ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਦਯਂ ਚੇਤਃ ਕਚ੍ਚਿਦਸ੍ਮਾਸੁ ਨੋ ਮਤਿਃ । ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਰੂਰੋऽਸਿ ਹੇ ਕਾਂਤ ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਮੁष੍ਣਾਸਿ ਨੋ ਮਨਃ
'ਕੀ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬੇਦਰਦੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਨਹੀਂ? ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਤੂੰ ਕਠੋਰ ਹੈਂ, ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਦਿਲ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ?'
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋਸ੍ਮਾ ਸੁ ਕਚ੍ਚਿਦਸ੍ਮਾਨ੍ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਸੇ । ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨਿਰ੍ਮਮਤਾ ਸ਼ੀਲਃ ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਮਾਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
'ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ, ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਪਰਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੇਰਾ ਸੁਭਾਉ ਬੇਮੁਹੱਬਤ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੂੰ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ?'
ਕਚ੍ਚਿਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਚ ਵੇਤ੍ਸਿ ਵਿਜ੍ਞਾਨਲਾਘਵਮ੍ । ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਮਣੋਪਾਯਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਕੁਤਃ ਪੁਨਃ
'ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਾ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਨਜ਼ਾਕਤ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ? ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਵਿਨਾਪਰਾਧਂ ਤੁ ਕਿਮਸ੍ਮਾਸੁ ਪ੍ਰਕੁਪ੍ਯਸੇ । ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਦੁਃਖਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਪਰੇषਾਂ ਵਿਪ੍ਰਲਂਭਨਮ੍
'ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਪਤਾ ਨਹੀਂ?'
ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵਿਨਾ ਨष੍ਟਾ ਹृਦਯੇਸ਼੍ਵਰ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਨ ਜੀਵਾਮੋऽਥ ਜੀਵਾਮਃ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਸ਼ਯਾ
'ਹੇ ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਖੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਜੀਉਂਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਜੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਵਾਪਸ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਆਸ ਤੇ ਹੀ।'
ਵਯਂ ਚ ਨੀਯਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਤ੍ਰ ਗਤੋ ਭਵਾਨ੍ । ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਹਰੋ ਧਾਤਾ ਵ੍ਯਧਾਨ੍ਮੋਦਾਂਕੁਰਚ੍ਛਿਦਾਮ੍
'ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਲੈ ਚਲ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਰਚਣਹਾਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।'
ਸਰ੍ਵਥਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਹਿ ਕਾਰੁਣ੍ਯਂ ਭਜ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਪਰ੍ਯ੍ਯਂਤਂ ਨ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਕਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਸੁਜਨਾ ਜਨਾਃ
'ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਕਰ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।'
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਲਪ੍ਯਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਬਹੁਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਪਿਤੁਰ੍ਭਯਾਦ੍ਗृਹਂ ਗਂਤੁਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਰੇਭਿਰੇ ਤਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਉ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈਆਂ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰੇਮਨਿਗਡੈਰ੍ਬਦ੍ਧਾ ਭृਸ਼ਂ ਵਿਰਹਵਿਕ੍ਲਵਾਃ । ਕਥਂਚਿਦ੍ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਂਬ੍ਯ ਤਾਃ ਸ੍ਵਂਸ੍ਵਂ ਗृਹਮਾਗਤਾਃ
ਉਹ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ, ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਆਗਤ੍ਯ ਪਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਮਾਤॄਣਾਂ ਤੁ ਸਮੀਪਤਃ । ਕਿਮੇਤਨ੍ਮਾਤृਭਿਃ ਪृष੍ਟਾਃ ਕੁਤਃ ਕਾਲਾਤ੍ਯਯੋऽਭਵਤ੍
ਘਰ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ; ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇੰਨਾ ਦੇਰ ਕਿਉਂ ਹੋਈ?'
