ਅਹੋ ਮਹਰ੍षੇ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨृਤ੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍ । ਹਰ੍षਸ੍ਥਾਨਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਤਵਾਦ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ
ਅਹੋ ਮਹਾਰਸ਼ੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ?
ऋषਿਰੁਵਾਚ-। ਤਪਸ੍ਵਿਨੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮਪਥਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਕਿਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤਾਚ੍ਛਾਕਰਸਂ ਸृਤਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਰਾਖ ਦਾ ਧਾਰ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਨृਤ੍ਤੋऽਹਂ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ । ਤਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵ ऋषਿਂ ਰਾਗੇਣ ਮੋਹਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਾਖ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਿਹਾ।
ਅਹਂ ਤੁ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਵਿਪ੍ਰ ਨ ਗਚ੍ਛਾਮੀਹ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਵੈ ਤਦਾ
ਪਰ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ। ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ—
ਅਂਗੁਲ੍ਯਗ੍ਰੇਣ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ੍ਵਾਂਗੁष੍ਠਸ੍ਤਾਡਿਤੋऽਨਘ । ਤਸ੍ਯ ਭਸ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨਿਃਸृਤਂ ਹਿਮਸਂਨਿਭਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਉਹਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਆਗੇਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਅੰਗੂਠਾ ਮਾਰਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਰਾਖ ਨਿਕਲ ਆਈ, ਜੋ ਬਰਫ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀ ਸੀ।
ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਰੀਡਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸ ਮੁਨਿਃ ਪਾਦਯੋਰ੍ਗਤਃ । ਨਾਨ੍ਯਂ ਦੇਵਾਦਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਰੁਦ੍ਰਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਮਹਤ੍
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਲੱਜਾ ਆਈ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਰੁਦ੍ਰ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਸੁਰਾਸੁਰਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਗਤਿਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਸ਼ੂਲਧृਕ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਬਣੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਦੇਵੈਰਪਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਕੁਤੋ ਮਯਾ
ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ, ਸਭ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਸੁਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਯੋऽਨਘ । ਸਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਕਰ੍ਤਾ ਕਾਰਯਿਤਾਨ੍ਵਹਮ੍
ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ, ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਹੀ ਦਿਖਦੇ ਹਨ, ਸਰਵੇਸ਼ਵਰ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਬਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੋਦਂਤੀਹਾਕੁਤੋਭਯਾਃ । ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸ ऋषਿਃ ਪ੍ਰਣਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇੰਝ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵ ਤਪੋ ਮੇ ਨ ਕ੍ਸ਼ਰੇਤ ਵੈ । ਤਤੋ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਹਾਦੇਵ, ਮੇਰਾ ਤਪ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਤਪਸ੍ਤੇ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਧਾ । ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਚੇਹ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਤਪ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਾਂਗਾ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਸਪ੍ਤਸਾਰਸ੍ਵਤੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਅਰ੍ਚਯਿष੍ਯਂਤਿ ਯੇ ਤੁ ਮਾਮ੍ । ਨ ਤੇषਾਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਕਿਂਚਿਦਿਹ ਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਵਾ
ਜੋ ਸੱਤ ਸਰਸਵਤੀ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਸ ਲੋਕ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ।
ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਾਰਸ੍ਵਤਂ ਚਾਪਿ ਲੋਕਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ
ਉਹ ਸਰਸਵਤ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਉਥੇ ਹੀ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵੌਸ਼ਨਸਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਔਸ਼ਨਸਾ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਤਪ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਾਂ ਕਿਲ ਭਾਰਤ । ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਕਰੋਤ੍ਤਤ੍ਰ ਭਾਰ੍ਗਵਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਭਾਰਤ, ਭਗਵਾਨ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ, ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਗਾਈ।
ਕਪਾਲਮੋਚਨਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਕਪਾਲਮੋਚਨ ਤੀਰਥ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਨਸਾਨ ਜਦੋਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਅਗ੍ਨਿਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਉਥੋਂ ਬਾਅਦ ਅਗਨਿਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਗਨੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਉੱਧਾਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਮਭਿਜਾਯਤੇ
ਉਥੇ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਹਾਰਾਜ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੋਨਿਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਬ੍ਰਹਮਯੋਨੀ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਾਤ੍ਯਾ ਸਪ੍ਤਮਂ ਚੈਵ ਕੁਲਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਰਵਾਰ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਪੀੜੀ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ, ਤ੍ਰੈਲੋਕੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪृਥੂਦਕਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ੍ਯ ਵ੍ਨृਪ । ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਿਤृਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਰਤਃ
ਪ੍ਰਥੂਦਕ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਤੋ ਵਾਪਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਾ ਪੁਰੁषੇਣ ਵਾ । ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਮਾਨੁषਬੁਦ੍ਧਿਨਾ
ਚਾਹੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਜਾਂ ਮਰਦ ਵੱਲੋਂ, ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਕੋਈ ਵੀ ਅਸ਼ੁਭ ਕੰਮ—
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰਤ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਚਾਪਿ ਲਭਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਸਭ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਮਾਹੁਃ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਤ੍ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍ । ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪृਥੂਦਕਮ੍
ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਤੋਂ ਸਰਸਵਤੀ। ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਥੂਦਕ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਮੇ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਯਸ੍ਤ੍ਯਜੇਦਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਨੁਮ੍ । ਪृਥੂਦਕੇ ਜਪ੍ਯਪਰੋ ਨੈਵ ਸਂਸਰਣਂ ਲਭੇਤ੍
ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਥੂਦਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਜਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਗੀਤਂ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰੇਣ ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਵੇਦੇ ਚ ਨਿਯਤਂ ਰਾਜਨ੍ਨਭਿਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪृਥੂਦਕਮ੍
ਇਹ ਗੀਤ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿਆਸ ਨੇ ਗਾਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ। ਰਾਜੇ, ਪ੍ਰਥੂਦਕ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਜਾਵੋ।
ਪृਥੂਦਕਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮ । ਏਤਨ੍ਮੇਧ੍ਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਚ ਪਾਵਨਂ ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪ੍ਰਥੂਦਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਇਹ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਪਾਵਨ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਯਾਂਤਿ ਅਪਿ ਪਾਪਕृਤੋ ਜਨਾਃ । ਪृਥੂਦਕੇ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਾਹੁਰੇਵਂ ਮਨੀषਿਣਃ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਥੂਦਕ ਬਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਇਉਂ ਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਮਧੁਸ੍ਰਵਂ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਥੇ ਹੀ ਮਧੁਸਰਵ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।