ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰਮੂਚੁਰ੍ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਸਕਲਧ੍ਵਨਿਸੋਤ੍ਕਂਠ੍ਯੋ ਕੋਕਿਲਾਇਵ ਮਾਧਵੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਬਸੰਤ ਵਿਚ ਕੋਇਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਤਰਸਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਧਰ੍ਮਾਦਰ੍ਥੋऽਰ੍ਥਤਃ ਕਾਮਃ ਕਾਮਾਤ੍ਸੁਖਫਲੋਦਯਃ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਯਜ੍ਞਾਸ੍ਤੇ ਵਰ੍ਣਯਂਤਿ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਧਰਮ ਤੋਂ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਤੋਂ ਇੱਛਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਸੁਖ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸਕਾਮੋ ਧਰ੍ਮਬਾਹੁਲ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰਤਸ੍ਤੇ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ । ਸੇਵ੍ਯਤਾਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਭੋਗੈਃ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਭੂਮਿਰਿਯਂ ਯਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾਵਾਨ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਤਾਸਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਗਂਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ । ਤਥ੍ਯਂ ਵੋ ਵਚਨਂ ਕਿਂਤੁ ਮਮਾਪ੍ਯਾਵਸ਼੍ਯਕਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਆਖਿਆ, "ਤੁਾਡੀ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।"
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਨੁਜ੍ਞਾਂ ਗੁਰੋਃ ਕੁਰ੍ਵੇ ਵਿਵਾਹਕਰ੍ਮ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪੁਨਰੂਚੁਸ੍ਤਾਃ ਸ੍ਫੁਟਂ ਮੂਢੋऽਸਿ ਸੁਂਦਰ
"ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲੇਗੀ, ਤਦ ਹੀ ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਕਰਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਫਿਰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, "ਤੂੰ ਸਾਫ਼ ਮੂਰਖ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੇ।"
ਸਿਦ੍ਧੌषਧਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਧਿਯਾ ਰਸਾਯਨਂ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਨਿਧਿਃ ਸਾਧੁਕੁਲਾ ਵਰਾਂਗਨਾਃ । ਮਂਤ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਸਿਦ੍ਧਰਸਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਤੋ ਮੁਨੇ ਨਿषੇਵ੍ਯਾਃ ਸੁਧਿਯਾ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਸਿਧ ਹੋਈ ਦਵਾਈ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਮਨ ਲਈ ਰਸ, ਸਫਲਤਾ, ਖਜ਼ਾਨਾ, ਚੰਗੇ ਘਰ, ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ, ਮੰਤਰ ਤੇ ਸਿਧ ਰਸ—ਇਹ ਸਭ ਜਦੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ, ਮੂੜ੍ਹੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਣ।
ਕਾਰ੍ਯਂ ਨੁ ਦੈਵਾਦ੍ਯਦਿ ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਗਤਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪੇਕ੍ਸ਼ਾਂ ਨ ਚ ਯਾਂਤਿ ਨੀਤਿਗਾਃ । ਯਸ੍ਮਾਦੁਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਨ ਪੁਨਃ ਫਲਪ੍ਰਦਾ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਦੀਰ੍ਘੀਕਰਣਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਨਾ ਮੁੜ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਦੇਰੀ ਕਰਨੀ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ।
ਵਿषਾਦਪ੍ਯਮृਤਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮਮੇਧ੍ਯਾਦਪਿ ਕਾਂਚਨਮ੍ । ਨੀਚਾਦਪ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤ੍ਨਂ ਦੁष੍ਕੁਲਾਦਪਿ
ਜ਼ਹਿਰ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੈਲ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਸੋਨਾ ਲੈ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਘੱਟ ਜਾਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਵਿਦਿਆ ਲੈ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਾੜੇ ਘਰ ਤੋਂ ਵੀ ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਲੈ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਾਂਦ੍ਰਾਨੁਰਾਗਾਃ ਕੁਲਜਨ੍ਮਨਿਰ੍ਮਲਾਃ ਸ੍ਨੇਹਾਰ੍ਦ੍ਰਚਿਤ੍ਤਾ ਸੁਗਿਰਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰਾਃ । ਕਨ੍ਯਾ ਸੁਰੂਪਾਃ ਖਲੁ ਚਾਰੁਯੌਵਨਾ ਧਨ੍ਯਾ ਲਭਂਤੇऽਤ੍ਰ ਨਰਾਸ੍ਤੁ ਨੇਤਰੇ
ਜਿਹੜੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਡੂੰਘੀ ਪ੍ਰੀਤ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੰਗੇ ਘਰ ਜੰਮੀਆਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੁਣਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹਨ—ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਵ ਵਯਂ ਸੁਰਸੁਂਦਰ੍ਯ੍ਯਃ ਕ੍ਵ ਭਵਾਂਸ੍ਤਾਪਸੋ ਬਟੁਃ । ਦੁਰ੍ਘਟਸ੍ਯ ਵਿਧਾਨੇਨ ਮਨ੍ਯੇ ਧਾਤੈਵ ਪਂਡਿਤਃ
ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ, ਜੋ ਇਕ ਤਪਸੀ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈਂ? ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਅਸੰਭਵ ਮੇਲ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸਿਰਫ਼ ਰਚਨਹਾਰ ਹੀ ਸਿਆਣਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਾਨਿਦਾਨੀਂ ਤੁ ਸ੍ਵੀਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਮਂਗਲਂ ਭਵਾਨ੍ । ਗਾਂਧਰ੍ਵੇਣ ਵਿਵਾਹੇਨ ਅਨ੍ਯਥਾ ਨੋਪਜੀਵਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਮੰਨ, ਤੇ ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਆਹ ਰਾਹੀਂ ਸਾਡਾ ਹੱਥ ਫੜ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਃ । ਭੋ ਮृਗਾਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਕਥਂ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਧਨੈਰ੍ਨਰੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਆਖੀਆਂ, ਮਰਦ ਧਨ ਲਈ ਧਰਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹਨ?"
ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚਕਾਮਸ਼੍ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚੈਤਚ੍ਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ । ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਫਲਦਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਵਿਪਰੀਤਂ ਤੁ ਨਿष੍ਫਲਮ੍
ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ—ਇਹ ਚਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਉਲਟ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਨਾਕਾਲੇऽਹਂ ਵ੍ਰਤੀ ਕੁਰ੍ਯਾਮਤੋ ਦਾਰਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਨ ਕ੍ਰਿਯਾ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕ੍ਰਿਯਾਕਾਲਂ ਨ ਵੇਤ੍ਤਿ ਯਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਦਾ ਠੀਕ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਕਰਮ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਯਤੋ ਧਰ੍ਮਵਿਚਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਂ ਮਮ ਮਾਨਸਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛृਣੁਤ ਹੇ ਕਨ੍ਯਾ ਨ ਸਮੀਹੇ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍
ਮੇਰਾ ਮਨ ਇਸ ਗੱਲ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਏ ਧੀਆਂ, ਸੁਣੋ—ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਰ ਚੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਸ਼ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਕਰਾਤ੍ਕਰਂ ਵਿਮੁਚ੍ਯਾਥ ਜਗ੍ਰਾਹਾਂਘ੍ਰਿਂ ਪ੍ਰਮੋਹਿਨੀ
ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਮੋਹਿਨੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਛੱਡ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਲਏ।
ਭੁਜੌ ਜਗृਹਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਸੁਸ੍ਵਰਾ ਤਥਾ । ਆਲਿਲਿਂਗ ਸੁਤਾਰਾ ਚ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਚੁਂਬਤਿ ਚਂਦ੍ਰਿਕਾ
ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਤੇ ਸੁਸਵਰਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜ ਲੀਆਂ, ਸੁਤਾਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਮੁੰਹ ਚੁੰਮ ਲਿਆ।
ਤਥਾਪਿ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰੋऽਸੌ ਪ੍ਰਲਯਾਨਲਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਤਾਃ ਕ੍ਰੋਧੇਨਾਤ੍ਯਂਤਮੂਰ੍ਛਿਤਃ
ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੈਠਾ।
ਪਿਸ਼ਾਚ੍ਯ ਇਵ ਮਾਂ ਲਗ੍ਨਾ ਤਤ੍ਪਿਸ਼ਾਚ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਥ । ਏਵਂ ਤੇਨਾਸ਼ੁ ਸ਼ਪ੍ਤਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਪਿਸਾਚਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚੰਬੜ ਗਈਆਂ ਹੋ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਪਿਸਾਚਣਾਂ ਬਣ ਜਾਵੋਗੀਆਂ। ਐਂਜ ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਕਿਮੇਤਚ੍ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਪਾਪਂ ਹ੍ਯਨਾਗਸਿ ਵਿਚੇष੍ਟਯਾ । ਪ੍ਰਿਯਂਕृਤੋऽਪ੍ਰਿਯਂਕृਤ੍ਵਾ ਧਿਕ੍ਤ੍ਵਾਂ ਧਰ੍ਮਕृਤਾਂਤਕਮ੍
ਇਹ ਕੀ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ? ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਾੜਾ ਕਰ ਬੈਠੀਆਂ—ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ!
