ਨਾਸ਼ਿਤਂ ਤਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਰੇਵਾਜਲਕਣਾਗ੍ਨਿਨਾ । ਰੇਵਾਜਲਕਣਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਉਹ ਡਰ, ਮਹਾਰਾਜ, ਰੇਵਾ ਦੇ ਜਲ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਰੇਵਾ ਦੇ ਜਲ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਭਗਵਨ੍ਬਹੁਕਨ੍ਯਾਭਿਃ ਸ਼ਾਪੋ ਲਂਭਿ ਕਥਂ ਕੁਤਃ । ਕਸ੍ਯਾਪਤ੍ਯਾਨਿ ਤਾਸ੍ਤਾਸਾਂ ਨਾਮ ਕਿਂ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਵਯਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਭਗਵਾਨ, ਇੰਨੀ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕੌਣ ਸ਼ਾਪ ਲਾਇਆ? ਉਹ ਕਿਸ ਦੇ ਬੱਚੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਕੀ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਵੱਡੇ ਸਨ?
ਕਥਂ ਰੇਵਾਜਲਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿਪਾਕਾਚ੍ਛਾਪਸਂਭਵਾਤ੍ । ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਃ ਕੁਤ੍ਰ ਤਾਃ ਸਸ੍ਨੁਃ ਸਰ੍ਵਂ ਮੇ ਕਥਯ ਪ੍ਰਭੋ
ਰੇਵਾ ਦੇ ਜਲ ਦੇ ਛੂਹਣ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਗਈਆਂ? ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ? ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਨਰ੍ਮਦਾਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਚਮਤ੍ਕਾਰਕਰਂ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼੍ਰਵਣਾਦਪਿ ਪਾਪਾਨਾਂ ਮਲਨਾਸ਼ਨਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਨਰਮਦਾ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਕਈ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਮੈਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ।
ਨਰ੍ਮਦਾਨਰ੍ਮਦਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਦੁਚ੍ਯਤੇ । ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛਾਸ਼੍ਵਤੀ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਯਾਵਦਾਚਂਦ੍ਰ ਤਾਰਕਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ 'ਨਰਮਦਾ' ਨਾਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਸਦੀਵੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਭਵਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰੇਵਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਥਾਪਿ ਚਰਿਤਂ ਸਾਧੋ ਯਦੇਤਤ੍ਤਨ੍ਨਿਗਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਰੇਵਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੀ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਨੇਕ ਆਤਮਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮੁੜ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਓ।
ਅਥ ਚੋਤ੍ਤਮਵਾਰ੍ਤਾਯਾ ਸੇਵਿਤਵ੍ਯਾ ਮਨੀषਿਭਿਃ । ਅਤਃ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਰੇਵਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਇਤਿਹਾਸਂ ਵਦ ਵਿਭੋ ਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਚਰਿਤੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਹੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਕਹਾਣੀ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰੇਵਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਇਤਿਹਾਸ ਦੱਸੋ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਧਰ੍ਮਗਰ੍ਭਾਪਰਾ ਕਥਾ । ਯਥਾਰਣਿਰ੍ਵਹ੍ਨਿਗਰ੍ਭਾ ਧਰ੍ਮ੍ਮਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਰਿਵ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰੀ ਕਹਾਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਉਂ ਧਰਮ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਗਂਧਰ੍ਵਃ ਸ਼ੁਕਸਂਗੀਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਮੋਹਿਨੀ । ਸੁਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਚ ਸੁਸ੍ਵਰਾ ਸ੍ਵਰਵੇਦਿਨਃ
ਇੱਕ ਗੰਧਰਵ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸ਼ੁਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੰਗੀਤ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਪ੍ਰਮੋਹਿਨੀ ਸੀ, ਜਿਹੜੀ ਚੰਗੀ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਸੁਸ਼ੀਲਾ, ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਦੀ ਧੀ, ਸੁਰੀਲੀ ਤੇ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣੂ ਸੀ।
ਸੁਤਾਰਾ ਚਂਦ੍ਰਕਾਂਤਸ੍ਯ ਚਂਦ੍ਰਿਕਾ ਸੁਪ੍ਰਭਸ੍ਯ ਚ । ਇਮਾਨਿ ਵਰਨਾਮਾਨਿ ਤਾਸਾਮਪ੍ਸਰਸਾਂ ਨृਪ
ਸੁਤਾਰਾ, ਚੰਦ੍ਰਕਾਂਤ ਦੀ ਧੀ, ਚੰਦ੍ਰਿਕਾ, ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਦੀ ਧੀ—ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਨਾਂ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਕੁਮਾਰ੍ਯਃ ਪਂਚ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾ ਵਯਸਾ ਸੁਭਗਾਃ ਪੁਨਃ । ਭਾषਂਤੇ ਚ ਮਿਥਸ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਭਗਿਨ੍ਯ ਇਵ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਇਹ ਪੰਜੇ ਕੁੜੀਆਂ ਜਵਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਭੈਣਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਚਂਦ੍ਰਾਦਿਵ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਾਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਿਕਾ ਇਵ ਸੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ । ਚਂਦ੍ਰਾਨਨਾਃ ਸੁਕੇਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚ ਚਂਦ੍ਰਕਾਂਤਾਇਵੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਃ
ਉਹ ਚਾਂਦਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਚਾਂਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗੀ ਰੌਸ਼ਨ, ਚੰਨ-ਵਾਂਗ ਮੁੱਖ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਕਾਂਤ ਮਣੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ।
ਦੇਵੇष੍ਵੇਤਾ ਵਿਲਾਸਿਨ੍ਯਃ ਕੌਮੁਦ੍ਯਃ ਕੈਰਵੇष੍ਵਿਵ । ਲਾਵਣ੍ਯਪਿਂਡਸਂਭੂਤਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾ ਮਨੋਹਰਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦਨੀ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਸੋਹਣਾਪਣ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਤੋਂ ਜੰਮੀਆਂ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀਆਂ।
ਉਦ੍ਭਿਨ੍ਨਕੁਚਪਦ੍ਮਿਨ੍ਯਃ ਕੇਤਕ੍ਯ ਇਵ ਮਾਧਵੇ । ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਯੌਵਨੈਃ ਕਾਂਤਾ ਵਲ੍ਲੀਵ ਨਵਪਲ੍ਲਵੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਉਭਰੇ ਹੋਏ ਸਿਨੇ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੇ, ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਨਵੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ ਵਾਲੀ ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਨ।
ਹੇਮਗੌਰਾਸ਼੍ਚ ਹੇਮਾਭਾ ਹੇਮਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ । ਹੇਮਚਂਪਕਮਾਲਿਨ੍ਯੋ ਹੇਮਚ੍ਛਵਿਸੁਵਾਸਸਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੰਗਤ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਹਾਰ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਕਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ੍ਵਰਗ੍ਰਾਮਾਵਲੀਹਾਸੁ ਵਿਵਿਧਾ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਨਾਸੁ ਚ । ਤਾਲਵਾਦ੍ਯਵਿਨੋਦੇषੁ ਵੇਣੁਵੀਣਾਪ੍ਰਵਾਦਨੇ
ਉਹ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤਾਲ-ਵਾਦਿਆਂ ਦੇ ਰਸ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਬਾਂਸਰੀ ਤੇ ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਸਨ।
ਮृਦਂਗਨਾਦਸਂਭਿਨ੍ਨਲਾਸ੍ਯਮਧ੍ਯਲਯੇषੁ ਚ । ਚਿਤ੍ਰਾਦਿषੁ ਵਿਨੋਦੇषੁ ਕਲਾਸੁ ਚ ਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਉਹ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਨੱਚਣ, ਨੱਚਣ ਦੇ ਨਫੀਸ ਲਯਾਂ, ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਆਦਿ ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਏਵਂਭੂਤਾਸ਼੍ਚ ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾ ਮੁਮੁਹੁਃ ਕ੍ਰੀਡਨੈਰ੍ਵਰੈਃ । ਪਿਤृਭਿਰ੍ਲਾਲਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੇਰੁਸ਼੍ਚ ਧਨਦਾਲਯੇ
ਇਹ ਕੁੜੀਆਂ ਇੰਝ ਦੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀਆਂ। ਪਿਉਆਂ ਵਲੋਂ ਪਿਆਰੀਆਂ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਸਨ।
ਕੌਤੁਕਾਦੇਕਦਾ ਪਂਚ ਮਿਲਿਤ੍ਵਾ ਮਾਸਿ ਮਾਧਵੇ । ਕਨ੍ਯਾ ਮਂਦਾਰਪੁष੍ਪਾਣਿ ਵਿਚਿਨ੍ਵਂਤ੍ਯੋ ਵਨਾਦ੍ਵਨਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਚਾਹ ਨਾਲ, ਇਹ ਪੰਜੇ ਕੁੜੀਆਂ ਬਸੰਤ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਕ ਬਾਗ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਬਾਗ ਵਿਚ ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਲੱਭਦੀਆਂ ਫਿਰਦੀਆਂ।
ਗੌਰੀਂ ਸਮਾਰਾਧਯਿਤੁਂ ਸ੍ਵਰਾਂਗਨਾਃ ਕਦਾਚਿਦਚ੍ਛੋਦਸਰੋਵਰਂ ਯਯੁਃ । ਹੇਮਾਂਬੁਜਾਨਿ ਪ੍ਰਵਰਾਣਿ ਤਾਃ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦੁਪਾਦਾਯ ਵਰੋਤ੍ਪਲੈਃ ਸਹ
ਗੌਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਜਾਣੂ ਕੁੜੀਆਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸੁੱਚੇ ਸਰੋਵਰ ਤੇ ਗਈਆਂ। ਉਥੇ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕਮਲ ਤੇ ਵਧੀਆ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਵੈਡੂਰ੍ਯਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਪ੍ਰਕੁਟ੍ਟਿਮੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਘਟ੍ਟੇ ਪਰਿਧਾਯ ਚਾਂਬਰਮ੍ । ਮੌਨੇਨ ਚ ਸ੍ਥਂਡਿਲਪਿਂਡਿਕਾਮਯੀਂ ਸੁਵਰ੍ਣਮੁਕ੍ਤਾਭਰਣਾਂ ਵਿਨਿਰ੍ਮਮੁਃ
ਸਾਫ਼ ਬੈਰਲ ਤੇ ਸਫੈਦ ਸਫਟਿਕ ਨਾਲ ਬਣੀ ਛੱਤ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਕੰਢੇ ਤੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਢੇਰ ਲਾ ਕੇ ਗੌਰੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਸਮਰ੍ਚਿਤਾਂ ਚਂਦਨਗਂਧਕੁਂਕੁਮੈਰਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਗੌਰੀਂ ਵਰਪਂਕਜਾਦਿਭਿਃ । ਨਾਨੋਪਹਾਰੈਃ ਸ਼ੁਭਭਕ੍ਤਿਭਾਵਿਤਾ ਲਾਸ੍ਯਪ੍ਰਯੋਗੈਰ੍ਨਨृਤੁਃ ਕੁਮਾਰਿਕਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚੰਦਨ, ਸੁਗੰਧਤ ਚੂਰਨ ਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਗੌਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਵਧੀਆ ਕਮਲ ਤੇ ਹੋਰ ਤੋਹਫੇ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਚੰਗੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਨੱਚ ਕੇ ਲਾਸਿਆ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿਖਾਈ।
ਗਾਂਧਰ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪਰਂ ਸ੍ਵਰਂ ਤਤੋ ਗੇਯਂ ਸ੍ਵਭਾਵਧ੍ਵਨਿਭਿਃ ਸਮੂਰ੍ਛਨਮ੍ । ਏਣੀਦृਸ਼ਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਗੁਃ ਕਲਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਤਾਰਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਂ ਗਤਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸੁਸ੍ਵਰਮ੍
ਗਾਂਧਰਵ ਰੀਤ ਅਪਣਾ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸੁਰੀਲੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਹਿਰਣ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਕਲਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬੋਲ ਗਾਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਭਾਵੇ ਰਸਵਰ੍षਹਰ੍षਂ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਵਲਂ ਨਿਰ੍ਭਰਚਿਤ੍ਤਵृਤ੍ਤਿषੁ । ਅਚ੍ਛੋਦਤੀਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਵਰੇ ਤਦਾਗਤਃ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਮੁਨੇਰ੍ਵੇਦਨਿਧੇਃ ਸੁਤੋਗ੍ਰਜਃ
ਉਸ ਸੁਹਣੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਪੂਰੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਓਸੇ ਵੇਲੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮੁਨੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤ, ਅਚੋਦਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਆ ਗਿਆ।
ਰੂਪੇਣ ਨਿਃਸੀਮਤਰੋ ਵਰਾਨਨਃ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਪਦ੍ਮਾਯਤਲੋਚਨੋ ਯੁਵਾ । ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਵਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸੁਭੁਜੋऽਤਿਸੁਂਦਰਃ ਸ਼੍ਯਾਮਚ੍ਛਵਿਃ ਕਾਮਇਵਾਪਰੋ ਹਿ ਸਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਬੇਹੱਦ ਸੀ, ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਾਂਗ, ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ, ਬਾਂਹਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਰੂਪ ਬੜਾ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਗੂੜ੍ਹੀ ਨੀਲੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ—ਉਹ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸੁਸ਼ਿਖੋ ਹਿ ਸ਼ੋਭਤੇ ਦਂਡੇਨ ਯੁਕ੍ਤੋ ਧਨੁषੇਵ ਮਨ੍ਮਥਃ । ਏਣਾਜਿਨਪ੍ਰਾਵਰਣਃ ਸਮੁਦ੍ਰਧृਗ੍ਹੇਮਾਭਮੌਂਜੀਕਟਿਮੇਖਲਃ ਪਰਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੁੜੀ ਜਟਾ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੰਡ ਫੜ ਕੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਨਮਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਵੇ। ਕਾਲੀ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗਹਿਰੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੁੰਜ ਦੀ ਕਮਰਕਸ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਬਾਲਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰਸਸ੍ਤਟੇ । ਜਹृषੁਃ ਕੌਤੁਕਾਵਿष੍ਟਾ ਅਯਂ ਨੋ ਭਵਿਤਾਤਿਥਿਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਵਾਨ ਨੂੰ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, 'ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸਾਡਾ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣੇ।'
ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਗੀਤਨृਤ੍ਯਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਲੋਕਨਲਾਲਸਾਃ । ਹਰਿਣ੍ਯੋ ਲੁਬ੍ਧਕੇਨੇਵ ਵਿਦ੍ਧਾਃ ਕਾਮੇਨ ਸਾਯਕੈਃ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਤੇ ਨੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਵਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ। ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣੀਆਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੋਟ ਖਾ ਗਈਆਂ।
ਪਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਯੇਤਿ ਜਲ੍ਪਂਤ੍ਯੋ ਮੁਗ੍ਧਾਃ ਪਂਚ ਸਸਂਭ੍ਰਮਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਪ੍ਰਵਰੇ ਯੂਨਿ ਕਾਮਦੇਵਭ੍ਰਮਂ ਯਯੁਃ
ਉਹ ਮਾਸੂਮ ਪੰਜ ਕੁੜੀਆਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, 'ਵੇਖੋ, ਵੇਖੋ!' ਤੇ ਘਬਰਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈਆਂ।
ਪੁਨਃਪੁਨਸ੍ਤਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਨਯਨੈਃ ਪਂਕਜੈਰਿਵ । ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਚਾਰਮਾਰਬ੍ਧਮਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਆਪਣੀਆਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।