ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਾਨਿਦਾਨੀਂ ਤੁ ਸ੍ਵੀਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਮਂਗਲਂ ਭਵਾਨ੍ । ਗਾਂਧਰ੍ਵੇਣ ਵਿਵਾਹੇਨ ਅਨ੍ਯਥਾ ਨੋਪਜੀਵਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਮੰਨ, ਤੇ ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਆਹ ਰਾਹੀਂ ਸਾਡਾ ਹੱਥ ਫੜ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਃ । ਭੋ ਮृਗਾਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਕਥਂ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਧਨੈਰ੍ਨਰੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਆਖੀਆਂ, ਮਰਦ ਧਨ ਲਈ ਧਰਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹਨ?"
ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚਕਾਮਸ਼੍ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚੈਤਚ੍ਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ । ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਫਲਦਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਵਿਪਰੀਤਂ ਤੁ ਨਿष੍ਫਲਮ੍
ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ—ਇਹ ਚਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਉਲਟ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਨਾਕਾਲੇऽਹਂ ਵ੍ਰਤੀ ਕੁਰ੍ਯਾਮਤੋ ਦਾਰਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਨ ਕ੍ਰਿਯਾ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕ੍ਰਿਯਾਕਾਲਂ ਨ ਵੇਤ੍ਤਿ ਯਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਦਾ ਠੀਕ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਕਰਮ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਯਤੋ ਧਰ੍ਮਵਿਚਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਂ ਮਮ ਮਾਨਸਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛृਣੁਤ ਹੇ ਕਨ੍ਯਾ ਨ ਸਮੀਹੇ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍
ਮੇਰਾ ਮਨ ਇਸ ਗੱਲ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਏ ਧੀਆਂ, ਸੁਣੋ—ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਰ ਚੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਸ਼ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਕਰਾਤ੍ਕਰਂ ਵਿਮੁਚ੍ਯਾਥ ਜਗ੍ਰਾਹਾਂਘ੍ਰਿਂ ਪ੍ਰਮੋਹਿਨੀ
ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਮੋਹਿਨੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਛੱਡ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਲਏ।
ਭੁਜੌ ਜਗृਹਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਸੁਸ੍ਵਰਾ ਤਥਾ । ਆਲਿਲਿਂਗ ਸੁਤਾਰਾ ਚ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਚੁਂਬਤਿ ਚਂਦ੍ਰਿਕਾ
ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਤੇ ਸੁਸਵਰਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜ ਲੀਆਂ, ਸੁਤਾਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਮੁੰਹ ਚੁੰਮ ਲਿਆ।
ਤਥਾਪਿ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰੋऽਸੌ ਪ੍ਰਲਯਾਨਲਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਤਾਃ ਕ੍ਰੋਧੇਨਾਤ੍ਯਂਤਮੂਰ੍ਛਿਤਃ
ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੈਠਾ।
ਪਿਸ਼ਾਚ੍ਯ ਇਵ ਮਾਂ ਲਗ੍ਨਾ ਤਤ੍ਪਿਸ਼ਾਚ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਥ । ਏਵਂ ਤੇਨਾਸ਼ੁ ਸ਼ਪ੍ਤਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਪਿਸਾਚਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚੰਬੜ ਗਈਆਂ ਹੋ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਪਿਸਾਚਣਾਂ ਬਣ ਜਾਵੋਗੀਆਂ। ਐਂਜ ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਕਿਮੇਤਚ੍ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਪਾਪਂ ਹ੍ਯਨਾਗਸਿ ਵਿਚੇष੍ਟਯਾ । ਪ੍ਰਿਯਂਕृਤੋऽਪ੍ਰਿਯਂਕृਤ੍ਵਾ ਧਿਕ੍ਤ੍ਵਾਂ ਧਰ੍ਮਕृਤਾਂਤਕਮ੍
ਇਹ ਕੀ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ? ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਾੜਾ ਕਰ ਬੈਠੀਆਂ—ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ!
ਅਨੁਰਕ੍ਤੇषੁ ਭਕ੍ਤੇषੁ ਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਦ੍ਰੋਹਕਾਰਿਣਃ । ਪੁਂਸੋ ਲੋਕੋਭਯੋਃ ਸੌਖ੍ਯਂ ਨਾਸ਼ਮੇਤੀਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਭਗਤਾਂ ਜਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੋਵੇਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਖ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਨਃ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਪਿਸ਼ਾਚੋ ਭਵ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਪਿ ਚ ਤਾ ਬਾਲਾ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਂਤ੍ਯਃ ਕ੍ਰੁਧਾਕੁਲਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਡੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੀ ਹੁਣੇ ਹੀ ਪਿਸਾਚ ਬਣ ਜਾ! ਐਂਜ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਧੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਡੂੰਘੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਤਦੇਵਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸਂਰਂਭਾਤ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਪੈਸ਼ਾਚ੍ਯਮਾਗਤਾਃ
ਉਸੇ ਝੀਲ ਵਿਚ, ਰਾਜਨ, ਆਪਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਪਿਸਾਚ ਬਣ ਗਏ।
ਸ ਪਿਸ਼ਾਚਃ ਪਿਸ਼ਾਚ੍ਯਸ੍ਤਾਃ ਕ੍ਰਂਦਮਾਨਾਃ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਪਯਂਤਿ ਵਿਪਾਕਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵੋਪਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਃ
ਉਹ ਪਿਸਾਚ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਧੀਆਂ ਪਿਸਾਚਣਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਕਾਲੇ ਪ੍ਰਭਵਤ੍ਯੇਵ ਪੂਰ੍ਵੋਪਾਤ੍ਤਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਯਾਮਿਵ ਦੁਰ੍ਵਾਰਂ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਪਰਛਾਈ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਪਿਛਲਾ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਜ਼ਰੂਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ।
