ਤਾਪੀ ਗੋਦਾਵਰੀ ਭੀਮਾ ਪਯੋष੍ਣੀ ਕृष੍ਣਵੇਣਿਕਾ । ਕਾਵੇਰੀ ਤੁਂਗਭਦ੍ਰਾ ਚ ਅਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮੁਦ੍ਰਗਾਃ
ਤਾਪੀ, ਗੋਦਾਵਰੀ, ਭੀਮਾ, ਪਯੋਸ਼ਣੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਵੇਣਿਕਾ, ਕਾਵੇਰੀ, ਤੁੰਗਭਦਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ—
ਤਾਸੁ ਰੇਵਾ ਪਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ । ਰੇਵਾ ਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਕृਤੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਅਪੁਨਰ੍ਭਵਦਂ ਤਤ੍ਰ ਮਜ੍ਜਨਂ ਮੁਨਿਪੁਤ੍ਰਕ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰੇਵਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਲੋਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਰੇਵਾ ਤੱਕ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਗਾਯਂਤਿ ਦੇਵਾਃ ਸਤਤਂ ਦਿਵਿष੍ਠਾ ਰੇਵਾ ਕਦਾ ਦृष੍ਟਿਗਤਾ ਹਿ ਨੋ ਭਵੇਤ੍ । ਸ੍ਨਾਤਾ ਨਰਾ ਯਤ੍ਰ ਨ ਗਰ੍ਭਵੇਦਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਚ ਵਿष੍ਣੁਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ: 'ਰੇਵਾ ਕਦੋਂ ਸਾਡੀ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇਗੀ?' ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਦੀ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਜ੍ਜਂਤਿ ਯੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਮਤ੍ਰ ਮਾਨਵਾ ਰੇਵਾਸੁਤੋ ਯੇ ਬਹੁਪਾਪਕਂਚੁਕਾਃ । ਮਜ੍ਜਂਤਿ ਤੇ ਨੋ ਨਿਰਯੇषੁ ਧਰ੍ਮ੍ਮਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤੁ ਤੇ ਚਾਰੁਚਰਂਤਿ ਦੇਵਵਤ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਰੇਵਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਤੀਵ੍ਰੈਰ੍ਵ੍ਰਤੈਰ੍ਦਾਨਤਪੋਭਿਰਧ੍ਵਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਤੁਲਯਾ ਧृਤਾ ਪੁਰਾ । ਰੇਵਾਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼ੁ ਤਯੋਰ੍ਦ੍ਵਯੋਰਭੂਦ੍ਰੇਵਾ ਵਰਾ ਤਤ੍ਰ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਕਾ
ਤਿੱਖੇ ਵਰਤ, ਦਾਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਤਰਾਜੂ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ; ਰੇਵਾ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਧਨ ਬਣੀ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਲੋਮਸ਼ਸ੍ਯ ਪਿਸ਼ਾਚਕਾਃ । ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਯਯੁਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਰੇਵਾਮਜ੍ਜਨਹੇਤਵੇ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਲੋਮਸ਼ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰੇਵਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ।
ਤਤੋ ਦੈਵਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਰੇਵਾਰੋਧਸਿ ਮਾਰੁਤਃ । ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵਾਹਸ੍ਪृष੍ਟਾਨਾਂ ਗਾਤ੍ਰੇ ਜਲਕਣਪ੍ਰਦਃ
ਫਿਰ, ਰੇਵਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਦਿਵਿਆ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਛਿੜਕੀਆਂ।
ਰੇਵਾਜਲਕਣਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪੈਸ਼ਾਚ੍ਯਾਤ੍ਤੇ ਵਿਮੋਚਿਤਾਃ । ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਦਿਵ੍ਯਵਪੁषਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ਼੍ਚ ਨਰ੍ਮਦਾਮ੍
ਰੇਵਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਉਹ ਪਿਸ਼ਾਚ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ; ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਨਰਮਦਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ਲੋਮਸ਼ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਤਾਸ਼੍ਚ ਗਂਧਰ੍ਵਕਨ੍ਯਕਾਃ । ਪਰਿਣੀਤਾਃ ਸੁਖਂ ਤੇਨ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਨਰ੍ਮਦਾਤਟੇ
ਫਿਰ, ਲੋਮਸ਼ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੰਧਰਵ ਕੁੜੀਆਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੁਆਰਾ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਉਵਾਸ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਸ੍ਨਾਨਪਾਨਾਵਗਾਹਨੈਃ । ਅਰ੍ਚਿਤ੍ਵਾ ਨਰ੍ਮਦਾਮਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਗਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਉਹ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਪੀਣ ਅਤੇ ਡੁੱਬਣ ਕਰਦੇ; ਨਰਮਦਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਏਵਂ ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨਰ੍ਮਦਾਗੁਣਸਂਸ਼੍ਰਯਃ । ਇਤਿਹਾਸੋ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ—ਇਹ ਮਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ-। ਅਥਾਨ੍ਯਾਨਿ ਤੁ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਵਸਿष੍ਠੋਕ੍ਤਾਨਿ ਮੇ ਵਦ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਾਨਿ ਚ ਪਾਪਾਨਿ ਵਿਲਯਂ ਯਾਂਤਿ ਨਾਰਦ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸ, ਜੋ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਦੱਸੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਤ੍ਰ ਹਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਵਸਿष੍ਠੋਕ੍ਤਾਨਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਸਿਂਧੁਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੇ ਤੀਰਥ। ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—
ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿਮਾਨਂ ਚਾਧਿਰੋਹਤਿ । ਚਰ੍ਮਣ੍ਵਤੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ
—ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਤੋਮ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚਰਮਣਵਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਸਯੰਮ ਅਤੇ ਨਿਯਤ ਖੁਰਾਕ ਨਾਲ—
ਰਂਤਿਦੇਵਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਹਿਮਵਤ੍ਸੁਤਮਰ੍ਬੁਦਮ੍
—ਰੰਤਿਦੇਵ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਤੋਮ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਰਬੁਦਾ ਵੱਲ ਜਾਵੇ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਵੈ ਛਿਦ੍ਰਂ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸੀਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ । ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮੋ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ
ਉਥੇ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜਿੱਥੇ ਕਦੇ ਧਰਤੀ 'ਚ ਚੀਰ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਥੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੋष੍ਯ ਰਜਨੀਮੇਕਾਂ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਪਿਂਗਾਤੀਰ੍ਥਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਥੇ ਇਕ ਰਾਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪਿੰਗਾ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋ ਕੇ—
ਕਪਿਲਾਨਾਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸ਼ਤਸ੍ਯ ਫਲਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
—ਕਪਿਲ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਸੌ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ; ਫਿਰ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵੱਲ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ । ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਮੁਖਂ ਵੀਰ ਅਨਲੋऽਨਿਲਸਾਰਥਿਃ
ਉਥੇ, ਵਹੀ ਅਗਨਿ-ਦੇਵਤਾ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵੀਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਰਥ ਸਵਾਰੀ ਹਵਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥਵਰੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ । ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਾਤਿਰਾਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਉਸ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਅਤੇ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਚ ਸਂਗਮਮ੍ । ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਫਿਰ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੋऽਗ੍ਨਿਵਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭਯਾ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਸਲਿਲਰਾਜਸ੍ਯ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਗਨਿ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ—
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮੁषਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ । ਵਿਰਾਜਤਿ ਯਥਾ ਸੋਮੋ ਵਾਜਿਮੇਧਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ
ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਜਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰਦਾਨਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਾ ਯਤ੍ਰ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਫਿਰ, ਵਰਦਾਨਾ ਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਵਰਦਾਨੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ
ਵਰਦਾਨਾ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਸੰਜਮ ਅਤੇ ਨਿਯਮਤ ਖੁਰਾਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਵਾਰਵਤੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵੇ।
ਪਿਂਡਾਰਕੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਲਭੇਦ੍ਬਹੁਸੁਵਰ੍ਣਕਮ੍
ਪਿੰਡਾਰਕ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਮਹਾਰਾਜ ਪਦ੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਣਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ । ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਮੁਦ੍ਰਾ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਰਿਂਦਮ
ਉਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਅੱਜ ਵੀ ਪਦਮ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੀਆਂ ਮੁਦਰਾਂ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਵਾਕਈ ਅਜੋਬਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂਕਾਨਿ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਕੁਰੁਨਂਦਨ । ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਥੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਪਦਮ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ; ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਚ ਸਿਂਧੋਸ਼੍ਚ ਸਂਗਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਾਰਤ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਸਲਿਲਰਾਜਸ੍ਯ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸਿੰਧੂ ਨਦੀ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ—
ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ਦੇਵਾਨृषੀਂਸ਼੍ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਾਰੁਣਂ ਲੋਕਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਰੁਣ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।