ਪੁਨਾਤ੍ਯਾ ਸਪ੍ਤਮਂ ਚੈਵ ਕੁਲਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਰਵਾਰ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਪੀੜੀ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ, ਤ੍ਰੈਲੋਕੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪृਥੂਦਕਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ੍ਯ ਵ੍ਨृਪ । ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਿਤृਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਰਤਃ
ਪ੍ਰਥੂਦਕ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਤੋ ਵਾਪਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਾ ਪੁਰੁषੇਣ ਵਾ । ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਮਾਨੁषਬੁਦ੍ਧਿਨਾ
ਚਾਹੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਜਾਂ ਮਰਦ ਵੱਲੋਂ, ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਕੋਈ ਵੀ ਅਸ਼ੁਭ ਕੰਮ—
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰਤ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਚਾਪਿ ਲਭਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਸਭ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਮਾਹੁਃ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਤ੍ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍ । ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪृਥੂਦਕਮ੍
ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਤੋਂ ਸਰਸਵਤੀ। ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਥੂਦਕ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਮੇ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਯਸ੍ਤ੍ਯਜੇਦਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਨੁਮ੍ । ਪृਥੂਦਕੇ ਜਪ੍ਯਪਰੋ ਨੈਵ ਸਂਸਰਣਂ ਲਭੇਤ੍
ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਥੂਦਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਜਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਗੀਤਂ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰੇਣ ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਵੇਦੇ ਚ ਨਿਯਤਂ ਰਾਜਨ੍ਨਭਿਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪृਥੂਦਕਮ੍
ਇਹ ਗੀਤ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿਆਸ ਨੇ ਗਾਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ। ਰਾਜੇ, ਪ੍ਰਥੂਦਕ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾਵੋ।
ਪृਥੂਦਕਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮ । ਏਤਨ੍ਮੇਧ੍ਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਚ ਪਾਵਨਂ ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪ੍ਰਥੂਦਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਇਹ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਪਾਵਨ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਯਾਂਤਿ ਅਪਿ ਪਾਪਕृਤੋ ਜਨਾਃ । ਪृਥੂਦਕੇ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਾਹੁਰੇਵਂ ਮਨੀषਿਣਃ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਥੂਦਕ ਬਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਇਉਂ ਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਮਧੁਸ੍ਰਵਂ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਥੇ ਹੀ ਮਧੁਸਰਵ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤੀਰ੍ਥਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਰੁਣਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸਂਗਮਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਥੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਅਰੁਣਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਗਮ ਤੇ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਯਾ । ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਾਤਿਰਾਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਫਲਂ ਚੈਵ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਗਨਿਸ੍ਟੋਮ ਤੇ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਾਤ੍ਯਾਸਪ੍ਤਮਂ ਚੈਵ ਕੁਲਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਵਕੀਰ੍ਣਂ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕੁਰੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਰਵਾਰ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਪੀੜੀ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਥੇ ਹੀ ਅਵਕੀਰਣ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧੀਆ।
ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮਨੁਕਂਪਾਰ੍ਥਂ ਦਰ੍ਭਿਣਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪੁਰਾ । ਵ੍ਰਤੋਪਨਯਨਾਭ੍ਯਾਂ ਚਾਪ੍ਯੁਪਵਾਸੇਨ ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਦਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਇਹ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਵਰਤ, ਉਪਨਯਨ ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਿਯਾਮਂਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕ੍ਰਿਯਾਮਂਤ੍ਰਵਿਹੀਨੋऽਪਿ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਰ੍षਭ
ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ—
ਚੀਰ੍ਣਵ੍ਰਤੋ ਭਵੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਦृष੍ਟਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਸਮਾਨੀਤਾਸ਼੍ਚ ਦਰ੍ਭਿਣਾ
—ਜੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹੋਣ—
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਫਲਾਨਿ ਗੋਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਵਿਂਦਤੇ ਚ ਸਃ
—ਤਾਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੰਦ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਉਹ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਸਾਹਸ੍ਰਕਂ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਦ੍ਵੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸ਼ਤਸਹਸਰਕ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ, ਦੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥ ਸਹਸਰਕ ਨਾਮ ਦੇ ਹਨ।
ਉਭਯੋਰ੍ਹਿ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਦਾਨਂ ਵਾਪ੍ਯੁਪਵਾਸੋ ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਗੁਣਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਦੋਵੇਂ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨ ਜਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਉਪਵਾਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਰੇਣੁਕਾਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਿਤृਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਰਤਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਰੇਣੁਕਾ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਵਿਮੋਚਨ ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਜਿਤਮਨ੍ਯੁਰ੍ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਮੋਚਨ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਜੇ ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੋਵੇ—
ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਕृਤੈਃ ਪਾਪੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਂਪਰਿਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਤਤਃ ਪਂਚਵਟਂ ਗਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
—ਉਹ ਪ੍ਰਤੀਗ੍ਰਹਿ ਕਰਕੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਪੰਚਵਟਾ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ—
ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਯਤ੍ਰ ਯੋਗੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਥਾਣੁਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਵृषਧ੍ਵਜਃ
—ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਸਥਾਣੁ, ਵੱਛ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲਾ, ਆਪ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—
ਤਮਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਗਮਨਾਦੇਵ ਸਿਧ੍ਯਤਿ । ਤੈਜਸਂ ਵਾਰੁਣਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਦੀਪ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਕੇਵਲ ਉਥੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਤੈਜਸ ਤੇ ਵਾਰੁਣ ਤੀਰਥ ਆਪਣੇ ਹੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਰ੍ਦੇਵੈਰ੍ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨੈਃ । ਸੈਨਾਪਤ੍ਯੇ ਚ ਦੇਵਾਨਾਮਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਗੁਹਸ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਗੁਹਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਸੀ—
ਤੈਜਸਸ੍ਯ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਕੁਰੁਤੀਰ੍ਥਂ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ । ਕੁਰੁਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਤੈਜਸ ਤੀਰਥ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਕੁਰੂ ਤੀਰਥ ਹੈ; ਕੁਰੂ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ
—ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਜਾਵੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਭੋਜਨ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ।
ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦਨਰਕਂ ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਅਨਰਕਾ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਵੇ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਨ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵੈਸ੍ਸਹ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮੰਦ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਗਮੈਃ । ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਚੈਵ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਵੇਦ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁਦ੍ਵਹ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਹ ਉਥੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਰੁਦਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ।