ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵੇਤ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਨਰਾਧਿਪ । ਇਂਦ੍ਰਮਾਰ੍ਗਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਨਰਾਧਿਪ
ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਦਾ ਰਸਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੋਪਵਾਸੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਏਕਰਾਤ੍ਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਏਕਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਯਤਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਤਥਾ ਗਛੇਚ੍ਚ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਨਿਯਮਤ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਤੀਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੋ ਯਤ੍ਰ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ੇਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਜ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਤਿ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ । ਸੋਮਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸੋਮਾ ਦੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਕੁਰੂਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੀਰਥ ਸੇਵਕ।
ਸੋਮਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਰੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਦਧੀਚਸ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਹ ਸੋਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਰਾਜਨ੍ਪਾਵਨਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਯਤ੍ਰ ਸਾਰਸ੍ਵਤੋ ਯਾਤਃ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਸ ਤਪਸੋਨਿਧਿਃ
ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਸਾਰਸਵਤ ਗਿਆ, ਉਹ ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਾਜਪੇਯਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਸਾਰਸ੍ਵਤੀਂ ਮਤਿਂ ਚੈਵ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਉਹ ਸਾਰਸਵਤੀ ਦੀ ਮਤਿ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਯਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਯਾ । ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮੁषਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨੁਪਵਾਸਪਰਾਯਣਃ
ਫਿਰ, ਕਨਿਆ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਨਿਯਮਤ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿੱਚ; ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਪਵਾਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਲਭੇਤ੍ਕਨ੍ਯਾਸ਼ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਬਹ੍ਮਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਂਨਿਹਿਤੀਮਪਿ
ਉਹ ਸੌ ਦਿਵਯ ਕਨਿਆਵਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਨੇੜਲੇ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਮਾਸਿ ਮਾਸਿ ਸਮੇष੍ਯਂਤਿ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮਹੀਨੇ ਮਹੀਨੇ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਨ੍ਨਿਹਿਤ੍ਯਾਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਦਿਵਾਕਰੇ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ਼ਤਂ ਤੇਨ ਇष੍ਟਂ ਭਵਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗ੍ਰਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਚਰਾਣਿ ਚ । ਉਦਪਾਨਾਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਆਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਨੇਕ ਧਰਮਸਥਾਨ—
ਨਿਃਸਂਸ਼ਯਮਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਸਮੇष੍ਯਂਤਿ ਨਰਾਧਿਪ । ਮਾਸਿਮਾਸਿ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤ੍ਯਾਂ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਅਮਾਵੱਸ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਮਹੀਨੇ ਮਹੀਨੇ।
ਤੀਰ੍ਥਸਨ੍ਨਯਨਾਦੇਵ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੀ ਭੁਵਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਇਕੱਠ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਜੇਹੜਾ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪੀਣ ਪਾਣੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਚੈਵ ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਦਿਵਾਕਰੇ । ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਮਾਵੱਸ ਤੇ ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗ੍ਰਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗਿष੍ਟਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤ ਏਵ ਤਦਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਨਵਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਪਿਤਰ ਰਸਮ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਾ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਵਾ । ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਕੋਈ ਵੀ ਮਾੜਾ ਕੰਮ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਪਦ੍ਮਵਰ੍ਣੇਨ ਯਾਨੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਂ ਮਚਕ੍ਰੁਕਮ੍
ਉਹ ਕਮਲ ਰੰਗ ਦੀ ਸਵਾਰੀ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਮਚਕਰੁਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਂਗਾਹ੍ਰਦਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਯੀਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਥੇ, ਹੇ ਭਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਗੰਗਾ ਦਾ ਹੌਦ ਹੈ, ਜੋ ਤੀਰਥ ਹੈ; ਉਥੇ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਭਗਤ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਭ੍ਯਾਂ ਫਲਂ ਵਿਂਦਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨੈਮਿषਂ ਪੁਣ੍ਯਮਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਪੁष੍ਕਰਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨੈਮੀਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਕਰ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ । ਪਾਂਸਵੋऽਪਿ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਵਾਯੁਨਾਤਿ ਸਮੀਰਿਤਾਃ
ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡਣ ਵਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਵੀ—
ਅਪਿ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮ੍ਮਾਣਂ ਨਯਂਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਮੁਤ੍ਤਰੇਣ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਦੱਖਣ ਤੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ।
ਯੇ ਵਸਂਤਿ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤੇ ਵਸਂਤਿ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ । ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਵਸਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਾਂਗਾ।
ਅਪ੍ਯੇਕਾਂ ਵਾਚਮੁਤ੍ਮृਜ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੇਦ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਸੇਵਿਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸੇਵਿਤ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਸਂਤਿ ਯੇ ਰਾਜਨ੍ਨ ਤੇ ਸ਼ੋਚ੍ਯਾਃ ਕਥਂਚਨ । ਤਰਂਡਕਾਰਂਡਕਯੋਰ੍ਯਦਂਤਰਂ ਰਾਮਹ੍ਰਦਾਨਾਂ ਚ ਮਚਕ੍ਰੁਕਸ੍ਯ ਚ । ਏਤਤ੍ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰ ਸਮਂਤਪਂਚਕਂ ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰ ਵੇਦਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ; ਤਰੰਡ ਤੇ ਕਰੰਡਕ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਮ ਹੌਦ ਤੇ ਮਚਕਰੁਕ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ—ਇਹ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦਾ ਸਮੰਤਪੰਚਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਿਤਾਮਹ ਦੀ ਉੱਤਰੀ ਵੇਦੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮ੍ਮਜ੍ਞ ਧਰ੍ਮ੍ਮਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮੋ ਮਹਾਭਾਗਸ੍ਤਪ੍ਤਵਾਨੁਤ੍ਤਮਂ ਤਪਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਹੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਧਰਮ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਵੋ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਤੇਨ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵੇਨ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਚਿਹ੍ਨਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਤੀਰਥ ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਚਿਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਸਪ੍ਤਮਂ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਪੁਨੀਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਕਲਾਪ ਵਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ, ਉਹ ਕਲਾਪਾ ਦੇ ਉੱਤਮ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਮਹਤਾ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਉੱਥੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।