ਕ੍ਰਂਦਂਤਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤਾਸਾਂ ਮਾਤਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਚ । ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਬਾਲਾਨਾਂ ਦੈਵਂ ਹਿ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਧੀਆਂ ਦੇ ਪਿਉ, ਮਾਵਾਂ ਤੇ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਹਰ ਥਾਂ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਗ ਨੂੰ ਕੋਈ ਟਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਅਤਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ੍ਤੇ ਆਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ । ਇਤਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚ ਧਾਵਂਤੋ ਵਸਂਤਿ ਸਰਸਸ੍ਤਟੇ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪਿਸਾਚ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਖਾਣ ਲਈ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭਟਕਦੇ ਤੇ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਲੋਮਸ਼ੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਆਗਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਾਦृਚ੍ਛਿਕੋ ਮੁਨਿ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇੰਝ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਦੇ ਮੁਨੀ ਲੋਮਸ਼ ਉਥੇ ਅਚਾਨਕ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਿਸ਼ਾਚਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਸਮਾਕੁਲਾਃ । ਧਾਵਂਤੋ ਹ੍ਯਤ੍ਤੁਕਾਮਾਸ੍ਤੇ ਮਿਲਿਤ੍ਵਾ ਯੂਥਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਿਸਾਚ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਦੌੜ ਪਏ।
ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਤੇਜਸਾ ਲੋਮਸ਼ਸ੍ਯ ਤੁ । ਅਸਮਰ੍ਥਾਃ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦੂਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਪਰ ਲੋਮਸ਼ ਮੁਨੀ ਦੀ ਤੀਖੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇ ਤੇ ਦੂਰ ਹੀ ਖੜੇ ਰਹਿ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਬਲਾਤ੍ਪਿਸ਼ਾਚਃ ਸਹ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਲੋਮਸ਼ਂ ਰਾਜਨ੍ਸਾष੍ਟਾਂਗਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਿਛਲੇ ਕਰਮ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਪਿਸਾਚ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜਨ, ਲੋਮਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅੱਠ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਾਸਟਾਂਗ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਵਾਚ ਸੂਨृਤਾਂ ਵਾਚਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਚਾਂਜਲਿਮ੍ । ਮਹਾਭਾਗ੍ਯੋਦਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਸਾਧੂਨਾਂ ਸਂਗਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਿਆ—'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਹੀ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।'
ਗਂਗਾਦਿਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯੋ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਸਤਾਂ ਸਂਗਂ ਤਯੋਃ ਸਤ੍ਸਂਗਮੋ ਵਰਃ
ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆਵਾਂ 'ਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗੁਰੂਣਾਂ ਸਂਗਮੋ ਵਿਪ੍ਰ ਦृष੍ਟਾਦृष੍ਟਫਲੋ ਭੁਵਿ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਦੋ ਰੋਗਹਾਰੀ ਚ ਕਿਂ ਤਮੋਪਹਰੋ ਮਤਃ
ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਿੱਖਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਾ ਦਿੱਖਣ ਵਾਲੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਵਰਗ ਦਿੰਦੀ, ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਹਟਾਉਂਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਥਯਾਮਾਸ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਂਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਇਮਾ ਗਂਧਰ੍ਵਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਾ ਮੁਨੇ ਸੋऽਹਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤ੍ਮਜਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣਾ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਵਾਕਿਆ ਸੁਣਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ: 'ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹਾਂ ਤੇ ਇਹ ਗੰਧਰਵ ਕੁੜੀਆਂ ਹਨ।'
ਸਰ੍ਵੇ ਪਿਸ਼ਾਚਰੂਪੇਣ ਮਿਥਃ ਸ਼ਾਪਵਿਮੋਹਿਤਾਃ । ਦੀਨਾਨਨਾਸ੍ਸੁਤਿष੍ਠਾਮਸ੍ਤਵਾਗ੍ਰੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਪਿਸਾਚਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਦੁਖੀ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਬਾਲਾਨਾਂ ਨਿਸ੍ਤਾਰੋ ਨੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਤਮਸ੍ਤੋਮਃ ਕਿਂ ਨੁ ਲੀਯੇਤ ਪੁष੍ਕਰੇ
ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਲੇ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਸਾਡਾ ਦੁੱਖ ਵੀ ਲਹਿ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਲ੍ਲੋਮਸ਼ੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕृਪਾਰ੍ਦ੍ਰੀਕृਤਮਾਨਸਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਦੁਃਖਿਤਂ ਤਂ ਮੁਨੇਃ ਸੁਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੋਮਸ਼ ਦਾ ਦਿਲ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਦੁਖੀ ਮੁਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗਾ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ੍ਮृਤਿਃ ਸਪਦਿ ਜਾਯਤਾਮ੍ । ਧਰ੍ਮੇ ਚ ਵਰ੍ਤਤਾਂ ਯੇਨ ਮਿਥਃ ਸ਼ਾਪੋ ਲਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਯਾਦ ਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ ਰਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਸ਼ਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ।
ਪਿਸ਼ਾਚ ਉਵਾਚ- ਮਹਰ੍षੇ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਧਰ੍ਮੋ ਮੁਚ੍ਯੇਮ ਯੇਨ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍ । ਨਾਯਂ ਕਾਲੋ ਵਿਲਂਬਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਾਗ੍ਨਿਰ੍ਦਾਰੁਣੋ ਯਤਃ
ਪਿਸਾਚ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਧਰਮ ਦੱਸੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟ ਸਕੀਏ; ਇਹ ਵੇਲਾ ਦੇਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਅੱਗ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੈ।'