ਕ੍ਰੀਡਂਤ੍ਯਃ ਕਿਨ੍ਨਰੀਭਿਸ੍ਤੁ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਂਗਤਕਂ ਯਦਾ । ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਨ ਜ੍ਞਾਤੋ ਦਿਵਸੋऽਚ੍ਛੋਦਸਰੋਵਰੇ
ਅਸੀਂ ਕਿਨਨਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀਆਂ, ਉਸ ਸੁੱਧ ਝੀਲ 'ਤੇ ਦਿਨ ਕਿਵੇਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਚਲਿਆ।
ਪਥਿ ਸ਼੍ਰਾਂਤਾ ਵਯਂ ਮਾਤਃ ਸਂਤਾਪਸ੍ਤੇਨ ਨਸ੍ਤਨੌ । ਮੋਹੇਨ ਮਹਤਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਤ੍ਸਹਾਮਹੇ
ਮਾਂ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਥੱਕ ਗਈਆਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ। ਵੱਡੀ ਉਲਝਣ ਵਿਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲੁਠਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਣਿਭੂਮੌ ਕੁਮਾਰਿਕਾਃ । ਆਕਾਰਂ ਗੋਪਯਂਤ੍ਯਸ੍ਤਾ ਮੁਗ੍ਧਾ ਜਲ੍ਪਂਤਿ ਮਾਤृਭਿਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਮਣੀ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਈਆਂ, ਆਪਣਾ ਹਾਲ ਛੁਪਾ ਕੇ, ਮਾਸੂਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ।
ਕਾਚਿਨ੍ਨਰ੍ਤਯਤਿ ਕ੍ਰੀਡਾਮਯੂਰਂ ਨ ਮੁਦਾ ਤਦਾ । ਨ ਪਾਠਯਤਿ ਤਂ ਕੀਰਂ ਪਂਜਰੇऽਨ੍ਯਾ ਕੁਤੂਹਲਾਤ੍
ਕੋਈ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਮੋਰ ਨੂੰ ਨਚਾਉਂਦੀ ਨਹੀਂ; ਦੂਜੀ, ਜ਼ੁਲਫ਼ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਤੋਤੇ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੀ ਨਹੀਂ।
ਲਾਲਯੇਨ੍ਨਕੁਲਂ ਨਾਨ੍ਯਾ ਨੋਲ੍ਲਾਪਯਤਿ ਸਾਰਿਕਾਮ੍ । ਅਪਰਾਤੀਵ ਸਂਮੁਗ੍ਧਾ ਨੈਵ ਖੇਲਤਿ ਸਾਰਸੈਃ
ਇੱਕ ਹੋਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਲਾਡ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਰੀਕਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਹੋਰ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰਸਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀ ਨਹੀਂ।
ਭੇਜਿਰੇ ਨ ਵਿਨੋਦਂ ਤਾ ਰੇਮਿਰੇ ਨੈਵ ਮਂਦਿਰੇ । ਊਚਿਰੇ ਬਾਂਧਵੈਰ੍ਨਾਲਂ ਵੀਣਾਵਾਦ੍ਯਂ ਨ ਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੋਈ ਮਨੋਰੰਜਨ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ; ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਵੀਣਾ ਵਜਾਈ।
ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਪ੍ਰਸੂਨਂ ਯਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਚ੍ਚਾਨਲੋਪਮਮ੍ । ਮਂਦਾਰਕੁਸੁਮਾਮੋਦਿ ਨ ਪਪੁਰ੍ਮਧੁਰਂ ਮਧੁ
ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫੁੱਲ, ਜੇਕਰ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਤੇ ਮੰਦਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮਿੱਠੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਯੋਗਿਨ੍ਯ ਇਵ ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾ ਨਾਸਾਗ੍ਰਨ੍ਯਸ੍ਤਲੋਚਨਾਃ । ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਯਧ੍ਯਾਨਸਂਤਾਨਾਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮਾਨਸਾਃ
ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨੱਕ ਦੇ ਆਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਣਜਾਣ ਧਿਆਨ ਵਿਚ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਉੱਚੇ ਪੁਰਖ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ ਬੈਠੀਆਂ।
ਚਂਦ੍ਰਕਾਂਤਮਣਿਚ੍ਛਨ੍ਨੇ ਸ੍ਰਵਦ੍ਵਾਰਿਣਿ ਕਂਦਰੇ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਾਤਾਯਨੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਜਲਯਂਤ੍ਰਗृਹੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਚੰਦਨ ਦੀਆਂ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਟਪਕਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਇਕ ਪਲ ਵਾਟੀ 'ਤੇ ਖੜੀਆਂ, ਘਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜੰਤਰ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ।
ਰਚਯਂਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਂ ਭੋਜਿਨੀਦਲੈਃ । ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਖੀਭਿਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ੀਤਲੈਰ੍ਨਲਿਨੀਦਲੈਃ
ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੈਜ ਭੋਜਨ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਈ; ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਠੰਢੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਝਲਿਆ।
ਇਤ੍ਥਂ ਯੁਗਸਮਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਮਨਯਂਸ੍ਤਾ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਕਥਂਚਿਦ੍ਧਾਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਹ੍ਵਲਾਃ ਸਜ੍ਵਰਾ ਇਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਯੁਗ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਬੇਚੈਨ ਤੇ ਬੁਖਾਰ ਵਾਂਗ ਗੁਜ਼ਾਰੀ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਵ੍ਯੋਮਮਣਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ੍ਵਜੀਵਿਤਮ੍ । ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਸ੍ਵਾਂਸ੍ਵਾਂ ਗੌਰੀਂ ਪੂਜਯਿਤੁਂ ਗਤਾਃ
ਸਵੇਰੇ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਮਣੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਗੌਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਗਈਆਂ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਧੂਪੈਸ੍ਤਥਾ ਪੁਨਃ । ਵਿਧਾਯ ਪੂਜਨਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਗਾਯਂਤ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਥੇ ਖੜੀਆਂ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਸੋऽਪਿ ਸਮਾਗਤਃ । ਪਿਤੁਰਾਸ਼੍ਰਮਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਚ੍ਛੋਦੇऽਤ੍ਰ ਸਰੋਵਰੇ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਝੀਲ 'ਤੇ।
ਮਿਤ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਂਤੇ ਪਦ੍ਮਿਨ੍ਯ ਇਵ ਕਨ੍ਯਕਾਃ । ਤਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨਾ ਜਾਤਾਸ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਮ੍
ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆਪਣਾ ਦੋਸਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜ ਗਈਆਂ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾ ਸਮੀਪਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ । ਸਵ੍ਯਾਪਸਵ੍ਯਬਂਧੇਨ ਭੁਜਪਾਸ਼ਂ ਚ ਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀਆਂ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਗਤੋऽਸਿ ਪ੍ਰਿਯ ਪੂਰ੍ਵੇਦ੍ਯੁਰ੍ਗਂਤੁਮਦ੍ਯ ਨ ਲਭ੍ਯਤੇ । ਵृਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨੂਨਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਨਾਤ੍ਰ ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਤੂੰ ਪਿਆਰੇ, ਕੱਲ੍ਹ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਅੱਜ ਜਾਣਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਬਾਹੁਪਾਸ਼ਗਃ । ਯੁष੍ਮਾਭਿਰੁਚ੍ਯਤੇ ਭਦ੍ਰਮਨੁਕੂਲਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਚਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਸ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਚੰਗਾ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਬੋਲ ਹੈ।"
ਪ੍ਰਥਮਾਸ਼੍ਰਮਨਿष੍ਠਸ੍ਯ ਕਿਂਤੁ ਨਸ਼੍ਯੇਤ ਮੇ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਵਿਦ੍ਯਾਭ੍ਯਸਨਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਨਾਭੂਤ੍ਪਾਰਂ ਗੁਰੋਃ ਕੁਲੇ
ਪਰ ਜੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖਣ ਤੇ ਅਭਿਆਸ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ।
ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਯਤ੍ਰ ਯੋ ਧਰ੍ਮੋ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯਃ ਸੁਪਂਡਿਤੈਃ । ਵਿਵਾਹੋऽਯਮਤੋ ਮਨ੍ਯੇ ਨ ਧਰ੍ਮ ਇਤਿ ਕਨ੍ਯਕਾਃ
ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਜੋ ਕਰਤੱਬ ਪੰਡਿਤਾਂ ਵਲੋਂ ਸੰਭਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਧਰਮ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਕੁੜਿਓ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇੱਥੇ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ।