ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਵਿਮੋਚਨ ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਜਿਤਮਨ੍ਯੁਰ੍ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਮੋਚਨ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਜੇ ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੋਵੇ—
ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਕृਤੈਃ ਪਾਪੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਂਪਰਿਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਤਤਃ ਪਂਚਵਟਂ ਗਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
—ਉਹ ਪ੍ਰਤੀਗ੍ਰਹਿ ਕਰਕੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਪੰਚਵਟਾ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ—
ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਯਤ੍ਰ ਯੋਗੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਥਾਣੁਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਵृषਧ੍ਵਜਃ
—ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਸਥਾਣੁ, ਵੱਛ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲਾ, ਆਪ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—
ਤਮਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਗਮਨਾਦੇਵ ਸਿਧ੍ਯਤਿ । ਤੈਜਸਂ ਵਾਰੁਣਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਦੀਪ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਕੇਵਲ ਉਥੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਤੈਜਸ ਤੇ ਵਾਰੁਣ ਤੀਰਥ ਆਪਣੇ ਹੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਰ੍ਦੇਵੈਰ੍ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨੈਃ । ਸੈਨਾਪਤ੍ਯੇ ਚ ਦੇਵਾਨਾਮਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਗੁਹਸ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਗੁਹਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਸੀ—
ਤੈਜਸਸ੍ਯ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਕੁਰੁਤੀਰ੍ਥਂ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ । ਕੁਰੁਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਤੈਜਸ ਤੀਰਥ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਕੁਰੂ ਤੀਰਥ ਹੈ; ਕੁਰੂ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ
—ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਜਾਵੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਭੋਜਨ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ।
ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦਨਰਕਂ ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਅਨਰਕਾ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਵੇ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਨ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵੈਸ੍ਸਹ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮੰਦ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਗਮੈਃ । ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਚੈਵ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਵੇਦ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁਦ੍ਵਹ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਹ ਉਥੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਰੁਦਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਤੁ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਨ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਮੁਮਾਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਂ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਕਿਲ੍ਬਿषੈਃ । ਨਾਰਾਯਣਂ ਚਾਭਿਗਮ੍ਯ ਪਦ੍ਮਨਾਭਮਰਿਂਦਮ
ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਪਦਮਨਾਭ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾ ਕੇ—
ਸ਼ੋਭਮਾਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ । ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਨਰਾਧਿਪ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਦ੍ਯੋਤਤੇ ਸ਼ਿਵਵਤ੍ਸਦਾ । ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਸ੍ਥਿਪੁਰਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਨਰਾਧਿਪ
ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਅਸਥਿਪੁਰ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਵਨਂ ਤੀਰ੍ਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ । ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭਾਰਤ
ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਗਾਹ੍ਰਦਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕੂਪਸ਼੍ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕੂਪੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਥੇ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਗੰਗਾ ਦਾ ਹੌਦ ਤੇ ਇੱਕ ਕੂਆ ਹੈ; ਉਸ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਤੀਨ ਕਰੋੜ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ । ਆਪਗਾਯਾਂ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਤਿਂ ਪਰਾਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ । ਤਤਃ ਸ੍ਥਾਣੁਵਟਂ ਗਛੇਤ੍ਤ੍ਰਿषੁਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਉੱਚੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਤੀਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਥਾਣੁਵਟਾ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਬਦਰੀਣਾਂ ਵਨਂ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤਤਃ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਬਦਰੀ ਦੇ ਜੰਗਲ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬਦਰੀ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ । ਸਮ੍ਯਗ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਬਦਰੀਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਤੁ ਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਬਦਰੀ ਦੇ ਫਲ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ; ਜੋ ਬਦਰੀ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵੇਤ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਨਰਾਧਿਪ । ਇਂਦ੍ਰਮਾਰ੍ਗਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਨਰਾਧਿਪ
ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਦਾ ਰਸਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੋਪਵਾਸੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਏਕਰਾਤ੍ਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਏਕਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਯਤਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਤਥਾ ਗਛੇਚ੍ਚ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਨਿਯਮਤ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਤੀਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੋ ਯਤ੍ਰ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ੇਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਜ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਤਿ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ । ਸੋਮਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸੋਮਾ ਦੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਕੁਰੂਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੀਰਥ ਸੇਵਕ।
ਸੋਮਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਰੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਦਧੀਚਸ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਹ ਸੋਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਰਾਜਨ੍ਪਾਵਨਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਯਤ੍ਰ ਸਾਰਸ੍ਵਤੋ ਯਾਤਃ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਸ ਤਪਸੋਨਿਧਿਃ
ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਸਾਰਸਵਤ ਗਿਆ, ਉਹ ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਾਜਪੇਯਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਸਾਰਸ੍ਵਤੀਂ ਮਤਿਂ ਚੈਵ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਉਹ ਸਾਰਸਵਤੀ ਦੀ ਮਤਿ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਯਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਯਾ । ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮੁषਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨੁਪਵਾਸਪਰਾਯਣਃ
ਫਿਰ, ਕਨਿਆ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਨਿਯਮਤ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿੱਚ; ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਪਵਾਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਲਭੇਤ੍ਕਨ੍ਯਾਸ਼ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਬਹ੍ਮਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਂਨਿਹਿਤੀਮਪਿ
ਉਹ ਸੌ ਦਿਵਯ ਕਨਿਆਵਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਨੇੜਲੇ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।