ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਕਨ੍ਯਾਤੀਰ੍ਥਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕਨ੍ਯਾਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਹੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਕਨਿਆ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਥਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍ਣਾਵਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਉੱਤਮ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਹਰ ਵਰਗ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਗਚ੍ਛੇਤ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸੋਮਤੀਰ੍ਥਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਸੋਮਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਸੋਮਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਸਪ੍ਤਸਾਰਸ੍ਵਤਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਰਾਧਿਪ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਸੋਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਤਸਾਰਸਵਤ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਮਂਕਣਕਃ ਸਿਦ੍ਧੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਰ੍ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਪੁਰਾ ਮਂਕਣਕੋ ਰਾਜਨ੍ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰੇਣੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਥੇ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਿੱਧ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਮੰਕਣਕ ਨੇ, ਕਦੇ ਇੱਕ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਛੇਦਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਤਃ ਕਿਲ ਕਰੇ ਰਾਜਨ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਕਰਸੋऽਸ੍ਰਵਤ੍ । ਸ ਵੈ ਸ਼ਾਕਰਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਾਵਿष੍ਟੋ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਾਕ ਦਾ ਰਸ ਵਗਿਆ; ਉਹ ਰਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਤਪੱਸਵੀ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਨਨਰ੍ਤ ਕਿਲ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ । ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਨृਤ੍ਤੇ ਵੈ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਂਗਮਂ ਚ ਯਤ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਨੱਚਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਚਲ ਸੀ—
ਪ੍ਰਨृਤ੍ਤਮੁਭਯਂ ਵੀਰ ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਮੋਹਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵੈਰ੍ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨੈਃ
—ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ—
ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਵੈ ऋषੇਰਰ੍ਥੇ ਮਹਾਦੇਵੋ ਨਰਾਧਿਪ । ਨਾਯਂ ਨृਤ੍ਯੇਦ੍ਯਥਾ ਦੇਵ ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮਹਾਰਾਜ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਕ ਮਕਸਦ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਨੱਚਣ ਦੀ ਵਜਾਇ, ਉਹਦੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰ।
ਤਤੋ ਦੇਵੋ ਮੁਨਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਾਵਿष੍ਟੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਨृਤ੍ਯਂਤਮਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚੈਨਂ ਸ੍ਥਿਰਾਣਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਢੀਠਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਅਹੋ ਮਹਰ੍षੇ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨृਤ੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍ । ਹਰ੍षਸ੍ਥਾਨਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਤਵਾਦ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ
ਅਹੋ ਮਹਾਰਸ਼ੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ?
ऋषਿਰੁਵਾਚ-। ਤਪਸ੍ਵਿਨੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮਪਥਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਕਿਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤਾਚ੍ਛਾਕਰਸਂ ਸृਤਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਰਾਖ ਦਾ ਧਾਰ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਨृਤ੍ਤੋऽਹਂ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ । ਤਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵ ऋषਿਂ ਰਾਗੇਣ ਮੋਹਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਾਖ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਿਹਾ।
ਅਹਂ ਤੁ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਵਿਪ੍ਰ ਨ ਗਚ੍ਛਾਮੀਹ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਵੈ ਤਦਾ
ਪਰ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ। ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ—
ਅਂਗੁਲ੍ਯਗ੍ਰੇਣ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ੍ਵਾਂਗੁष੍ਠਸ੍ਤਾਡਿਤੋऽਨਘ । ਤਸ੍ਯ ਭਸ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨਿਃਸृਤਂ ਹਿਮਸਂਨਿਭਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਉਹਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਆਗੇਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਅੰਗੂਠਾ ਮਾਰਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਰਾਖ ਨਿਕਲ ਆਈ, ਜੋ ਬਰਫ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀ ਸੀ।
ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਰੀਡਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸ ਮੁਨਿਃ ਪਾਦਯੋਰ੍ਗਤਃ । ਨਾਨ੍ਯਂ ਦੇਵਾਦਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਰੁਦ੍ਰਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਮਹਤ੍
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਲੱਜਾ ਆਈ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਰੁਦ੍ਰ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਸੁਰਾਸੁਰਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਗਤਿਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਸ਼ੂਲਧृਕ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਬਣੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਦੇਵੈਰਪਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਕੁਤੋ ਮਯਾ
ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ, ਸਭ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਸੁਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਯੋऽਨਘ । ਸਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਕਰ੍ਤਾ ਕਾਰਯਿਤਾਨ੍ਵਹਮ੍
ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ, ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਹੀ ਦਿਖਦੇ ਹਨ, ਸਰਵੇਸ਼ਵਰ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਬਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੋਦਂਤੀਹਾਕੁਤੋਭਯਾਃ । ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸ ऋषਿਃ ਪ੍ਰਣਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇੰਝ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵ ਤਪੋ ਮੇ ਨ ਕ੍ਸ਼ਰੇਤ ਵੈ । ਤਤੋ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਹਾਦੇਵ, ਮੇਰਾ ਤਪ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਤਪਸ੍ਤੇ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਧਾ । ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਚੇਹ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਤਪ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਾਂਗਾ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਸਪ੍ਤਸਾਰਸ੍ਵਤੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਅਰ੍ਚਯਿष੍ਯਂਤਿ ਯੇ ਤੁ ਮਾਮ੍ । ਨ ਤੇषਾਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਕਿਂਚਿਦਿਹ ਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਵਾ
ਜੋ ਸੱਤ ਸਰਸਵਤੀ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਸ ਲੋਕ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ।
ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਾਰਸ੍ਵਤਂ ਚਾਪਿ ਲੋਕਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ
ਉਹ ਸਰਸਵਤ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਉਥੇ ਹੀ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵੌਸ਼ਨਸਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਔਸ਼ਨਸਾ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਤਪ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਾਂ ਕਿਲ ਭਾਰਤ । ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਕਰੋਤ੍ਤਤ੍ਰ ਭਾਰ੍ਗਵਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਭਾਰਤ, ਭਗਵਾਨ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ, ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਗਾਈ।
ਕਪਾਲਮੋਚਨਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਕਪਾਲਮੋਚਨ ਤੀਰਥ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਨਸਾਨ ਜਦੋਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਅਗ੍ਨਿਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਉਥੋਂ ਬਾਅਦ ਅਗਨਿਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਗਨੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਉੱਧਾਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਮਭਿਜਾਯਤੇ
ਉਥੇ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਹਾਰਾਜ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੋਨਿਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਬ੍ਰਹਮਯੋਨੀ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।