ਨृਸਿਂਹੇਤਿ ਨृਸਿਂਹੇਤਿ ਯ ਉਚ੍ਚੈਰ੍ਨਦਤੇ ਨਰਃ । ਤਾਦृਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਬ੍ਦੋ ਵੈ ਜਾਯਤੇ ਨਗਨਂਦਿਨਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ 'ਨਰਸਿੰਘ! ਨਰਸਿੰਘ!' ਪੁਕਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਰੂਹ, ਉਥੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਹੇਮਹਾਰੀ ਵਾ ਸੁਰਾਪੋ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ । ਸਿਂਧੌ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਯੇ ਜਨਾਃ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਸੋਨਾ ਚੋਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਸਿੰਧ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹਃ ਸ਼੍ਰੀਨृਸਿਂਹ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਦਸ਼ਾਰਾਤ੍ਰਿਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਮਾਨਵਾ ਯੇ ਵਸਂਤਿ ਹਿ
ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਦੱਸ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਤੇ ਜ੍ਞੇਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਾਣੋ ਨਾਸਤ੍ਯਂ ਮਾਮਕਂ ਵਚਃ । ਨਿਵਸਂਤਿ ਕਲੌ ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍ਣਾ ਯੇ ਦ੍ਵਿਜਪੂਰ੍ਵਕਾਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਝੂਠ ਨਹੀਂ; ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਹਨ,
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਵਤ੍ਤੇऽਪਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਵੇਦਬਾਹ੍ਯਾਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ । ਮਾਂਸਂ ਖਾਦਂਤਿ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਮਦ੍ਯਪਾਨਂ ਪਪੁਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਚਾਹੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਲੱਗਣ, ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੇਦ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਉਥੇ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤੋ ਹ੍ਯਧਰ੍ਮਰੂਪਾਸ੍ਤੇ ਪਾਪਿष੍ਠਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸਂਧ੍ਯਾਹੀਨਾ ਯਥਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵੇਦਬਾਹ੍ਯਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਅਧਰਮ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਾਪੀ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਸੰਧਿਆ ਰਹਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਵੇਦ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹਨ।
ਨਿਵਸਂਤਿ ਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਯਾਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਏਕਮੇਵ ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨृਸਿਂਹਾਖ੍ਯਂ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ । ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਪਾਨ੍ਨਰਃ ਸਦ੍ਯੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਨਗਰ ਦੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਇਕੋ ਵੱਡਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਨਰਸਿੰਘ ਹੈ; ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਨृਸਿਂਹੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਨਾਮ ਚਤੁਃਸਪ੍ਤਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਪੰਜਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਵਿੱਚ, ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਇਕ ਸੌ ਚੌਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ । ਆਦਿਮਸ੍ਯੈਵਮਾਖ੍ਯਾਨਮੁਦੀਰਿਤਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ਼ृਣੁ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਨ੍ਯੇषਾਮਧ੍ਯਾਯਾਨਾਮਪੀਂਦਿਰੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੀ ਵਧੀਆ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ ਗਈ; ਹੁਣ, ਹੇ ਇੰਦਿਰਾ, ਹੋਰ ਅਧਿਆਇਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਸੁਣ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਾਸੀਦਾਮ੍ਨਾਯਵਾਦਿਨਾਮ੍ । ਪੁਰੇ ਪੁਰਂਦਰਾਹ੍ਵਾਨੇ ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਆਮਨਾਯ ਮੰਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰੰਦਰ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਨਗਰ ਸੀ; ਉਥੇ ਦੇਵਸ਼ਰਮ ਨਾਮ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ।
ਅਰ੍ਚਿਤਾਤਿਥਿਰਾਮ੍ਨਾਤੋ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਆਹਰ੍ਤਾ ਕ੍ਰਤੁਸਂਘਾਨਾਂ ਤਾਪਸਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਕਈ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।
ਦੇਵਾਨ੍ਸਂਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਹਵ੍ਯੈਰ੍ਹੁਤਵਹਂ ਚਿਰਮ੍ । ਨ ਚੋਪਲੇਭੇ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਾਂਤਿਮੇਕਾਂਤਿਕੀਂ ਤਤਃ
ਉਹ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਫਿਰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਿਆ।
ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਯਸਂ ਸ ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਸ੍ਤਾਪਸਾਨਨੁਵਾਸਰਮ੍ । ਸਿषੇਵੇ ਸਤ੍ਯਸਂਕਲ੍ਪਾਨਨਲ੍ਪੈਰੇਵ ਕਲ੍ਪਕੈਃ
ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਕਈ ਠੀਕ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ।
ਏਵਮਾਚਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਲੇ ਮਹਤਿ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਮੁਕ੍ਤਕਰ੍ਮਾ ਤਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਪੁਰਾ ਭੁਵਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਆਇਆ ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸੀ।
ਅਨੁਭੂਤਨਿਰਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਨਾਸਾਗ੍ਰਨ੍ਯਸ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਸ਼ਾਂਤਚੇਤਾਃ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨਾਨਂਦਨਿਰ੍ਭਰਃ
