ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤੀਰ੍ਥਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਰੁਣਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸਂਗਮਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਥੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਅਰੁਣਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਗਮ ਤੇ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਯਾ । ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਾਤਿਰਾਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਫਲਂ ਚੈਵ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਗਨਿਸ੍ਟੋਮ ਤੇ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਾਤ੍ਯਾਸਪ੍ਤਮਂ ਚੈਵ ਕੁਲਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਵਕੀਰ੍ਣਂ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕੁਰੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਰਵਾਰ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਪੀੜੀ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਥੇ ਹੀ ਅਵਕੀਰਣ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧੀਆ।
ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮਨੁਕਂਪਾਰ੍ਥਂ ਦਰ੍ਭਿਣਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪੁਰਾ । ਵ੍ਰਤੋਪਨਯਨਾਭ੍ਯਾਂ ਚਾਪ੍ਯੁਪਵਾਸੇਨ ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਦਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਇਹ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਵਰਤ, ਉਪਨਯਨ ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਿਯਾਮਂਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕ੍ਰਿਯਾਮਂਤ੍ਰਵਿਹੀਨੋऽਪਿ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਰ੍षਭ
ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ—
ਚੀਰ੍ਣਵ੍ਰਤੋ ਭਵੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਦृष੍ਟਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਸਮਾਨੀਤਾਸ਼੍ਚ ਦਰ੍ਭਿਣਾ
—ਜੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹੋਣ—
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਫਲਾਨਿ ਗੋਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਵਿਂਦਤੇ ਚ ਸਃ
—ਤਾਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੰਦ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਉਹ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਸਾਹਸ੍ਰਕਂ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਦ੍ਵੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸ਼ਤਸਹਸਰਕ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ, ਦੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥ ਸਹਸਰਕ ਨਾਮ ਦੇ ਹਨ।
ਉਭਯੋਰ੍ਹਿ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਦਾਨਂ ਵਾਪ੍ਯੁਪਵਾਸੋ ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਗੁਣਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਦੋਵੇਂ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨ ਜਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਉਪਵਾਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਰੇਣੁਕਾਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਿਤृਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਰਤਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਰੇਣੁਕਾ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਵਿਮੋਚਨ ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਜਿਤਮਨ੍ਯੁਰ੍ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਮੋਚਨ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਜੇ ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੋਵੇ—
ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਕृਤੈਃ ਪਾਪੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਂਪਰਿਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਤਤਃ ਪਂਚਵਟਂ ਗਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
—ਉਹ ਪ੍ਰਤੀਗ੍ਰਹਿ ਕਰਕੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਪੰਚਵਟਾ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ—
ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਯਤ੍ਰ ਯੋਗੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਥਾਣੁਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਵृषਧ੍ਵਜਃ
—ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਸਥਾਣੁ, ਵੱਛ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲਾ, ਆਪ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—
ਤਮਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਗਮਨਾਦੇਵ ਸਿਧ੍ਯਤਿ । ਤੈਜਸਂ ਵਾਰੁਣਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਦੀਪ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਕੇਵਲ ਉਥੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਤੈਜਸ ਤੇ ਵਾਰੁਣ ਤੀਰਥ ਆਪਣੇ ਹੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਰ੍ਦੇਵੈਰ੍ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨੈਃ । ਸੈਨਾਪਤ੍ਯੇ ਚ ਦੇਵਾਨਾਮਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਗੁਹਸ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਗੁਹਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਸੀ—
ਤੈਜਸਸ੍ਯ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਕੁਰੁਤੀਰ੍ਥਂ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ । ਕੁਰੁਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਤੈਜਸ ਤੀਰਥ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਕੁਰੂ ਤੀਰਥ ਹੈ; ਕੁਰੂ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ
—ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਜਾਵੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਭੋਜਨ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ।
ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦਨਰਕਂ ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਅਨਰਕਾ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਵੇ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਨ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵੈਸ੍ਸਹ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮੰਦ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਗਮੈਃ । ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਚੈਵ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਵੇਦ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁਦ੍ਵਹ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਹ ਉਥੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਰੁਦਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਤੁ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਨ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਮੁਮਾਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਂ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਕਿਲ੍ਬਿषੈਃ । ਨਾਰਾਯਣਂ ਚਾਭਿਗਮ੍ਯ ਪਦ੍ਮਨਾਭਮਰਿਂਦਮ
ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਪਦਮਨਾਭ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾ ਕੇ—
ਸ਼ੋਭਮਾਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ । ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਨਰਾਧਿਪ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਦ੍ਯੋਤਤੇ ਸ਼ਿਵਵਤ੍ਸਦਾ । ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਸ੍ਥਿਪੁਰਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਨਰਾਧਿਪ
ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਅਸਥਿਪੁਰ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਵਨਂ ਤੀਰ੍ਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ । ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭਾਰਤ
ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਗਾਹ੍ਰਦਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕੂਪਸ਼੍ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕੂਪੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਥੇ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਗੰਗਾ ਦਾ ਹੌਦ ਤੇ ਇੱਕ ਕੂਆ ਹੈ; ਉਸ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਤੀਨ ਕਰੋੜ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ । ਆਪਗਾਯਾਂ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਤਿਂ ਪਰਾਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ । ਤਤਃ ਸ੍ਥਾਣੁਵਟਂ ਗਛੇਤ੍ਤ੍ਰਿषੁਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਉੱਚੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਤੀਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਥਾਣੁਵਟਾ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਬਦਰੀਣਾਂ ਵਨਂ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤਤਃ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਬਦਰੀ ਦੇ ਜੰਗਲ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬਦਰੀ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ । ਸਮ੍ਯਗ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਬਦਰੀਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਤੁ ਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਬਦਰੀ ਦੇ ਫਲ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ; ਜੋ ਬਦਰੀ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।