ਅਨੁਰਕ੍ਤੇषੁ ਭਕ੍ਤੇषੁ ਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਦ੍ਰੋਹਕਾਰਿਣਃ । ਪੁਂਸੋ ਲੋਕੋਭਯੋਃ ਸੌਖ੍ਯਂ ਨਾਸ਼ਮੇਤੀਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਭਗਤਾਂ ਜਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੋਵੇਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਖ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਨਃ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਪਿਸ਼ਾਚੋ ਭਵ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਪਿ ਚ ਤਾ ਬਾਲਾ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਂਤ੍ਯਃ ਕ੍ਰੁਧਾਕੁਲਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਡੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੀ ਹੁਣੇ ਹੀ ਪਿਸਾਚ ਬਣ ਜਾ! ਐਂਜ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਧੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਡੂੰਘੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਤਦੇਵਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸਂਰਂਭਾਤ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਪੈਸ਼ਾਚ੍ਯਮਾਗਤਾਃ
ਉਸੇ ਝੀਲ ਵਿਚ, ਰਾਜਨ, ਆਪਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਪਿਸਾਚ ਬਣ ਗਏ।
ਸ ਪਿਸ਼ਾਚਃ ਪਿਸ਼ਾਚ੍ਯਸ੍ਤਾਃ ਕ੍ਰਂਦਮਾਨਾਃ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਪਯਂਤਿ ਵਿਪਾਕਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵੋਪਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਃ
ਉਹ ਪਿਸਾਚ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਧੀਆਂ ਪਿਸਾਚਣਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਕਾਲੇ ਪ੍ਰਭਵਤ੍ਯੇਵ ਪੂਰ੍ਵੋਪਾਤ੍ਤਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਯਾਮਿਵ ਦੁਰ੍ਵਾਰਂ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਪਰਛਾਈ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਪਿਛਲਾ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਜ਼ਰੂਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ।
ਕ੍ਰਂਦਂਤਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤਾਸਾਂ ਮਾਤਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਚ । ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਬਾਲਾਨਾਂ ਦੈਵਂ ਹਿ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਧੀਆਂ ਦੇ ਪਿਉ, ਮਾਵਾਂ ਤੇ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਹਰ ਥਾਂ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਗ ਨੂੰ ਕੋਈ ਟਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਅਤਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ੍ਤੇ ਆਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ । ਇਤਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚ ਧਾਵਂਤੋ ਵਸਂਤਿ ਸਰਸਸ੍ਤਟੇ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪਿਸਾਚ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਖਾਣ ਲਈ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭਟਕਦੇ ਤੇ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਲੋਮਸ਼ੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਆਗਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਾਦृਚ੍ਛਿਕੋ ਮੁਨਿ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇੰਝ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਦੇ ਮੁਨੀ ਲੋਮਸ਼ ਉਥੇ ਅਚਾਨਕ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਿਸ਼ਾਚਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਸਮਾਕੁਲਾਃ । ਧਾਵਂਤੋ ਹ੍ਯਤ੍ਤੁਕਾਮਾਸ੍ਤੇ ਮਿਲਿਤ੍ਵਾ ਯੂਥਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਿਸਾਚ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਦੌੜ ਪਏ।
ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਤੇਜਸਾ ਲੋਮਸ਼ਸ੍ਯ ਤੁ । ਅਸਮਰ੍ਥਾਃ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦੂਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਪਰ ਲੋਮਸ਼ ਮੁਨੀ ਦੀ ਤੀਖੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇ ਤੇ ਦੂਰ ਹੀ ਖੜੇ ਰਹਿ ਗਏ।