ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਕੋਟੀਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਵਾਮਨਕਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਪਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਚ ਵਾਮਨਮ੍
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਾਮਨਕਾ ਜਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਵਾਮਨ ਜੀ ਦੀ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਕੁਲਂਪੁਨੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੁਨਾਤਿ ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਨਰਃ
—ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਵੰਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਵਨਸ੍ਯ ਹ੍ਰਦਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮਰੁਤਾਂ ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵਾਯੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਪਵਨਾ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਯੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਮਰਾਣਾਂ ਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯਾਮਰਾਧਿਪਮ੍ । ਅਮਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅਮਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਲਿਹੋਤ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ਼ਾਲਿਸੂਰ੍ਯੇ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਵਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਸ਼ਾਲਿਹੋਤਰ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਿਸੂਰਜ ਤੇ, ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਉਹਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਕੁਂਜਂ ਚ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਨਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਸ੍ਰੀਕੁੰਜ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜਨ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨੈਮਿषਿਕੁਂਜਂ ਚ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ऋषਯਃ ਕਿਲ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਨੈਮਿषੇਯਾਸ੍ਤਪੋਧਨਾਃ
ਫਿਰ, ਬੜੀ ਔਖੀ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਨੈਮੀਸ਼ ਕੁੰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਨੈਮੀਸ਼ ਦੇ ਤਪੱਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ—
ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਗਤਾਃ ਪੁਰਾ । ਤਤਃ ਕੁਂਜਃ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਕृਤੋ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ
—ਕਦੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਗਏ ਸਨ; ਉਥੋਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਸਰਸਵਤੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਕੁੰਜ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ऋषੀਣਾਮਵਕਾਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾ ਤੁष੍ਟਿਕਰੋ ਮਹਾਨ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਂਜੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਹ ਕੁੰਜ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਥਾਂ ਬਣ ਗਿਆ; ਉਸ ਕੁੰਜ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਕਨ੍ਯਾਤੀਰ੍ਥਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕਨ੍ਯਾਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਹੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਕਨਿਆ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਥਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍ਣਾਵਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਉੱਤਮ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਹਰ ਵਰਗ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਗਚ੍ਛੇਤ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸੋਮਤੀਰ੍ਥਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਸੋਮਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਸੋਮਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਸਪ੍ਤਸਾਰਸ੍ਵਤਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਰਾਧਿਪ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਸੋਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਤਸਾਰਸਵਤ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਮਂਕਣਕਃ ਸਿਦ੍ਧੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਰ੍ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਪੁਰਾ ਮਂਕਣਕੋ ਰਾਜਨ੍ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰੇਣੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਥੇ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਿੱਧ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਮੰਕਣਕ ਨੇ, ਕਦੇ ਇੱਕ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਛੇਦਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਤਃ ਕਿਲ ਕਰੇ ਰਾਜਨ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਕਰਸੋऽਸ੍ਰਵਤ੍ । ਸ ਵੈ ਸ਼ਾਕਰਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਾਵਿष੍ਟੋ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਾਕ ਦਾ ਰਸ ਵਗਿਆ; ਉਹ ਰਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਤਪੱਸਵੀ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਨਨਰ੍ਤ ਕਿਲ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ । ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਨृਤ੍ਤੇ ਵੈ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਂਗਮਂ ਚ ਯਤ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਨੱਚਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਚਲ ਸੀ—
ਪ੍ਰਨृਤ੍ਤਮੁਭਯਂ ਵੀਰ ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਮੋਹਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵੈਰ੍ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨੈਃ
—ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ—
ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਵੈ ऋषੇਰਰ੍ਥੇ ਮਹਾਦੇਵੋ ਨਰਾਧਿਪ । ਨਾਯਂ ਨृਤ੍ਯੇਦ੍ਯਥਾ ਦੇਵ ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮਹਾਰਾਜ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਕ ਮਕਸਦ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਨੱਚਣ ਦੀ ਵਜਾਇ, ਉਹਦੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰ।
ਤਤੋ ਦੇਵੋ ਮੁਨਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਾਵਿष੍ਟੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਨृਤ੍ਯਂਤਮਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚੈਨਂ ਸ੍ਥਿਰਾਣਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਢੀਠਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਅਹੋ ਮਹਰ੍षੇ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨृਤ੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍ । ਹਰ੍षਸ੍ਥਾਨਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਤਵਾਦ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ
ਅਹੋ ਮਹਾਰਸ਼ੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ?
ऋषਿਰੁਵਾਚ-। ਤਪਸ੍ਵਿਨੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮਪਥਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਕਿਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤਾਚ੍ਛਾਕਰਸਂ ਸृਤਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਰਾਖ ਦਾ ਧਾਰ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਨृਤ੍ਤੋऽਹਂ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ । ਤਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵ ऋषਿਂ ਰਾਗੇਣ ਮੋਹਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਾਖ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਿਹਾ।
ਅਹਂ ਤੁ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਵਿਪ੍ਰ ਨ ਗਚ੍ਛਾਮੀਹ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਵੈ ਤਦਾ
ਪਰ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ। ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ—
ਅਂਗੁਲ੍ਯਗ੍ਰੇਣ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ੍ਵਾਂਗੁष੍ਠਸ੍ਤਾਡਿਤੋऽਨਘ । ਤਸ੍ਯ ਭਸ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨਿਃਸृਤਂ ਹਿਮਸਂਨਿਭਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਉਹਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਆਗੇਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਅੰਗੂਠਾ ਮਾਰਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਰਾਖ ਨਿਕਲ ਆਈ, ਜੋ ਬਰਫ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀ ਸੀ।
ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਰੀਡਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸ ਮੁਨਿਃ ਪਾਦਯੋਰ੍ਗਤਃ । ਨਾਨ੍ਯਂ ਦੇਵਾਦਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਰੁਦ੍ਰਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਮਹਤ੍
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਲੱਜਾ ਆਈ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਰੁਦ੍ਰ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਸੁਰਾਸੁਰਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਗਤਿਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਸ਼ੂਲਧृਕ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਬਣੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਦੇਵੈਰਪਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਕੁਤੋ ਮਯਾ
ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ, ਸਭ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਸੁਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਯੋऽਨਘ । ਸਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਕਰ੍ਤਾ ਕਾਰਯਿਤਾਨ੍ਵਹਮ੍
ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ, ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਹੀ ਦਿਖਦੇ ਹਨ, ਸਰਵੇਸ਼ਵਰ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਬਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੋਦਂਤੀਹਾਕੁਤੋਭਯਾਃ । ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸ ऋषਿਃ ਪ੍ਰਣਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇੰਝ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।