ਜੋ ਅਨੁਭਵ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਨੱਕ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਟਿਕਾਈ ਹੋਈ, ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਾਦੌ ਤਸ੍ਯੋਪਸਂਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਣਤੇਨਾਂਤਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਚਕਾਰ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਦ੍ਵਾਨਤਿਥਿਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਵਿਦਵਾਨ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾਨ-ਸੇਵਾ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ।
ਤਂ ਚ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਭਾਵੇਨ ਪਰਿਤੁष੍ਟਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍ । ਪ੍ਰਣਤਃ ਪਰਿਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਨਿਰ੍ਵਾਣਸ੍ਥਿਤਿਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਾਫ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਤ੍ਰਿਪਤ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਿਰਵਾਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸ ਤਸ੍ਮੈ ਕਥਯਾਮਾਸ ਪੁਰੇऽਸੌ ਪੁਰਨਾਮਨਿ । ਮਿਤ੍ਰਵਂਤਮਜਾਪਾਲਮੁਪਦੇष੍ਟਾਰਮਾਤ੍ਮਵਿਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਉਸ ਪੁਰਾਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਮਿਤਰਵੰਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਅਜਾਪਾਲ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਸੀ।
ਸ ਚਾਭਿਵਂਦ੍ਯ ਤਤ੍ਪਾਦਾਵੇਤ੍ਯਸੌ ਪੁਰਮੂਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਦਿਸ਼ੋਭਾਗੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਪੁਲਂ ਵਨਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਰੌਣਕ ਵਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ।
ਮਾਰੁਤਾਂਦੋਲਿਤਾਨੇਕ ਕੁਸੁਮਾਮੋਦਸੁਂਦਰਮ੍ । ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਭ੍ਰਮਰੋਦ੍ਗੀਤ ਨਾਦਾਪੂਰਿਤਦਿਙ੍ਮੁਖਮ੍
ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਕਈ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਮਹਿਕਦਾਰ, ਤੇ ਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੀਤ-ਧੁਨ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰਪੂਰ ਹੋਈਆਂ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਸਰਿਤ੍ਤੀਰੇ ਨਿषੀਦਂਤਂ ਸ਼ਿਲਾਤਲੇ । ਮਿਤ੍ਰਵਂਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਸਾਨਂਦਸ੍ਤਿਮਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪੱਥਰ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਉਹ ਨੇ ਮਿਤਰਵੰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤਸੱਲੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਅਪਿ ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕਂ ਵੈਰਂ ਹਿਤ੍ਵਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵਿਰੋਧਿਭਿਃ । ਸਤ੍ਵੈਰਾਵृਤਮੁਦ੍ਯਾਨੇ ਮਂਦਸ੍ਯਂਦਨਭਾਸ੍ਵਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਨਰਮ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੌਲੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ।
ਸ਼ਾਂਤੇषੁ ਮृਗਯੂਥੇषੁ ਦਸ਼ਾਨਂਦਮਨੋਜ੍ਞਯਾ । ਕृਪਾਨੁਵਿਦ੍ਧਯਾ ਭੂਮਿਂ ਨਿषਿਂਚਂਤਮਿਵਾਮृਤਮ੍
ਸ਼ਾਂਤ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹਾਲਤ ਨਾਲ, ਦਇਆ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਵਹ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਪੇਤ੍ਯ ਵਿਨਯੇਨਾਮੁਮੁਨ੍ਮਨਾਃ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ । ਕਿਂਚਿਦਾਨਮ੍ਰਸ਼ਿਰਸਾ ਤੇਨਾਪਿ ਸ ਤੁ ਸਤ੍ਕृਤਃ
ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਮਨ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁਕ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ।
ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਤਤੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਮਿਤ੍ਰਵਂਤਮਨਨ੍ਯਧੀਃ । ਸਮਾਪ੍ਤਧ੍ਯਾਨਕਾਲਂ ਸ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ੍ਸਮਾਹਿਤਃ
ਫਿਰ ਵਿਦਵਾਨ, ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਿਤਰਵੰਤ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਦਾ ਧਿਆਨ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ। ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਵੇਤ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਦਮੁष੍ਮਿਨ੍ਮਨੋਰਥੇ । ਲਬ੍ਧਸਿਦ੍ਧਿਮੁਪਾਯਂ ਮਾਮੁਪਦੇष੍ਟੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ
ਦੇਵਸ਼ਰਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਇਸ ਇੱਛਾ ਵਿਚ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਪਾਉਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਪਰਾਮृਸ਼੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸੋऽਪਿ ਮਿਤ੍ਰਵਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਮਿਤ੍ਰਵਾਨੁਵਾਚ। ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਮੁਚ੍ਯਮਾਨਮਿਦਂ ਮਯਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਿਤਰਵੰਤ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਮਿਤਰਵੰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਦਵਾਨ ਜੀ, ਜਾਣੋ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਤਿ ਗੋਦਾਵਰੀਤੀਰੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਾਭਿਧਂ ਪੁਰਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਦਮਨਾਮਾਸੀਦਨ੍ਵਯੇ ਚ ਮਨੀषਿਣਾਮ੍
ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ; ਉਥੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਦੁਰਦਮ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਵਿਕ੍ਰਮੋ ਨਾਮ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਦਾਨਾਨਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਉਦਰਂਭਰਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਕਰਮ ਹੈ। ਉਹ ਸੇਵਾ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਿਰਫ਼ ਪੇਟ ਭਰਨ ਲਈ ਹੀ ਹੈ।
ਕਾਲੇਨ ਕਾਲਪਾਸ਼ੇਨ ਬਦ੍ਧਾਨੀਤੋ ਯਮਾਲਯਮ੍ । ਨਿਰਯੇषੁ ਸਮਗ੍ਰੇषੁ ਯਾਤਨਾ ਅਨੁਭੂਯ ਚ
ਕਾਲ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਨਰਕ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਯਾਤਨਾਵਾਂ ਭੋਗੀਆਂ।