ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਂਗਮਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਮੁਪਾਸੀਤ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਗਮ ਤੇ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ।
ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ऋषਯਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ । ਅਭਿਗਚ੍ਛਂਤਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਚੈਤ੍ਰਸ਼ੁਕ੍ਲਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਮ੍
ਉਥੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਚੈਤਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵਿਂਦੇਦ੍ਬਹੁਸੁਵਰ੍ਣਕਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ऋषੀਣਾਂ ਯਤ੍ਰ ਸਤ੍ਰਾਣਿ ਸਮਾਪ੍ਤਾਨਿ ਨਰਾਧਿਪ । ਤਤ੍ਰਾਵਸਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜਿਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਯਗ ਪੂਰੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦਉਵਾਚ-। ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਭਿष੍ਟੁਤਮ੍ । ਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਤਦ੍ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵਜਂਤਵਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਫਿਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਵਸਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਯ ਏਵਂ ਸਤਤਂ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਕਹੇ—'ਮੈਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਵੱਸਾਂਗਾ', ਤੇ ਇਹ ਨਿੱਤ ਭਾਵ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਮਾਸਂ ਵਸੇਦ੍ਧੀਰਃ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਨਰਾਧਿਪ । ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਚਾਰਣਾਃ
ਉਥੇ, ਧੀਰ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਵੱਸੇ, ਰਾਜਾ, ਜਿਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸੋ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼੍ਚ ਮਹੀਪਤੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਮਭਿਗਚ੍ਛਂਤਿ ਭਾਰਤ
ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਸੱਪ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਮਹਾਂਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਖੇਤਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਰਤ।
ਮਨਸਾਪ੍ਯਭਿਕਾਮਸ੍ਯ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ । ਪਾਪਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨ ਵਿਚ ਹੀ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਉਥੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਹਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ । ਵਾਜਪੇਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਜਾ ਕੇ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਜਪੇਯ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਮਤ੍ਤਰ੍ਣਕਂ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਯਂ ਵੈ ਸਮਭਿਵਾਦ੍ਯੈਵ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮਸਤ ਅਰਣਕਾ ਜੋ ਦਰਵਾਜੇ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ—ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ੍ਥਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਤਤਂ ਨਾਮ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੋ ਹਰਿਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤ੍ਰਿਲੋਕਪ੍ਰਭਵਂ ਹਰਿਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਹਰੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਾਰਿਪ੍ਲਵਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਾਤਿਰਾਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਫਿਰ ਪਾਰਿਪਲਵ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਇਥੇ ਮਨੁੱਖ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਤੇ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਤੀਰ੍ਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤਤਃ ਸ਼ਾਲ੍ਵਿਕਿਨੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਨਰਾਧਿਪ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਾਲਵਿਕਿਨੀ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਿਕੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਦੇਵ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍ । ਸਰ੍ਪਨੀਵਿਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਾਗਾਨਾਂ ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧਾਂ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸਰਪਨੀਵੀ, ਜੋ ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ—
ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਮਤਰ੍ਣਕਮ੍
ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਹੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਦਰਵਾਜੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਅਰਣਕਾ ਕੋਲ ਜਾਵੋ।
ਤਤ੍ਰੋष੍ਯ ਰਜਨੀਮੇਕਾਂ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤਤਃਪਂਚਨਦਂਗਤ੍ਵਾਨਿਯਤੋਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਪੰਜਨਦ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਨਿਯਮਤ ਆਚਰਨ ਤੇ ਨਿਯਤ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ—
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਹਯਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਅਸ਼੍ਵਿਨੀਤੀਰ੍ਥਮਾਗਮ੍ਯ ਰੂਪਵਾਨਭਿਜਾਯਤੇ
ਕੋਟੀਤੀਰਥ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਹਯਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਵਾਰਾਹਂ ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਾਰਾਹਰੂਪੇਣ ਪੁਰਾ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ, ਵਾਰਾਹਾ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾਵੋ; ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੂਰ (ਵਾਰਾਹਾ) ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤਤੋ ਜਯਿਨ੍ਯਾਂ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸੋਮਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮਾਵਿਸ਼ੇਤ੍
ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੈਨੀ ਵਿਚ ਸੋਮਾ ਤੀਰਥ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੋ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰਾਜਸੂਯਸ੍ਯ ਮਾਨਵਃ । ਏਕਹਂਸੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਏਕਹੰਸ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਸ਼ੌਚਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ । ਪੁਂਡਰੀਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕृਤਸ਼ੌਚੋ ਭਵੇਚ੍ਚ ਸਃ
ਕ੍ਰਿਤਸ਼ੌਚ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੀਰਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੰਡਰੀਕ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਮੁਂਜਾਵਟਂ ਨਾਮ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਤਤ੍ਰੋष੍ਯ ਰਜਨੀਮੇਕਾਂ ਗਾਣਪਤ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਫਿਰ, ਮੁੰਜਾਵਟਾ ਨਾਮਕ ਥਾਂ, ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਗਣਪਤਿ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਜਯਾਂ ਲੋਕਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਾਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਭਿਗਮ੍ਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਕਾਮਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਥੇ ਹੀ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਜਯਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਦ੍ਦ੍ਵਾਰਂ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਪਾਵृਤ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਸਮਾਵृਤਃ
ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਦਾ ਉਹ ਦਰਵਾਜਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਹੇ ਭਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਤੀਰਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਸ੍ਮृਤੇ ਪੁष੍ਕਰਾਣਾਂ ਤੁ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਰ੍ਚ੍ਯ ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ । ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇਨ ਰਾਮੇਣ ਆਹੂਤੇ ਵੈ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਜੀ ਵਲੋਂ ਬੁਲਾਏ ਹੋਏ—
ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨਸ਼੍ਵਮੇਧਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ । ਤਤੋ ਰਾਮਹ੍ਰਦਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਨਰਾਧਿਪ
ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਤੀਰਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਮਹਰਦ ਤੇ ਜਾਵੇ।
ਯਤ੍ਰ ਰਾਮੇਣ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤਰਸਾ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਾ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਹ੍ਰਦਾਃ ਪਂਚ ਨਿषੇਵਿਤਾਃ । ਪੂਰਯਿਤ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਰੁਧਿਰੇਣੇਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਜਿਥੇ ਰਾਮ ਨੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਪੰਜ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਝੀਲਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ—ਇਹ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਪਿਤਰਸ੍ਤਰ੍ਪਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਾਃ । ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਿਤਰਃ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਰਾਮਮੂਚੁਰ੍ਮਹੀਪਤੇ
ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦਾਦੇ-ਪ੍ਰਦਾਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ; ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ।