁੱਘਰ ਰਾਜਗ੍ਰਹ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਕਂਭਰੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਤ੍ਰਿषੁਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ਾਕੇਨ ਕਿਲ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਕੰਭਰੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਯ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ।