ਵੈਡੂਰ੍ਯਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਪ੍ਰਕੁਟ੍ਟਿਮੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਘਟ੍ਟੇ ਪਰਿਧਾਯ ਚਾਂਬਰਮ੍ । ਮੌਨੇਨ ਚ ਸ੍ਥਂਡਿਲਪਿਂਡਿਕਾਮਯੀਂ ਸੁਵਰ੍ਣਮੁਕ੍ਤਾਭਰਣਾਂ ਵਿਨਿਰ੍ਮਮੁਃ
ਸਾਫ਼ ਬੈਰਲ ਤੇ ਸਫੈਦ ਸਫਟਿਕ ਨਾਲ ਬਣੀ ਛੱਤ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਕੰਢੇ ਤੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਢੇਰ ਲਾ ਕੇ ਗੌਰੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਸਮਰ੍ਚਿਤਾਂ ਚਂਦਨਗਂਧਕੁਂਕੁਮੈਰਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਗੌਰੀਂ ਵਰਪਂਕਜਾਦਿਭਿਃ । ਨਾਨੋਪਹਾਰੈਃ ਸ਼ੁਭਭਕ੍ਤਿਭਾਵਿਤਾ ਲਾਸ੍ਯਪ੍ਰਯੋਗੈਰ੍ਨਨृਤੁਃ ਕੁਮਾਰਿਕਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚੰਦਨ, ਸੁਗੰਧਤ ਚੂਰਨ ਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਗੌਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਵਧੀਆ ਕਮਲ ਤੇ ਹੋਰ ਤੋਹਫੇ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਚੰਗੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਨੱਚ ਕੇ ਲਾਸਿਆ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿਖਾਈ।
ਗਾਂਧਰ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪਰਂ ਸ੍ਵਰਂ ਤਤੋ ਗੇਯਂ ਸ੍ਵਭਾਵਧ੍ਵਨਿਭਿਃ ਸਮੂਰ੍ਛਨਮ੍ । ਏਣੀਦृਸ਼ਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਗੁਃ ਕਲਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਤਾਰਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਂ ਗਤਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸੁਸ੍ਵਰਮ੍
ਗਾਂਧਰਵ ਰੀਤ ਅਪਣਾ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸੁਰੀਲੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਹਿਰਣ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਕਲਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬੋਲ ਗਾਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਭਾਵੇ ਰਸਵਰ੍षਹਰ੍षਂ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਵਲਂ ਨਿਰ੍ਭਰਚਿਤ੍ਤਵृਤ੍ਤਿषੁ । ਅਚ੍ਛੋਦਤੀਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਵਰੇ ਤਦਾਗਤਃ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਮੁਨੇਰ੍ਵੇਦਨਿਧੇਃ ਸੁਤੋਗ੍ਰਜਃ
ਉਸ ਸੁਹਣੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਪੂਰੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਓਸੇ ਵੇਲੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮੁਨੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤ, ਅਚੋਦਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਆ ਗਿਆ।
ਰੂਪੇਣ ਨਿਃਸੀਮਤਰੋ ਵਰਾਨਨਃ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਪਦ੍ਮਾਯਤਲੋਚਨੋ ਯੁਵਾ । ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਵਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸੁਭੁਜੋऽਤਿਸੁਂਦਰਃ ਸ਼੍ਯਾਮਚ੍ਛਵਿਃ ਕਾਮਇਵਾਪਰੋ ਹਿ ਸਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਬੇਹੱਦ ਸੀ, ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਾਂਗ, ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ, ਬਾਂਹਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਰੂਪ ਬੜਾ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਗੂੜ੍ਹੀ ਨੀਲੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ—ਉਹ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸੁਸ਼ਿਖੋ ਹਿ ਸ਼ੋਭਤੇ ਦਂਡੇਨ ਯੁਕ੍ਤੋ ਧਨੁषੇਵ ਮਨ੍ਮਥਃ । ਏਣਾਜਿਨਪ੍ਰਾਵਰਣਃ ਸਮੁਦ੍ਰਧृਗ੍ਹੇਮਾਭਮੌਂਜੀਕਟਿਮੇਖਲਃ ਪਰਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੁੜੀ ਜਟਾ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੰਡ ਫੜ ਕੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਨਮਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਵੇ। ਕਾਲੀ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗਹਿਰੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੁੰਜ ਦੀ ਕਮਰਕਸ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਬਾਲਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰਸਸ੍ਤਟੇ । ਜਹृषੁਃ ਕੌਤੁਕਾਵਿष੍ਟਾ ਅਯਂ ਨੋ ਭਵਿਤਾਤਿਥਿਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਵਾਨ ਨੂੰ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, 'ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸਾਡਾ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣੇ।'
ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਗੀਤਨृਤ੍ਯਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਲੋਕਨਲਾਲਸਾਃ । ਹਰਿਣ੍ਯੋ ਲੁਬ੍ਧਕੇਨੇਵ ਵਿਦ੍ਧਾਃ ਕਾਮੇਨ ਸਾਯਕੈਃ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਤੇ ਨੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਵਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ। ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣੀਆਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੋਟ ਖਾ ਗਈਆਂ।
ਪਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਯੇਤਿ ਜਲ੍ਪਂਤ੍ਯੋ ਮੁਗ੍ਧਾਃ ਪਂਚ ਸਸਂਭ੍ਰਮਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਪ੍ਰਵਰੇ ਯੂਨਿ ਕਾਮਦੇਵਭ੍ਰਮਂ ਯਯੁਃ
ਉਹ ਮਾਸੂਮ ਪੰਜ ਕੁੜੀਆਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, 'ਵੇਖੋ, ਵੇਖੋ!' ਤੇ ਘਬਰਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈਆਂ।
ਪੁਨਃਪੁਨਸ੍ਤਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਨਯਨੈਃ ਪਂਕਜੈਰਿਵ । ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਚਾਰਮਾਰਬ੍ਧਮਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਆਪਣੀਆਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਯਦ੍ਯਯਂ ਕਾਮਦੇਵੋ ਹਿ ਰਤਿਹੀਨਃ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍ । ਅਥਵਾਹ੍ਯਸ਼੍ਵਿਨੌ ਦੇਵੌ ਤਾਵੁਭੌ ਯੁਗਚਾਰਿਣੌ
'ਜੇ ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸਾਥਣ ਰਤੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ?'
ਗਂਧਰ੍ਵਃ ਕਿਨ੍ਨਰੋ ਵਾਥ ਸਿਦ੍ਧੋ ਵਾ ਕਾਮਰੂਪਧृਕ੍ । ऋषਿਪੁਤ੍ਰੋऽਥਵਾ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਾ ਮਨੁਜੋਤ੍ਤਮਃ
'ਕਿ ਇਹ ਕੋਈ ਗਾਂਧਰਵ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿੰਨਰ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਸਿੱਧ? ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਵਿਅਕਤੀ?'
ਅਸ੍ਤਿ ਵਾ ਕਸ਼੍ਚਿਦੇਵਾਯਂ ਧਾਤ੍ਰਾ ਸृष੍ਟੋ ਹਿ ਨਃ ਕृਤੇ । ਯਥਾਭਾਗ੍ਯਵਤਾਮਰ੍ਥੇ ਨਿਧਾਨਂ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ
'ਕਿ ਇਹ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਲਈ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੋਈ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?'
ਤਥਾਸ੍ਮਾਕਂ ਕੁਮਾਰੀਣਾਂ ਗੌਰ੍ਯਾਨੀਤੋ ਵਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਕਰੁਣਾਜਲਕਲ੍ਲੋਲ ਲਬ੍ਧਾਦ੍ਰੀ ਰ੍ਕृ!ਤਚਿਤ੍ਤਯਾ
'ਜਿਵੇਂ ਗੌਰੀ ਨੇ ਸਾਡੀਆਂ ਕੁਆਰੀਆਂ ਲਈ ਵਧੀਆ ਵਰ ਲਿਆਇਆ ਸੀ, ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਅਸੀਂ ਵੀ ਦਿਲ ਵਿਚ ਦਇਆ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਜਵਾਨ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਮਯਾ ਵृਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚਾਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵृਤਸ੍ਤਥਾਨਯਾ । ਏਵਂ ਪਂਚਸੁਕਨ੍ਯਾਸੁ ਵਦਂਤੀषੁ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
'ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਤੂੰ ਵੀ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਇਹ ਵੀ ਚੁਣ ਬੈਠੀ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਜ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਤਤ੍ਰ ਕृਤਮਾਧ੍ਯਾਹ੍ਨਿਕਕ੍ਰਿਯਃ । ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਮੇਧਾਵੀ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਰਸਮ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂ ਜੋ ਚੰਗਾ ਨਤੀਜਾ ਮਿਲੇ?'
ਗਾਧਿਸਂਭਵਪਰਾਸ਼ਰਾਦਯਃ ਕਂਡੁਦੇਵਲਮੁਖਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਤੇऽਪਿ ਯੋਗਿ ਬਲਿਨੋ ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ ਲੀਲਯਾ ਤਦਬਲਾਭਿਰਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਗਾਧੀ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਆਦਿਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਕੰਡੂ ਤੇ ਦੇਵਲ ਵਰਗੇ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਰ ਵੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਹ ਅਜੀਬ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਹਥੋਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਭੁੱਲ ਗਏ।
ਯੋषਿਤਾਂ ਨਯਨਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸਾਯਕੈਰ੍ਭ੍ਰੂਲਤਾਸੁਦृਢਚਾਪਨਿਰ੍ਗਤੈਃ । ਧਨ੍ਵਿਨਾ ਮਕਰਕੇਤੁਨਾ ਹਤਃ ਕਸ੍ਯ ਨੋ ਪਤਤਿ ਵਾਮਨੋ ਮृਗਃ
ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਭੌਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਕਮਾਨ ਵਾਂਗ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਮਕਰਧਵਜ ਵੱਲੋਂ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ?
ਤਾਵਦੇਵ ਨਯਧੀਰ੍ਵਿਰਾਜਤੇ ਤਾਵਦੇਵ ਜਨਤਾਭਯਂ ਭਵੇਤ੍ । ਤਾਵਦੇਵ ਧृਤਚਿਤ੍ਤਤਾ ਭृਸ਼ਂ ਤਾਵਦੇਵ ਗਣਨਾ ਕੁਲਸ੍ਯ ਚ
ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਅਕਲ ਉੱਦੋਂ ਤੱਕ ਹੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਖ-ਚੈਨ ਉੱਦੋਂ ਤੱਕ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਉੱਦੋਂ ਤੱਕ ਹੀ ਟਿਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਵੱਡਿਆਈ ਵੀ ਉੱਦੋਂ ਤੱਕ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—
ਤਾਵਦੇਵ ਤਪਸਃ ਪ੍ਰਗਲ੍ਭਤਾ ਤਾਵਦੇਵ ਸ਼ਮਸੇਵਨਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਯਾਵਦੇਵ ਲਲਨੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ਸ ਵੈਰ੍ਮਾਦ੍ਯਤੇ ਦ੍ਰੁਤਮਦੈਰ੍ਨ ਪੂਰੁषਃ
ਉੱਦੋਂ ਤੱਕ ਹੀ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉੱਦੋਂ ਤੱਕ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਯਮ ਦੀ ਕਦਰ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਮਨ ਉਲਝ ਕੇ ਪਾਗਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਮੋਹਯਂਤਿ ਮਦਯਂਤਿ ਰਾਗਿਣਂ ਯੋषਿਤਃ ਸ੍ਵਲਲਿਤੈਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ । ਮੋਦਯਂਤਿ ਮਦਯਂਤਿ ਮਾਮਿਮਾ ਧਰ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਣਪਰਂ ਹਿ ਸ੍ਵੈਰ੍ਗੁਣੈਃ
ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸੁਹਣੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਰਾਗੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।
ਮਾਂਸਰਕ੍ਤਮਲਮੂਤ੍ਰਨਿਰ੍ਮਿਤੇ ਯੋषਿਤਾਂ ਵਪੁषਿ ਨਿਰ੍ਗੁਣੇऽਸ਼ੁਚੌ । ਕਾਮਿਨਸ੍ਤੁ ਪਰਿਕਲ੍ਪ੍ਯ ਚਾਰੁਤਾਮਾਵਿਸ਼ਂਤਿ ਸੁਵਿਮੂਢਚੇਤਸਃ
ਮੂਰਖ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬਹੁਤ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਸਰੀਰ ਤਾਂ ਮਾਸ, ਲਹੂ, ਗੰਦਗੀ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹਨ।
ਦਾਰੁਣਾ ਹਿ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਂਗਨਾ ਸਾਧੁਭਿਰ੍ਵਿਮਲਬੁਦ੍ਧਿਭਿਰ੍ਬੁਧੈਃ । ਯਾਵਦੇਵ ਨ ਸਮੀਪਗਾ ਇਮਾਸ੍ਤਾਵਦੇਵ ਹਿ ਗृਹਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਦੱਸਦੇ ਆਏ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸਮੀਪਂ ਤਸ੍ਯ ਯਾਵਨ੍ਨ ਆਗਚ੍ਛਂਤਿ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਤਾਵਦਂਤਰ੍ਦਧੇ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਚੰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਈਆਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਯੋਗਬਲਾਦ੍ਭੂਪ ਗਤਸ੍ਯਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਦਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਕਰ੍ਮ ਵੈष੍ਣਵਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਸ ਦੀ ਜੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਥੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦਾ ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਨਯਨਾ ਬਾਲਾ ਕੁਰਂਗ੍ਯ ਇਵ ਕਾਤਰਾਃ । ਸਂਕ੍ਰਾਂਤਨਯਨਾਃ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਾ ਦਿਸ਼ੋਦਸ਼
ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਹਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਖਾਲੀ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਚੌਂਫੇਰੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਕਨ੍ਯਾ ਊਚੁਃ-। ਇਂਦ੍ਰਜਾਲਂ ਸ੍ਫੁਟਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਮਾਯਾਂ ਜਾਨਾਤਿ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਦृष੍ਟੋऽਪ੍ਯਦृष੍ਟਰੂਪੋਭੂਦਿਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ: 'ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਦੂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਚ ਹृਦਯਂ ਤਾਸਾਂ ਤਦੈਵ ਵਿਰਹਾਗ੍ਨਿਨਾ । ਜ੍ਵਲਦ੍ਦਾਵਾਨਲੇਨੇਵ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਕਾਨਨਮ੍
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਾ-ਭਰਾ ਜੰਗਲ ਸੜਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਯਜੇਂਦ੍ਰਜਾਲਿਕਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਕਾਂਤ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਨ ਹਿ ਤੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਗ੍ਗ੍ਰਾਸੇ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕੋਪਮਮ੍
'ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਦੂਗਰੀ ਛੱਡ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ। ਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਲੁਕਣਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।'
ਹਾ ਕष੍ਟਂ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਃ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਧਾਤ੍ਰਾ ਤ੍ਵਂ ਘਟਿਤਃ ਕੁਤਃ । ਜ੍ਞਾਤਂ ਮਹਾਨੁਸਂਤਾਪਹੇਤੁਰ੍ਨਃ ਸ੍ਵਂ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਃ
'ਹਾਏ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਵਿਖਾਇਆ ਗਿਆ, ਰਚਣਹਾਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਥੇ ਕਿਉਂ ਲਿਆਇਆ? ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।'