ਮੋਹਯਂਤਿ ਮਦਯਂਤਿ ਰਾਗਿਣਂ ਯੋषਿਤਃ ਸ੍ਵਲਲਿਤੈਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ । ਮੋਦਯਂਤਿ ਮਦਯਂਤਿ ਮਾਮਿਮਾ ਧਰ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਣਪਰਂ ਹਿ ਸ੍ਵੈਰ੍ਗੁਣੈਃ
ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸੁਹਣੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਰਾਗੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।
ਮਾਂਸਰਕ੍ਤਮਲਮੂਤ੍ਰਨਿਰ੍ਮਿਤੇ ਯੋषਿਤਾਂ ਵਪੁषਿ ਨਿਰ੍ਗੁਣੇऽਸ਼ੁਚੌ । ਕਾਮਿਨਸ੍ਤੁ ਪਰਿਕਲ੍ਪ੍ਯ ਚਾਰੁਤਾਮਾਵਿਸ਼ਂਤਿ ਸੁਵਿਮੂਢਚੇਤਸਃ
ਮੂਰਖ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬਹੁਤ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਸਰੀਰ ਤਾਂ ਮਾਸ, ਲਹੂ, ਗੰਦਗੀ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹਨ।
ਦਾਰੁਣਾ ਹਿ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਂਗਨਾ ਸਾਧੁਭਿਰ੍ਵਿਮਲਬੁਦ੍ਧਿਭਿਰ੍ਬੁਧੈਃ । ਯਾਵਦੇਵ ਨ ਸਮੀਪਗਾ ਇਮਾਸ੍ਤਾਵਦੇਵ ਹਿ ਗृਹਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਦੱਸਦੇ ਆਏ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸਮੀਪਂ ਤਸ੍ਯ ਯਾਵਨ੍ਨ ਆਗਚ੍ਛਂਤਿ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਤਾਵਦਂਤਰ੍ਦਧੇ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਚੰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਈਆਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਯੋਗਬਲਾਦ੍ਭੂਪ ਗਤਸ੍ਯਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਦਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਕਰ੍ਮ ਵੈष੍ਣਵਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਸ ਦੀ ਜੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਥੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦਾ ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਨਯਨਾ ਬਾਲਾ ਕੁਰਂਗ੍ਯ ਇਵ ਕਾਤਰਾਃ । ਸਂਕ੍ਰਾਂਤਨਯਨਾਃ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਾ ਦਿਸ਼ੋਦਸ਼
ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਹਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਖਾਲੀ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਚੌਂਫੇਰੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਕਨ੍ਯਾ ਊਚੁਃ-। ਇਂਦ੍ਰਜਾਲਂ ਸ੍ਫੁਟਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਮਾਯਾਂ ਜਾਨਾਤਿ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਦृष੍ਟੋऽਪ੍ਯਦृष੍ਟਰੂਪੋਭੂਦਿਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ: 'ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਦੂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਚ ਹृਦਯਂ ਤਾਸਾਂ ਤਦੈਵ ਵਿਰਹਾਗ੍ਨਿਨਾ । ਜ੍ਵਲਦ੍ਦਾਵਾਨਲੇਨੇਵ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਕਾਨਨਮ੍
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਾ-ਭਰਾ ਜੰਗਲ ਸੜਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਯਜੇਂਦ੍ਰਜਾਲਿਕਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਕਾਂਤ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਨ ਹਿ ਤੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਗ੍ਗ੍ਰਾਸੇ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕੋਪਮਮ੍
'ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਦੂਗਰੀ ਛੱਡ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ। ਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਲੁਕਣਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।'
ਹਾ ਕष੍ਟਂ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਃ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਧਾਤ੍ਰਾ ਤ੍ਵਂ ਘਟਿਤਃ ਕੁਤਃ । ਜ੍ਞਾਤਂ ਮਹਾਨੁਸਂਤਾਪਹੇਤੁਰ੍ਨਃ ਸ੍ਵਂ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਃ
'ਹਾਏ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਵਿਖਾਇਆ ਗਿਆ, ਰਚਣਹਾਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਥੇ ਕਿਉਂ ਲਿਆਇਆ? ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਦਯਂ ਚੇਤਃ ਕਚ੍ਚਿਦਸ੍ਮਾਸੁ ਨੋ ਮਤਿਃ । ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਰੂਰੋऽਸਿ ਹੇ ਕਾਂਤ ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਮੁष੍ਣਾਸਿ ਨੋ ਮਨਃ
'ਕੀ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬੇਦਰਦੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਨਹੀਂ? ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਤੂੰ ਕਠੋਰ ਹੈਂ, ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਦਿਲ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ?'
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋਸ੍ਮਾ ਸੁ ਕਚ੍ਚਿਦਸ੍ਮਾਨ੍ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਸੇ । ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨਿਰ੍ਮਮਤਾ ਸ਼ੀਲਃ ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਮਾਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
'ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ, ਕੀ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਪਰਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੇਰਾ ਸੁਭਾਉ ਬੇਮੁਹੱਬਤ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੂੰ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ?'
ਕਚ੍ਚਿਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਚ ਵੇਤ੍ਸਿ ਵਿਜ੍ਞਾਨਲਾਘਵਮ੍ । ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਮਣੋਪਾਯਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਕੁਤਃ ਪੁਨਃ
'ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਾ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਨਜ਼ਾਕਤ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ? ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਵਿਨਾਪਰਾਧਂ ਤੁ ਕਿਮਸ੍ਮਾਸੁ ਪ੍ਰਕੁਪ੍ਯਸੇ । ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਦੁਃਖਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਪਰੇषਾਂ ਵਿਪ੍ਰਲਂਭਨਮ੍
'ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਪਤਾ ਨਹੀਂ?'
ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵਿਨਾ ਨष੍ਟਾ ਹृਦਯੇਸ਼੍ਵਰ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਨ ਜੀਵਾਮੋऽਥ ਜੀਵਾਮਃ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਸ਼ਯਾ
'ਹੇ ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਖੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਜੀਉਂਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਜੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਵਾਪਸ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਆਸ ਤੇ ਹੀ।'
ਵਯਂ ਚ ਨੀਯਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਤ੍ਰ ਗਤੋ ਭਵਾਨ੍ । ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਹਰੋ ਧਾਤਾ ਵ੍ਯਧਾਨ੍ਮੋਦਾਂਕੁਰਚ੍ਛਿਦਾਮ੍
'ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਲੈ ਚਲ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਰਚਣਹਾਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।'
ਸਰ੍ਵਥਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਹਿ ਕਾਰੁਣ੍ਯਂ ਭਜ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਪਰ੍ਯ੍ਯਂਤਂ ਨ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਕਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਸੁਜਨਾ ਜਨਾਃ
'ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਕਰ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।'
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਲਪ੍ਯਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਬਹੁਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਪਿਤੁਰ੍ਭਯਾਦ੍ਗृਹਂ ਗਂਤੁਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਰੇਭਿਰੇ ਤਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਉ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈਆਂ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰੇਮਨਿਗਡੈਰ੍ਬਦ੍ਧਾ ਭृਸ਼ਂ ਵਿਰਹਵਿਕ੍ਲਵਾਃ । ਕਥਂਚਿਦ੍ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਂਬ੍ਯ ਤਾਃ ਸ੍ਵਂਸ੍ਵਂ ਗृਹਮਾਗਤਾਃ
ਉਹ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ, ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਆਗਤ੍ਯ ਪਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਮਾਤॄਣਾਂ ਤੁ ਸਮੀਪਤਃ । ਕਿਮੇਤਨ੍ਮਾਤृਭਿਃ ਪृष੍ਟਾਃ ਕੁਤਃ ਕਾਲਾਤ੍ਯਯੋऽਭਵਤ੍
ਘਰ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ; ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇੰਨਾ ਦੇਰ ਕਿਉਂ ਹੋਈ?'
ਕ੍ਰੀਡਂਤ੍ਯਃ ਕਿਨ੍ਨਰੀਭਿਸ੍ਤੁ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਂਗਤਕਂ ਯਦਾ । ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਨ ਜ੍ਞਾਤੋ ਦਿਵਸੋऽਚ੍ਛੋਦਸਰੋਵਰੇ
ਅਸੀਂ ਕਿਨਨਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀਆਂ, ਉਸ ਸੁੱਧ ਝੀਲ 'ਤੇ ਦਿਨ ਕਿਵੇਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਚਲਿਆ।
ਪਥਿ ਸ਼੍ਰਾਂਤਾ ਵਯਂ ਮਾਤਃ ਸਂਤਾਪਸ੍ਤੇਨ ਨਸ੍ਤਨੌ । ਮੋਹੇਨ ਮਹਤਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਤ੍ਸਹਾਮਹੇ
ਮਾਂ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਥੱਕ ਗਈਆਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ। ਵੱਡੀ ਉਲਝਣ ਵਿਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲੁਠਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਣਿਭੂਮੌ ਕੁਮਾਰਿਕਾਃ । ਆਕਾਰਂ ਗੋਪਯਂਤ੍ਯਸ੍ਤਾ ਮੁਗ੍ਧਾ ਜਲ੍ਪਂਤਿ ਮਾਤृਭਿਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਮਣੀ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਈਆਂ, ਆਪਣਾ ਹਾਲ ਛੁਪਾ ਕੇ, ਮਾਸੂਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ।
ਕਾਚਿਨ੍ਨਰ੍ਤਯਤਿ ਕ੍ਰੀਡਾਮਯੂਰਂ ਨ ਮੁਦਾ ਤਦਾ । ਨ ਪਾਠਯਤਿ ਤਂ ਕੀਰਂ ਪਂਜਰੇऽਨ੍ਯਾ ਕੁਤੂਹਲਾਤ੍
ਕੋਈ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਮੋਰ ਨੂੰ ਨਚਾਉਂਦੀ ਨਹੀਂ; ਦੂਜੀ, ਜ਼ੁਲਫ਼ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਤੋਤੇ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੀ ਨਹੀਂ।
ਲਾਲਯੇਨ੍ਨਕੁਲਂ ਨਾਨ੍ਯਾ ਨੋਲ੍ਲਾਪਯਤਿ ਸਾਰਿਕਾਮ੍ । ਅਪਰਾਤੀਵ ਸਂਮੁਗ੍ਧਾ ਨੈਵ ਖੇਲਤਿ ਸਾਰਸੈਃ
ਇੱਕ ਹੋਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਲਾਡ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਰੀਕਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਹੋਰ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰਸਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੀ ਨਹੀਂ।
ਭੇਜਿਰੇ ਨ ਵਿਨੋਦਂ ਤਾ ਰੇਮਿਰੇ ਨੈਵ ਮਂਦਿਰੇ । ਊਚਿਰੇ ਬਾਂਧਵੈਰ੍ਨਾਲਂ ਵੀਣਾਵਾਦ੍ਯਂ ਨ ਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੋਈ ਮਨੋਰੰਜਨ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ; ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਵੀਣਾ ਵਜਾਈ।
ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਪ੍ਰਸੂਨਂ ਯਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਚ੍ਚਾਨਲੋਪਮਮ੍ । ਮਂਦਾਰਕੁਸੁਮਾਮੋਦਿ ਨ ਪਪੁਰ੍ਮਧੁਰਂ ਮਧੁ
ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫੁੱਲ, ਜੇਕਰ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਤੇ ਮੰਦਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮਿੱਠੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਯੋਗਿਨ੍ਯ ਇਵ ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾ ਨਾਸਾਗ੍ਰਨ੍ਯਸ੍ਤਲੋਚਨਾਃ । ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਯਧ੍ਯਾਨਸਂਤਾਨਾਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮਾਨਸਾਃ
ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨੱਕ ਦੇ ਆਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਣਜਾਣ ਧਿਆਨ ਵਿਚ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਉੱਚੇ ਪੁਰਖ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ ਬੈਠੀਆਂ।
ਚਂਦ੍ਰਕਾਂਤਮਣਿਚ੍ਛਨ੍ਨੇ ਸ੍ਰਵਦ੍ਵਾਰਿਣਿ ਕਂਦਰੇ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਾਤਾਯਨੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਜਲਯਂਤ੍ਰਗृਹੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਚੰਦਨ ਦੀਆਂ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਟਪਕਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਇਕ ਪਲ ਵਾਟੀ 'ਤੇ ਖੜੀਆਂ, ਘਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜੰਤਰ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ।
ਰਚਯਂਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਂ ਭੋਜਿਨੀਦਲੈਃ । ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਖੀਭਿਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ੀਤਲੈਰ੍ਨਲਿਨੀਦਲੈਃ
ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੈਜ ਭੋਜਨ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਈ; ਸਖੀਆਂ ਨੇ ਠੰਢੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਝਲਿਆ।