ਸ੍ਨਾਯਂਤੇ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵृਤ੍ਤਾ ਵੈ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੀਂ ਸਦਾ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਦ੍ਯੋਤਤੇ ਸ਼ਿਵਵਤ੍ਸਦਾ
ਉੱਥੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉੱਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ । ਕੁਮਾਰਕੋਟਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਯਤਃ ਕੁਰੁਨਂਦਨ
ਤੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਉੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਵਰਗਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਨੇਮ ਨਾਲ ਕੁਮਾਰਕੋਟੀ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪਿਤृਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਰਤਃ । ਗਵਾਮਯੁਤਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਉਥੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਉੱਚਾ ਚੁਕਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਰੁਦ੍ਰਕੋਟਿਂ ਸਮਾਹਿਤਾਃ । ਪੁਰਾ ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਰਾਜ ऋषਿਕੋਟਿਃ ਸਮਾਹਿਤਾ
ਫਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਰੁਦ੍ਰਕੋਟੀ ਵੱਲ ਜਾਣ, ਜਿਥੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ ਇਕੱਠ ਹੋ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਵਰ੍षੇਣ ਚ ਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਦੇਵਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਅਹਂਪੂਰ੍ਵਮਹਂਪੂਰ੍ਵਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍
ਹਰ ਸਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਰ ਰਿਸ਼ੀ ਸੋਚਦਾ ਸੀ—'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਏਵਂ ਸਂਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਰਾਜਨृषਯਃ ਕਿਲਭਾਰਤ । ਤਤੋ ਯੋਗੀਸ਼੍ਵਰੇਣਾਪਿ ਯੋਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਭੂਪਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਭਾਰਤ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲ ਪਏ; ਫਿਰ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਵੀ ਯੋਗ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ।
ਤੇषਾਂ ਮਨ੍ਯੁਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਮृषੀਣਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਸृष੍ਟਾ ਤੁ ਕੋਟਿਰੁਦ੍ਰਾਣਾਮृषੀਣਾਮਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹਰੋ ਦृष੍ਟੋ ਇਤਿ ਤੇ ਮੇਨਿਰੇ ਪृਥਕ੍ । ਤੇषਾਂ ਤੁष੍ਟੋ ਮਹਾਦੇਵ ऋषੀਣਾਮੁਗ੍ਰਤੇਜਸਾਮ੍
ਹਰ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਚਦਾ ਸੀ—'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰੇ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।' ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇਜਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਰਾਜਨ੍ਵਰਂ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ । ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਧਰ੍ਮਵृਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਰਾਜਨ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ—'ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਕੋਟ੍ਯਾਂ ਨਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਰੁਦ੍ਰਕੋਟੀ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦੀ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਉੱਚਾ ਚੁਕਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਂਗਮਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਮੁਪਾਸੀਤ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਗਮ ਤੇ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ।
ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ऋषਯਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ । ਅਭਿਗਚ੍ਛਂਤਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਚੈਤ੍ਰਸ਼ੁਕ੍ਲਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਮ੍
ਉਥੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਚੈਤਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵਿਂਦੇਦ੍ਬਹੁਸੁਵਰ੍ਣਕਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ऋषੀਣਾਂ ਯਤ੍ਰ ਸਤ੍ਰਾਣਿ ਸਮਾਪ੍ਤਾਨਿ ਨਰਾਧਿਪ । ਤਤ੍ਰਾਵਸਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜਿਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਯਗ ਪੂਰੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦਉਵਾਚ-। ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਭਿष੍ਟੁਤਮ੍ । ਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਤਦ੍ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵਜਂਤਵਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਫਿਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਵਸਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਯ ਏਵਂ ਸਤਤਂ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਕਹੇ—'ਮੈਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਵੱਸਾਂਗਾ', ਤੇ ਇਹ ਨਿੱਤ ਭਾਵ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਮਾਸਂ ਵਸੇਦ੍ਧੀਰਃ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਨਰਾਧਿਪ । ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਚਾਰਣਾਃ
ਉਥੇ, ਧੀਰ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਵੱਸੇ, ਰਾਜਾ, ਜਿਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸੋ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼੍ਚ ਮਹੀਪਤੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਮਭਿਗਚ੍ਛਂਤਿ ਭਾਰਤ
ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਸੱਪ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਮਹਾਂਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਖੇਤਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਰਤ।
ਮਨਸਾਪ੍ਯਭਿਕਾਮਸ੍ਯ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ । ਪਾਪਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨ ਵਿਚ ਹੀ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਉਥੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਹਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ । ਵਾਜਪੇਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਜਾ ਕੇ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਜਪੇਯ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਮਤ੍ਤਰ੍ਣਕਂ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਯਂ ਵੈ ਸਮਭਿਵਾਦ੍ਯੈਵ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮਸਤ ਅਰਣਕਾ ਜੋ ਦਰਵਾਜੇ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ—ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ੍ਥਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਤਤਂ ਨਾਮ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੋ ਹਰਿਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤ੍ਰਿਲੋਕਪ੍ਰਭਵਂ ਹਰਿਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਹਰੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਾਰਿਪ੍ਲਵਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਾਤਿਰਾਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਫਿਰ ਪਾਰਿਪਲਵ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਇਥੇ ਮਨੁੱਖ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਤੇ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਤੀਰ੍ਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤਤਃ ਸ਼ਾਲ੍ਵਿਕਿਨੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਨਰਾਧਿਪ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਾਲਵਿਕਿਨੀ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਿਕੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਦੇਵ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍ । ਸਰ੍ਪਨੀਵਿਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਾਗਾਨਾਂ ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧਾਂ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸਰਪਨੀਵੀ, ਜੋ ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ—
ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਮਤਰ੍ਣਕਮ੍
ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਹੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਦਰਵਾਜੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਅਰਣਕਾ ਕੋਲ ਜਾਵੋ।
ਤਤ੍ਰੋष੍ਯ ਰਜਨੀਮੇਕਾਂ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤਤਃਪਂਚਨਦਂਗਤ੍ਵਾਨਿਯਤੋਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਪੰਜਨਦ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਨਿਯਮਤ ਆਚਰਨ ਤੇ ਨਿਯਤ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ—
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਹਯਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਅਸ਼੍ਵਿਨੀਤੀਰ੍ਥਮਾਗਮ੍ਯ ਰੂਪਵਾਨਭਿਜਾਯਤੇ
ਕੋਟੀਤੀਰਥ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਹਯਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਵਾਰਾਹਂ ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਾਰਾਹਰੂਪੇਣ ਪੁਰਾ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ, ਵਾਰਾਹਾ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾਵੋ; ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੂਰ (ਵਾਰਾਹਾ) ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।