ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਤੁ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਨ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਮੁਮਾਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਂ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਕਿਲ੍ਬਿषੈਃ । ਨਾਰਾਯਣਂ ਚਾਭਿਗਮ੍ਯ ਪਦ੍ਮਨਾਭਮਰਿਂਦਮ
ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਪਦਮਨਾਭ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾ ਕੇ—
ਸ਼ੋਭਮਾਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ । ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਨਰਾਧਿਪ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਦ੍ਯੋਤਤੇ ਸ਼ਿਵਵਤ੍ਸਦਾ । ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਸ੍ਥਿਪੁਰਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਨਰਾਧਿਪ
ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਅਸਥਿਪੁਰ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਵਨਂ ਤੀਰ੍ਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ । ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭਾਰਤ
ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਗਾਹ੍ਰਦਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕੂਪਸ਼੍ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕੂਪੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਥੇ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਗੰਗਾ ਦਾ ਹੌਦ ਤੇ ਇੱਕ ਕੂਆ ਹੈ; ਉਸ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਤੀਨ ਕਰੋੜ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ । ਆਪਗਾਯਾਂ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਤਿਂ ਪਰਾਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ । ਤਤਃ ਸ੍ਥਾਣੁਵਟਂ ਗਛੇਤ੍ਤ੍ਰਿषੁਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਉੱਚੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਤੀਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਥਾਣੁਵਟਾ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਬਦਰੀਣਾਂ ਵਨਂ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤਤਃ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਬਦਰੀ ਦੇ ਜੰਗਲ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬਦਰੀ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ । ਸਮ੍ਯਗ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਬਦਰੀਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਤੁ ਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਬਦਰੀ ਦੇ ਫਲ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ; ਜੋ ਬਦਰੀ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵੇਤ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਨਰਾਧਿਪ । ਇਂਦ੍ਰਮਾਰ੍ਗਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਨਰਾਧਿਪ
ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਦਾ ਰਸਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੋਪਵਾਸੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਏਕਰਾਤ੍ਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਏਕਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਯਤਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਤਥਾ ਗਛੇਚ੍ਚ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਨਿਯਮਤ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਤੀਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੋ ਯਤ੍ਰ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ੇਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਜ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਤਿ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ । ਸੋਮਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸੋਮਾ ਦੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਕੁਰੂਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੀਰਥ ਸੇਵਕ।
ਸੋਮਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਰੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਦਧੀਚਸ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਹ ਸੋਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਰਾਜਨ੍ਪਾਵਨਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਯਤ੍ਰ ਸਾਰਸ੍ਵਤੋ ਯਾਤਃ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਸ ਤਪਸੋਨਿਧਿਃ
ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਸਾਰਸਵਤ ਗਿਆ, ਉਹ ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਾਜਪੇਯਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਸਾਰਸ੍ਵਤੀਂ ਮਤਿਂ ਚੈਵ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਉਹ ਸਾਰਸਵਤੀ ਦੀ ਮਤਿ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਯਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਯਾ । ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮੁषਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨੁਪਵਾਸਪਰਾਯਣਃ
ਫਿਰ, ਕਨਿਆ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਨਿਯਮਤ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿੱਚ; ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਪਵਾਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਲਭੇਤ੍ਕਨ੍ਯਾਸ਼ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਬਹ੍ਮਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਂਨਿਹਿਤੀਮਪਿ
ਉਹ ਸੌ ਦਿਵਯ ਕਨਿਆਵਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਨੇੜਲੇ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਮਾਸਿ ਮਾਸਿ ਸਮੇष੍ਯਂਤਿ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮਹੀਨੇ ਮਹੀਨੇ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਨ੍ਨਿਹਿਤ੍ਯਾਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਦਿਵਾਕਰੇ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ਼ਤਂ ਤੇਨ ਇष੍ਟਂ ਭਵਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗ੍ਰਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਚਰਾਣਿ ਚ । ਉਦਪਾਨਾਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਆਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਨੇਕ ਧਰਮਸਥਾਨ—
ਨਿਃਸਂਸ਼ਯਮਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਸਮੇष੍ਯਂਤਿ ਨਰਾਧਿਪ । ਮਾਸਿਮਾਸਿ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤ੍ਯਾਂ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਅਮਾਵੱਸ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਮਹੀਨੇ ਮਹੀਨੇ।
ਤੀਰ੍ਥਸਨ੍ਨਯਨਾਦੇਵ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੀ ਭੁਵਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਇਕੱਠ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਜੇਹੜਾ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪੀਣ ਪਾਣੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਚੈਵ ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਦਿਵਾਕਰੇ । ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਮਾਵੱਸ ਤੇ ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗ੍ਰਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗਿष੍ਟਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤ ਏਵ ਤਦਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਨਵਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਪਿਤਰ ਰਸਮ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਾ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਵਾ । ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਕੋਈ ਵੀ ਮਾੜਾ ਕੰਮ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਪਦ੍ਮਵਰ੍ਣੇਨ ਯਾਨੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਂ ਮਚਕ੍ਰੁਕਮ੍
ਉਹ ਕਮਲ ਰੰਗ ਦੀ ਸਵਾਰੀ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਮਚਕਰੁਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਂਗਾਹ੍ਰਦਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਯੀਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਥੇ, ਹੇ ਭਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਗੰਗਾ ਦਾ ਹੌਦ ਹੈ, ਜੋ ਤੀਰਥ ਹੈ; ਉਥੇ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਭਗਤ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।